Пра сняжнаягаднік калі прачытаў, зразумеў, што тут не падкурыш, далей ужо чытаць ці змагацца сэнсу няма….)

Аляксей проста ведае, што тут дзе-то пад нікам хаваюцца аўтары кампаніі Walt Disney)))

Вось яшчэ займальная відэаказка.

Хоць не, чаму б і не, амаль ніхто гэтага не ўбачыць у параўнанні з чымсьці.

Ідзе значыць Снегурка па летнім лесе, там крычаць ау-ау, яна думае, што за дзіва, быццам час раніцы і ўсе павінны спаць. На звук пайшоўшы яна ўбачыла трох парсючкоў. Парсючкі ні хрю, ні му – нават слова вымавіць не могуць ад жаху. Воўк напаў на іх і жыллё, можна сказаць, задул. Тут яна іх забрала і, быццам, усё норм, але батарэйка ў планшэце памерла) джыпіэс увогуле не працуе. Але яна не разгубілася – па мабільным выклікала добрых гномаў. Добрыя гномы – гэта заўсёды крута, прыюцілі і жылі шчасліва, як трэба пад канец казкі)

не за сто а за 500 руб.нават можа адзін выйграць усё!!!!!!!!!!!пакуль спіс пераможцаў пуст!!!!!!!

вучыцеся як трэба!)

жыў быў дзед, жыў ён адзін з сабакай Ланд. Па начах яна выходзілі ў лес пагуляць. і як-то познім вечарам пайшоў на прагулку ў лес і сустрэў там Бабу Ягу

і яна ім кажа: пойдземце да мяне ў госці? ну дзед пагадзіўся і пайшоў да яе ў госці. сядзіць значыць п’е ў яе чай з блінамі і кажа ёй Баб а Баб а з чаго ты бліны печаш, чаму яны ў цябе такія смачныя і кроўяныя і чаму чай чорны як кава. а яна яму адказвае, паглядзі ў акно, ён паглядзеў у акно і ўбачыў там не лес, а поле і на полі забітыя свінні ляжаць. вось бачыш, на гэтым полі расце цудная трава называецца травка-вставка, а бліны я раблю з крыві свіней. пасля чаю травка-вставка прачынаецца і ў звычайным чалавеку сіла, павышаецца патэнцыя, а свиная кроў дае сілу і маладосць.

дзед паглядзеў у люстэрка і ўбачыў сябе маладога прынца, а бабка стала маладой прынцэсай, сабака ператварылася ў маленькага шчанка.

Бабка дзеду кажа: – я цябе не адпушчу, ты будзеш мой! будзеш дровы мне насіць, печ далбаць, праць і гатаваць!

і дзед у выніку застаўся ў Бабкі Ягі жыць вечна. 270 гадоў з ёй пражыў, вкалываў, вкалываў не вытрымаў і ўцёк і адразу памёр як пакінуў яе.

мараль казкі такая, не хадзіце да старых у госці на чай, а то закалдуць на вякі і будзеце ў яе рабом!!!!!!!!!!!!!

Вось гэта, Аляксей, вось гэта ўзровень.))) Больш не пішы, пакінь ідэі астатнім.)

Піздец, вучыцеся, я вось напісаў як мог каротка і ёміста, чаму ўвагі не звярнулі, дарэчы?.  Маю гісторыю ў топ і мне галоўны прыз, я куплю пачку цыгарэт і хз можа бульбы ў выпадку заліва.

Па факце Лёха нешта хоць форсіць. Не ведаю, ці варта абмяркоўваць персану, хто свае грошы плаціць на любы нават смешны розыгрыш………………………………………………………………… 

Хоць, канешне, піздец. Але мы, відаць, ніколі не зразумеем у чым фішка.

Саюся. Аляксей стараецца навадзіць рух, унесці пазітыў у паўсядзённасць, траціць сваю зп і аванс на нас. Магчыма, у яго няма вялікага досведу ў арганізацыі конкурсаў, але чалавек ён не дрэнны. Прасьцей напісаць казку 9-га і даведацца вынік 10-га, чым напісаць зараз і чакаць, ці спадабаецца яму мая пісаніна амаль два тыдні)))

да што вы скардзіцеся на тэрміны то?вы жывіце з пазітывам!вы зразумейце што акрамя вас яшчэ ёсць шмат людзей якім можа спадабацца конкурс і паспрабуюць выйграць!я думаю і вы выйграеце,но час пакажа!

а пакуль што ў мяне бессань ні хто казку на ноч не расказвае😏

Кароч, падумаў і вырашыў, памяняю я правіла!

Роблю адно прызавое месца 500 рублёў!

Месца толькі адно і справядлівае!

УЧАСТВУЮЦЬ УСІ !

Чыя казка будзе цікавейшая, той і выйграе!

потым адкрыем галасаванне!

я толькі буду на 50% галасаваць) а астатнія 50% вы!

Ну што, раскажыце казачку???!!!

нагадаю, што казка павінна быць цалкам прыдуманая вамі!

Што за маўчанне???Бастуеце???

Па такой нагодзе прадаўжаю на два дні конкурс!

Конурс да 12 верасня 2018 г.

Што за дзень сёння такі, у вилдторнадо конкурс прыпынены, ты свой прадоўжваеш, магнітныя буры што ці?😮  

а ўсе маўчаць,закусіліся відаць😮што застаецца рабіць то 😏

Жыў-быў на свеце адзін чалавек. Вось так жыў ён жыў і памёр …

😁расказваю казку – Я кінуў піць або ўплыў сонечных прамянёў як сацыялагічны фактар увядзення біёработаў у вытворчасць біжутэрыі, ну альбо я проста свіння.😁

гыыыыыыыыыыыыыыы быў чалавек і няма чалавек смешна,сказаў бацька Мохно)))))

   У адной невыдуманай дзяржаве жыла жоўтая шняжка, падобная на мочалку, і ёй не хапала зносін, таму яна на дошку аб’яваў фігачыла, што ні папала, але шняжку ўсе любілі, бо яна была добрая і нават амінешны прынц і лысі мёртвы чалавек нічога ёй не рабілі. 

Працяг будзе …

а можна вас Сэр спытаць?Вы калі-небудзь чулі казкі?дзецям жа не будзеш такое расказваць,пра якія-небудзь шнягі…….

Хлопцы ну пішыце нармальна,я за бурду прыз не дам!!!!!!!!!!!!!

Я паважаю сябе і свае грошы!!!!!!!!!!!!!!

Ты ж прасіў казак для сябе , а не для дзяцей,нешта тут не сходзіцца або з татавога акаунта балуешся ? 

Купі ты сабе лепш на гэтыя грошы зборнік казак… і атрымлівай асалоду пад коўдрай.)

Казка пра мужнага Алёшу

За вакном цямнела, надыходзіў цёплы вясновы вечар. Сонца асцярожна апускалася за горад, утульна адвязваючыся ў ружовыя воблакі. Хутка на небе з’явіцца месяц, маленькімі кропелькамі заззяць зоркі і ўсе заснуць. Толькі Алёша будзе круціцца ў сваёй ложачку і плакаць ад страху.
Алёша – вельмі добры і паслухмяны хлопчык, ён зусім не трус. Ён заўсёды дапамагае малым, не крыўдзіць слабых і заступаецца за сваіх сяброў. Але па начах да яго прылятае злы чараўнік і ператварае ўсе рэчы, што стаяць у ягонай пакоі, у страшныя і небяспечныя прадметы.
Аднойчы вечарам Алёша, як заўсёды, доўга не адпускаў маму, плакаў і не дазваляў выключаць святло. Мама пагладзіла яго па галовачцы і ўключыла маленькую начніцу над Алёшынай ложачкай.
Як толькі мама выйшла з пакоя, пачаліся звычайныя ператварэнні. Спачатку злосны чараўнік Страх схаваў за хмаркай месяц. На вуліцы адразу стала цёмна. Потым Страх пастукаў па аконным шкле галінкай старой бярозы. Алёша сягіўся і цягнуў коўдру да самага падбародка. Страх праляцеў па пакоі і акутыў усё чараўнічым цёмным аблачком. Шафа ператварылася ў злобнага велікана, злосна блішчаўшaга двума вачамі на жываце. Алёшчыны цацкі: мішкі, машынкі і робаты – усё чараўнічае аблачко цемры ператварыла ў страшных пачвар. Яны выцягвалі вочы на Алёшу і нешта шэпталі. Па столі паўзла страшнае белае пляма. Яно падкрадвалася ўсё бліжэй і бліжэй да трасячнага ад страху хлопчыка. Страх запаўзаў пад ложак і прытуліўся там.
– Эй, – прагучаў ціха голас з-пад Алёшынай пяшчоўкі. – Колькі можна чакаць? Хутка ноч скончыцца, а ты ўсё ніяк не можаш заснуць.

– Хто тут? – у жаху прашаптаў Алёша.
– Гэта я – сноўны гномік, – адказала падушка і зашматалася.
Алёша асцярожна ўтыкнуў яе пальчыкам. Голас быў зусім не страшны, нават ласкавы. Але ляжаць на кажучую падушку не хацелася. Раптам яна ўкусе?
Неожыдана падушка адскачыла ўбок, і Алёша ўбачыў мікраскапічнага гноміка.
– Фу, як там душна сядзець! – забурчаў гномік, разгладжваючы зморшчыны на куртцы.
– А навошта Вы туды залезлі? – ветліва пацікавіўся Алёша. Ён быў рады, што ёсць з кім пагаварыць. Алёша вельмі баяўся, што гномік знікне, а Страх зноў вылезе і пачне сваё калдоўства.
– Я заўсёды там сяджу, калі ты ідзеш спаць, – адказаў гномік. – Я ж сказаў, што я – сноўны гномік. Я прыношу дзецям сны: розныя чараўнічыя казкі і вясёлыя святы. Але ты мне замінаеш, бо ніяк не хочаш заснуць. Ляжы, я прыгатаваў для цябе новую цудоўную казку. Сёння мы будзем лётаць на чараўнічным лебедзі.
– Я не магу заснуць, – усхліпнуў Алёша. – Злы чараўнік Страх сядзіць у мяне пад ложкам. Ён закало́дваў усё вакол. Паглядзіце самі!
– Не бачу! – здзівіўся гномік. Ён зазірнуў пад ложак і махнуў чараўнічай палачкай. Срэбныя зорачкі весялымі звонкімі ручайкамі, хіхікаючы і штурхаючыся, залезлі ў цемру.
– Нікога няма! Нікога няма! – пачуліся з-пад ложка іх звонкія галасочкі.
Вясёлыя зорачкі склаліся ў маленькую срэбную матыльку і пачалі пархаць па пакоі. Спачатку яны селі на плячо страшнага велікана з вачыма на жываце і пасыпалі яго срэбнай пылам. Алёша ўбачыў, што на самай справе гэта стары шафа, а на жываце ў яго ніякіх вачэй няма. Гэта блішчаць круглныя ручкі.
Потым зорная матылька пераляцела на падваконнік і пасыпала яго свеціўнымі іскрынкамі. Алёша ўбачыў, што на самай справе гэта не Страх пастукае да яго, а галінка бярозы, на якой салодка спяць вераб’і.
Матылька махнула крыламі, узняўся вецер і здул цёмную аблачынку, што закрывала месяц і зоркі. У пакоі адразу стала святлей.
Матылька пакружыла над Алёшам і села на палічку са страшнымі пачварамі. І тут Алёша ўбачыў, што на самой справе гэта ягоныя цацкі. Яны вясёла ўсміхаліся яму, бадзёра блішчучы пластыкавымі вочкамі.
Матылька апошні раз махнула крыламі і рассыпалася на маленькія зорачкі, закружыўшыся ў вясёлым карагодзе вакол гноміка.
– Вось бачыш, – усміхнуўся сноўны гномік і акуратна сабраў у сваю чараўнічую палачку маленькія зорачкі. Калі ён дакрануўся да апошняй зорачкі і яна знікла, Алёша спытаў:

– А што гэта за белыя плямы паўзалі па столі?
– Гэта святло фар. Некаторыя людзі працуюць начамі, яны едуць міма. А дапытлівыя фары заглядаюць у аконцы дамоў, бо ноччу на вуліцы цёмна і сумна. Вось святло ад іх і бегае па столі ў пакоях. Асвятляе самыя цёмныя куточкі і дапамагае маленькім хлопчыкам і дзяўчынкам убачыць, што ніякага Страху няма. А цяпер засінай хутчэй, нам з табой трэба паглядзець доўгі-доўгі сон. Ты ж не хочаш, каб раніцай ён абарваўся на самым цікаым месцы?
– А калі я зараз засну, то паспею дагледзець да канца? – занепакоіўся Алёша.
– Вядома, – важна кіўнуў гномік. – Калі засыш прама зараз. І абяцай мне, што цяпер заўжды будзеш засыпаць своечасова. Я падару табе чараўнічы загавор. Кажы яго кожны раз перад сном. Тады ў тваю пакойку ноччу ніхто не зможа патрапіць, акрамя мяне і мамы.

– А які загавор? – спытаў Алёша.

Гномік паправіў шапачку, стаў у позу і прашаптаў:
Хлоп у далоні: бах-бабах!
Як шарык, лопнуў страх!
Бякі-букі, ну-ка, кыш!
Не баіцца вас малыш!

– Запомніў?
– Так, – прамармытаў Алёша, засыпаючы. – Дзякуй Вам. А цяпер я хачу паглядзець сон.
– Ну, глядзі, – гномік махнуў чараўнічай палачкай, і Алёша моцна заснуў. Увую ноч ён глядзеў цудоўны казачны сон.
Ад таго часу Алёша перад сном заўсёды паўтарае чараўнічы загавор і спакойна засынае, а сноўны гномік паказвае яму цудоўныя казкі.

Ахахаха Алёша табе можа яшчэ калыханку спяваць? На ноч? Каб спалася лепш?😄 Ідыётызму няма меж…

Ён з табой яшчэ, дарэчы, за мінулы конкурс яшчэ не разлічыўся 🙂🙂🙂