Увага, увага, гаворыць Нямеччына!!!

Прывітанне ўсім, каго ведаю і не ведаю)

Рэшыў стварыць конкурс, а то нешта не спіцца па начах і з гэтай прычыны вырашыў яго назваць “раскажы мне, сябар, казку на ноч”

гэта каб лепш спалася, зубамі да сцяны)

а можа дапаможа)

у конкурсе 3 месцы

1. месца -250 руб

2. месца 150 руб

3. месца 100 руб

правілы конкурсу:

1) удзельнічаюць усе

2) расказваць можа кожны колькі заўгодна казак

3) казкі павінны быць цікавыя

4) можна прыдумляць казкі, нават трэба)

5) конкурс адкрыты да 10 верасня!

6) чыё казка мне здасца цікавейшая – той і выйграе!

7) прызы выплачваюцца на ківі.

Вось та самая лепшая казка яшчэ і з эксклюзіўным фільмам😁

не трэба прыдумляць, я гэта бачыў, нецікава)

лепш ужо ніхто не прыдумае а ты ж не ведаеш я ў маладосці выступаў з імі так што вось мая казка усё давай касар😁

паглядзім можа хто й прыдумае)

і атрымае выйгрыш……….

На густ і колер таварышаў няма. Няма ніякіх гарантый , што ты будзеш аб’ектыўным

правільна таму галасуй за Леніна🤐

ўсё залежыць ад цябе самога!)як прыдумаеш так і атрымаеш прызент!

А якую казку на гэтым форуме хацеў пачуць , тыпа жылі-бывалі тры браты і звалі іх Локі , Голденстар і Гансбет і зачыніліся яны ў адзін дзень?)))

Ахах. Лёха проста ў сваім рэпертуары🙂

працягвай у тым жа духу) выглядае не дрэнная задумка))))

Лови ідэю , казка пра краіну “Лудаманія” которую захапілі “злыя рэфералы” , а народ(гульцы) спрабуюць іх звяргнуць)))

Ну якія казкі ты хочаш бачыць ад людзей, якія ўжо даўно не школьнікі ў асноўным? Магчыма хто-небудзь і напісаў бы нешта з галавы, калі б прызы былі магутнейшыя.

Як ты гэта сабе ўяўляеш?) Сядзіць чувак, праеў, напрыклад, пару, або мб пару дзясяткаў косараў і сядзіць табе сачыненні піша як сваёй дачцэ і сыну на ноч ….)

Алеша для цябе казка 😁

– Так, дзядуля, мы цябе папярэджвалі. Варька, адабяры ў яго падушку! Пеця, цягні сюды клізму! Мішка, бяжы на кухню за гарчыцай!

– Усё, усё, не буду, толькі падушку аддайце. Зразумеў, усё. Слухайце далей.

 

Над сталоў вісіць цішыня. Толькі часам чутна, як у лесе ухае сава.

– А што, дзядуля – раптам кажа нехта, – сапраўды не злавілі яны таго галоўнага інжынера? І так у гоўне далей і жылі?

– А, дзядуля?

– Чаму ты плачаш?

– Не плач, дзядуля!

– Варька, аддай яму падушку!

– Ну не плач, дзядуля, мілы, калі ласка, ну не плач!

Я 9 верасня напішу ад галавы і норм.))

нават чытаць брыдка адзін мат і пахабшчына!!!!!!!!!!

Для цябе ў самы раз 🙂

а можа для цябе,але не для мяне для гэта дакладна і не для іншых форумчан!спадзяюся!

Не гэта для цябе,ты прасіў казку я табе яе знайшоў .

Жыў быў адзін чалавек і было яму 1 адна хвіліна ад роду і вось пайшло яго жыццё – і школа, і турма, з наркаманіяй, а потым яшчэ і лудаманія да ўсяго пры тым вось так і жыў чалавек, спрабаваў працаваць і спрабаваў лавэ ў казі падымаць, але ўсё – прыйшла смерць. І зараз яму няма поспеху ў жыцці, задавальнення, і так далей, каротка. Прабачце за свой п’яны бред ПРАБАЧЦЕ

Была позняя восень. Раніцай я ішоў па краі яры; з рота ішоў пар, засланяючы голы і замярзаючы пейзаж. Неба напярэдадні зацягнула мутнай пеленай воблакаў; святло не магло прабіцца праз гэту заслону, і ад сонца на ёй засталося толькі размытае пляма.
За ноч вецер сарваў з бяроз апошнія лісты, і цяпер яны стаялі змрочнымі празрыстымі ценямі. Удалечыні ўрове віднеліся адвольныя хмызнякі снежанягадніка, якія ззялі сваімі ядавымі пладмі. Сасохлая трава была пакрыта інеем і хрумстэла пад нагамі. З яры, дзе раслі старыя во́тлы, цягнуўся гушчы туман. Я падойдзў бліжэй.
Цішына вакол. І толькі бязмежнае мора малака перад мной. Усё патанула ў ім, зніклі гукі і спыніўся час.
Раптам з нізіны выйшаў сівы як луня стары, завернуты ў пасцьліну, і, быццам так і трэба, прапанаваў мне паслухаць казку пра белага бычка.
– Ну раскажы, – згадзіўся я, злёгку ашаломлены яго дзіўным выглядам.
– Ты раскажы, і я раскажу, – нечакана сказаў стары змяніўшымся, скрыпучым голасам.
– Ну… – мне здаралася, што я пачуў не так, – расказвай.
– Ты раскажаш, тады і я раскажу. – Тон не цярпеў пярэчанняў.
– Прабач, напэўна, я не так цябе зразумеў. Мне будзе лепш сысці. – Я пачаў, было, паварочвацца, але стары ўхапіўся за маю руку і павісеў на ёй сваім невялікім, у прынцыпе, вагой, аднак ад нечаканасці ў мяне падгібліся калы, і мы абодва паваліліся на зямлю.
– Адпусти зараз жа! – абурэўся я, спрабуючы вырвацца.
Стары сударожна чапляўся за маю куртку. Здавалася, ён, як і я, хацеў хутчэй устаць, і ўсё ж з настойлівасцю, вартая іншага прымянення, моцна трымаўся і шыпеў:
– Ты адпусціш, і я адпушчу. Расказаць казку пра белага бычка?
Ногі слізгалі, але ўрэшце я здолеў устаць. Мой незвычайны суразмоўца таксама нарэшце ўстаў, стрэснуў сваю пасцьліну і, цяжка дыхаючы, пацікавіўся, збіраюся ці я выслухаць казку пра белага бычка.
– Не.
– Ты не, дык я не. – Ён сумна маўчаў і пачаў круціць язык за шчокай, цалкам засяродзіўшыся на гэтай справах. Праз пару хвілін маўчання зноў прагучаў яго голас:
– Можа, расказаць табе казку пра белага бычка? – Стары засвяцеў, быццам узгадаў, што даўно хацеў прапанаваць, але дагэтуль не было прычыны.
– Я ж сказаў, не.
– Ты сказаў, і я скажу. Расказаць казку пра белага бычка?
– А калі я адмовлюся?
Надоечны знаёмы хмыкнуў і працягнуў:
– Ты адмовішся, ну і я адмовлюся. – Ён пацягнуў плячамі. – Расказаць казку пра белага бычка?
– Ну хопіць, перастань ужо, – сказаў я раздражнёна.
– Табе хопіць, мне хопіць, – з сумненнем разважаў стары. – Ты перастанеш, я перастану… Расказаць казку пра белага бычка?
Здаецца, я пачаў разумець правілы гульні. Што ж, паглядзім, хто каго.
– Барс, – сказаў я.
– Ты барс, я барс, – расчаравана працягнуў ён і махнуў рукой. – Расказаць казку пра белага бычка?
«Першая блін камом», – падумаў я і паўтарыў «барса» яшчэ некалькі разоў, але атрымаў той жа адказ, што і раней. Энергія пытачая была невычэрпная. Я вырашыў паспрабаваць запутаць яго:
– Белы бычок? – пацікавіўся я ветліва, адначасова з іраніяй скрывіўшы вусны.
– Ты белы бычок, я белы бычок.
Усмешка ссунулася з майго твару.
– Расказаць казку пра белага бычка? – бадзёрай хуткай гаворкай выпаліў стары. Ён відавочна чакаў маёй рэплікі.
– А я ведаю казку пра белага бычка.
– І ты ведаеш, і я ведаю. Расказаць казку пра белага бычка?
Я вырашыў маўчаць.
Стары глядзеў, не мігаючы, мне ў вочы – я не вытрымаў і адвёў позірк. Мне стала не па сабе, і я мімаволі ўзгадзіўся. Ён жа злёгку ўздыхнуў і працягнуў сваю бясконцую, але, я са злосцю спадзяваўся, лебядзіну песню:
– Ты маўчыць, я маўчу. Расказаць ці не казку пра белага бычка?
– Угу.
– Ты угу; але і я угу. Расказаць казку пра белага бычка?
– Божа мой, – праціраю я праз зубы, – ну колькі можна?!
Мне здаралася, што ў вачах старога мільгнула пачуццё выкананага доўгу.
– Можна, можна. Расказаць казку пра белага бычка? – з удвая большай энергіяй, чым раней, затаратораў ён.
– Калі ласка, перастань.
– Ты перастанеш – я перастану. Дык што, расказаць казку пра белага бычка?
– Расказаць казку пра белага бычка? – перайграў яго я.
– Ты пытаешся, ну і я спытаю. Дык чаму б не спытаць. Расказаць казку пра белага бычка?
– А давай я распавяду?
– Раскажаш? – Інтанацыя старога быццам выражала недавер да маіх здольнасцяў. – Лепш я распавяду. Расказаць казку пра белага бычка?
– Халадна сёньня. Праспрачацца, што ці? – Я паспрак рукі і рушыў з месца.
– Ты пройдзешся, пройдзусь і я…
Стары захрапеў следам за мной.
– Расказаць казку пра белага бычка? – памінутна пытаўся ён зацікаўлена, абганяючы наперад. Я не адказваў.
осказках.ру – oskazkax.ru
Стары, відаць, стаміўся і пачаў адставаць. Я паскорыў крок і ўскароціў зусім перастаў чуць шолах яго ног па-над сабою. Але, абярнуўшыся праверыць, ці прадаўжае дзіўны чалавек з яры ісці за мной, тут жа атрымаў у лоб:
– Расказаць казку пра белага бычка? – Пытанне было зададзена з такой маладзецкай зарадкай, што я б не здзівіўся, калі б стары ўзяць і станцаваў прама тут на траве.
– Бычка белага пра казку расказаць? – я, як мог хутка, перавярнуў фразу.
– Раскажу я і так, раскажаш ты. – Мой галоўны козыр паляцеў да ўсіх чортаў. – Расказаць казку пра белага бычка?
– Адзін! – агрызнуўся я.
– Ты адзін, ды я адзін. Расказаць казку пра белага бычка? – Ён зусім не абурыўся.
– Два!
– Ты два, я два. Расказаць казку пра белага бычка?
– Тры, – прамовіў я, ужо раззлаваны.
– Ты тры, і я тры. Расказаць казку пра белага бычка?
– Гус!
– Ты гус, і я гус. Расказаць казку пра белага бычка?
– Соль! – Гэта было нецярпліва.
– Ты соль, я соль. Расказаць казку пра белага бычка?
– Топаліны пух!
– Ты пух, я пух… Расказаць…
Я перабіў яго:
– Альбінос!
– Ты альбінос…
– Цеста!
– Ты…
Тут я не вытрымаў і зарабаўся:
– Аўца! Вапна! Твараог! Вата! Песец! Айсберг! Калька! Марля! Мел!..
Я прыходжу ў сябе. Была ноч, вецер уціх, але ўдарыў мараз. На небе ў атачэнні зорак свяціла, як гэта часам бывае, яркая поўная месяц. Падаў снег. Я таптаў акамянелымі нагамі і паспяшаўся дамоў. 

справа ў тым, што трэба прыдуманую казку пісаць, такія правілы конкурсу.

Тады лепш няньку сабе наняць. Каб яна казкі на ноч табе чытала за 100 рублёў.

Алеша калі ну калі табе прама так хочацца казак на ноч, купі сабе тубік цикломету і закапвай перад сном у нос, ты такія казкі будзеш бачыць што ахуенеў, а на наступны дзень яшчэ і нам раскажаш 🙂

Леха.  Чакаем тваіх казак. А за таблеткі для ўяўлення табе налічаць паінты.