Жыццё сумнага чалавека

пра наркотыкі не трэба, давай пра мільёны ў доларах залівы

Падвязвай соль хаваць і ўсё пачне налажвацца, і ў казіно адразу перастане так цягнуць. Я кожны дзень у сваім двары бачу хлопцаў, з кім рос, якія заганяюцца па гэтых справах. У прынцыпе сёння пра іх можна сказаць усяго два словы: ім пі*зда.

Пы.Сы. паглядзеў твае выйгрышныя скрыншоты, там дзе БК на галасы ВК, вельмі мне аднаго чалавека нагадаў ты, здаецца Аляксандрам звалі з Пітера 😏

Автору тэмы скажу тое ж самае што і Лудоман. Калі не завяжаш з гэтым дзелам, то п….@…а табе ў прамым сэнсе. У прынцыпе лудаманія таксама наркотык, але затое памрэш здаровым 🙂. Раз ты дзелішся сваім прыстрастем і лічыш гэта нездаровым недугам, то ёсць у цябе шанц змяніцца. Галоўнае, каб было жаданне змяніцца. Жаданне вылечыцца – это лепшае лекі ад недугу.

У кожнага свая гісторыя, але ўсе яны развіваюцца прыкладна па адным сцэнарыі.

Спачатку – забава, усё ні пра што. Але ў любым выпадку калісьці гэтая праблема становіцца настолькі балючай, што апускаюцца рукі.

Вось тут – крытычны момант. Тут галоўнае – не зламацца. Зламацца ж таксама можна па-рознаму. Можна проста “лягчы на дно”, а можна… Не хочацца нават казаць. Калі пачынаеш усведамляць, наколькі сур’ёзныя сумы ты проста гуляючы спальваў у мінулыя часы, а сёння не можаш нармальна ўтрымліваць сям’ю. А тады, калі зліваў за раз не тое што тысячы, дзесяткі тысяч, ты таксама думаў: цябе гэта ўраджае рэдка, ты зможаш кантраляваць сітуацыю.

Але вынаходнікі азартных гульняў ведалі лепш за нас: да выйграных грошай ставішся лёгка. Easy come – easy go, як кажуць. А вось калі ты пачынаеш сыходзіць у глыбокі мінус, тут ужо азарт забірае цябе да сябе цалкам, ты пачынаеш спяшацца адыграцца, хоць і ведаеш, што “бацька сына ругаў не за тое, што гуляў, а за тое, што адыграваўся”.

Таму нікому, я кажу менавіта пра сапраўды азартных людзей, без страт з гэтых пастак не выйсці. На дыстанцыі цалкам усе іграманы ў вельмі сур’ёзным мінусе. Навучыцца кантраляваць эмоцыі ў гульні – звышцяжкая задача. Калі казаць пра сябе, то з гадамі мне рабіць гэта яшчэ цяжэй, чым на пачатку развіцця лудаманіі.

Дзеці, усім шчасця і ўсяго найлепшага!

усё ішло сваім ходам. Ну і добра, думаў ён, усё роўна д’ябал ужо хадзіў вакол яго з ранняга дзяцінства. пастаянныя бойкі, будаўніцы, жорсткія гульні, таксікоманы, героінавые, алкашы, беднасць (памятаю, як даводзілася насіць паношаныя рэчы).
гульнявыя аўтаматы з’явіліся даволі даўно ў нашым горадзе, наш герой даўно ўжо ведаў, што гэта… Азарт не мог яго паглынуць усе пражытыя гады. ён заўсёды ведаў, што значыць зарабляць гэтыя манеты працай. дбайна ставіўся да грошай.
Чым далей Ён адыходзіў у кайфавае жыццё, тым больш прывыкаў да вонкавых фактараў, якія навек пазбаўлялі
яго свядомасць і лад жыцця ад звыклай паўсядзённасці. Зусім не заўважаючы, як апускаўся ўсё ніжэй і ніжэй. Перад сабой ён хацеў бачыць толькі наркату і гульнявыя аўтаматы
Калі ён адыходзіў, у ягонай галаве зноў з’яўляліся светлыя і напоўненыя надзеяй думкі. Хоць яны не пакідалі яго.
Добра ведаючы, што гэты шлях Яго нікуды не прывядзе. Стараючыся ўсяляк сысці як мага далей ад гэтых рухаў. Ён толькі набліжаў іх да сябе.
Яму сніліся наркадрузі і гэты белы парашок, які ў сне выглядаў і адчуваўся так сама рэальна, як і наяве. Ён пасыпаўся, адчуваючы на вуснах смак дыму ад плаўнага на фользе ск.
Псіхалагічна гэта было вельмі балюча… Уявіце сабе, што вы моцна чакаеце чагосьці, не важна што гэта ці хто. Вы даўно гэтага хочаце… І тут вам воляй-неволяй пачынаюць сниться сны, у якіх вы са сваёй “прыгажосцю”. І вас раптам будзяць. Я ўжо адчуваю горыч і смутак у вас у думках. Увогуле гэты сон быў прароцкі, у той дзень усё атрымалася так, як было ў сне. Зноў наркадрузі і зноў гэтая белая бяда.
Але бяда, як кажуць, не прыходзіць адна. Здаецца, толькі стаў на правільны шлях, але не тут то было. Майго персанай пачалі цікавіцца мусара. Адна сяброўка падсобіла Яе клічуць Люба. З яе пачалося маё падарожжа ў гэты свет хуткіх наркаманаў і бяздомных начэй. Гэта яна пачала карміць мяне драным летам 2015, таксама апроч мяне скармiла цэлае купу людзей.
Мусары ўзяліся за мяне не выпадкова, яна даўно працавала на іх, выдаючы ўсіх падрад – хто ў яе чорным спісе. Вось і я стаў непатрэбны, бо адышоў ад наркоты і перастаў яе трахать. Яны тым самым забяспечвалі яе фінансамі і наркотыкамі, які ж наркаман не паддасца. Зразумела, яна не разумела, што яе таксама з’ядуць, калі не застанецца закускі.

Увогуле не было суму, проста сыходзіў год, што адзначыўся сваім вар’яцтвам. За гэты час я шмат чаго зразумеў! Як тут не зразумець? Трапляючы пастаянна ў прыгоды і знаходзячыся сярод людзей, якіх акружаюць праблемы, гэта было бесцэнна. Многа людзей “ўцякло”, так сказаць. Яны паказалі сябе ва ўсёй прыгажосці,

Табе б кнігі пісаць…сур’ёзна)

Дзякуй…. рады старацца.   Вашы станоўчыя ацэнкі вельмі важныя для мяне 😎

  Я спрытна хаваўся ад “мусароў”, якія хацелі заматаць “узяць за попку” мяне, даводзілася пару разоў сыходзіць ад іх з балкона. На шчасце жыву на 1-м паверсе і на лоджыі няма рашэтак як на вокнах, а то давялося б сыходзіць праз рашэтку па запчастках  (сарказм).  За гэты час памяняў некалькі сімак, канечне ж купленых праз інтэрнэт без абазначэнняў так сказаць. прайшоў усяго 1 месяц і яны забыли пра мяне так як я не меў асаблівай значнасці для іх. Быць можа апынуўся настолькі спрытны што яны стаміліся, а быць можа знаёмыя работнікі МУС дапамаглі. С хутчэй за ўсё ўсё разам да кучы. 

  Гэта амаральная баба нарк Люба была пакарана за свае ўчынкі. Канечне ж не я стаў катам, ім быў паўсюдны, усямоцны, усепрабачальны і справядлівы Усяпрысутны. У яе адабралі дзяцей, пазбавіўшы бацькоўскіх правоў… таксама яна проста скалолася. Жах што яна адчула на сваёй скуры і адчувае дагэтуль, халаднее часам маю кроў калі я ўяўляю сябе на яе месцы. Слава Богу я не чыніў такіх злачынстваў. Ладна, хопіць пра яе  і пра мусараў, якія патрацілі дарэмна час на мяне. Хацеў бы выліць душу вам, бо ў ёй туга і гора, часам катяцца скупыя слёзы па шчоках.

  Мой сябар, якога я ведаю з ранняга дзяцінства, зусім нядаўна памёр, а ж я размаўляў з ім у гэты ж дзень. Ён перабарышчыў з рэагентам “тыя, хто ў тэме або проста асведамлены, зразумеюць”. Яго знайшлі за домам з шырока расплюшчанымі вачамі, быць можа праз іх уляцеў нашая душа туды, дзе воблакі. Вялікая бяда – смерць Сані Глотова, ён быў адным з лепшых людзей, я мог бы назваць яго Чалавекам, заўважце з вялікай літары. Ён любіў жыццё, ўсім жадаючы толькі дабра, яго мысленне было рэдка сустракаючымся сярод хлопцаў майго пакалення, многія назвалі б яго іншапланецянинам. Але ён казаў разумныя рэчы… пра Бога, пра рэлігіі і веры, пра космас і паўсюднасць. Любіў паразважаць пра ўспрыманне і свядомасць людзей, тым самым адкрываючы глыбіні свайго розуму.  Ён працаваў не пакладаючы рук, вельмі любіў адпачываць. Але такі адпачынак, каб адразу ўсё…. Трава, алкашка, трохі хуткасці ў дагонку … і прыгожая дзяўчына побач. Але і ад рэагента не адмаўляўся, у прынцыпе ўсё жраў. Як кажуць “што нас не забівае, робіць нас мацнейшымі” – не тут-то было, заматала яго лютая дрэнь. Маладога хлопца з добрай душой і чыстым сэрцам, колькі яшчэ такіх хлопцаў па ўсёй краіне загінула або яшчэ гіне.

Рэабілітацыя? Чаму б не паспрабаваць, там глядзi і саскочыш. + тэматычныя форумы АОН, дзе зможаш атрымаць падтрымку і дзельны савет. Тут табе ніхто не дапаможа.

p.s. А ўвогуле, калі хочаш максімальна сысці з гэтага ладу жыцця, злі ўсё кантакты людзей, з якімі знаходзіўся ў іншых станах. Памятаю, гадоў 4 таму канкрэтна падсеў на афлайн аўтаматы, днямі і ночамі ў гэтым кантынгенце часта быў, потым вырашыў зліцца цалкам з гэтай тусоўкі. Некаторых “ігравых” людзей з майго асяроддзя ў выніку пасадзілі і я зразумеў, што калі буду працягваць жыць у такім духу, прыйдзе канец. Дзякуй Богу, хапіла мозгу зліць усіх і пайсці з гэтай цемры, але як кажуць, у ўсяго ёсць наступствы. Праз нейкі час сам трапіў у такую гапорку/гемарой, што не пажадаў бы нават ворагу, адчуў усё на сабе цалкам і нарэшце мяне асяло. Пасля гэтага ні разу не заходзіў у захады “ігравога тыпу” (Выключэнне – “Ігравыя зоны”). На жаль, толькі ўпаўшы на самае дно, ты можаш нешта памяняць, так мы пабудаваны. Колькі было размоў, розных спрэчак – усё бескарысна, толькі сам павінен прыйсці да гэтага. Ёсць яшчэ момант – павінна быць зацікаўленая асоба, чалавек, якому ты не абыякавы і які зможа быць з табой у самую цяжкую хвіліну. Спраўіцца самому амаль нерэальна, асабліва ў выпадку з наркотыкамі. Удачы 🙂

Я бачыў такія гісторыі то ці на япе то ці на пикабу, тыпа чувак піша гісторыю і ўсе яму спачуваюць і г.д., і г.п. Праўда, я хз, навошта гэта робяць. Пасля гэтага ж з’яўляецца куча такіх вось людзей, якія хочуць напісаць свае выдуманыя або не выдуманыя гісторыі.

Эххх уздыхнуў Пісьменьнік, разумеючы, што кучу ўсяго цікавага яшчэ можна і трэба запісаць, Бо хто, калі не я, раскажа вам менавіта сваю гісторыю, вам спадабаецца….

Ужо быў 2017 год, усе гэтыя часы я ўжывалі гэтую бесавую атруту (рознага роду і паходжання), па-ранейшаму не працаваў і набываў усё больш праблем. Кніга прыпынілася ў напісанні, як бачаць тыя, каму я асвятляю свежыя абзацы за абзацам не гледзячы на тое, што прадукт не дададзены. Натхнення не хапала большую частку часу, а астатнюю частку проста пустая мітусня адганяла ад гэтага цудоўнага блокбасцёра (усмешка).

Ладна, пара працягваць…. І вось, сабраўшыся з сіламі, я ўзяўся за сваю працу. З новымі сіламі я раскажу вам пра тую, што замарачвала мяне пустой мітуснёй і бяссэнным пражыганнем часу і сродкаў (маё асабістае меркаванне) – пачытайце і зрабіце самі свае высновы.

 У летам 2016 года, якраз перад маім днём нараджэння, я сустрэў выдатную дзяўчыну. Я вельмі дакладна памятаю той момант: яна ішла па тратуару, цёплы ветрык разьвіваў ёй валасы на ветры, быццам шаўковы. Лучы пякучага сонца асвятлялі яе прыгожае твар, быццам падсвечваючы каштоўны дыямент. Мой унутраны стан (ужо не спаў больш за 3 сутак) і вонкавыя фактары – дзень нараджэння праз 2 дні, поўныя кішэні грошай, купы наркотыкаў на стале – сыгралі сваю ролю, я сказаў ёй «прывітанне»: яна адказала ўзаемнасцю, прывітаўшы мяне ў адказ. Потым спытала ў мяне пачкаць, я, канечне, зразумеў, што яна спытала цыгарэту, але ўсё ж вырашыў падколаць: «ёсць», пачынаючы даставаць цыгарэты з пачка «а што курыш?» працягнуў я. Увогуле яна не адмовілася ад кайфу, прапанаванага мной: я насыпаў ёй крышталаў якасных (у горадзе такога тавару не было, хіба што з прымесямі) і кусочак шакаладу. Перакінуліся яшчэ парай слоў і кранальная фраза, сказанная мной перад тым, як яна рушыла далей па сваім шляху: «Давай займёмся любоўю?» – фраза з усім знаёмай песні; яна «магчыма», ехідна ўсміхаючыся, пакінула мяне, абяцаючы пазваніць. Нешта пазней я хацеў бы, каб вы былі больш сканцэнтраваныя і не судзілі мае міжасобасныя адносіны з супрацьлеглым полам строга, бо далей будзе толькі горш і горш: прыніжэнне, нейкая няразбяромасць і, канечне, самаахвяраванне (гэта толькі мая бачнасць найгоршага). На самой справе – зноў вопыт, зноў жыццё, зноў ўрокі жыцця, без якіх асоба не стала б асобай. «Глядзіце нават на самае жудаснае, як бы вам ні здавалася, не хавайце эмоцый, калі яны ёсць, і заўсёды глядзіце на рэчы з падсветленага боку»

Знаёмства з Мілай Кацярынай (як здавалася ў той момант) было бяссэнсоўным для мяне. Яна штосьці прыходзіла прасіць – покурыць, ляпку шакаладу ці крышталаў, калі ёсць. Можа, у яе ў галаве ў той момант было зусім іншае ўспрыманне ўсёй сітуацыі. Калі шчыра, за цэлы год я так і не разабраўся ў яе галаве і ў яе пачуццях.

(што датычыцца мяне) А вось у яе натуры я паспеў разабрацца, убачыўшы ўсіх яе дэманоў. Я не буду далёка адскокваць ад тэмы, закрымліваючы вам галаву лішняй інфармацыяй. І так па сутнасці…. Прайшло лета, я нават не спаў з Кацярынай, хоць бачыў у ёй жаданне, праўдзівае ці іншае пытанне.

Як мне тады здавалася, яна была вельмі ветраной асобай, ды і наогул сябе я не на сметніцы знаходзіў, каб спаць з наркаманкамі (хаця і вопыт ёсць). ДА я і цудоўна разумеў, што нас звязвала і пазнаёміла – толькі наркатычная рэч. Як-то раз яна прыйшла да мяне пераначаваць, десь у пачатку восені 2016. Я, як заўсёды, сядзеў, зависаў за аўтаматамі, прасліваючы ўсе бабкі, што былі здабытыя недобрасумленным шляхам. Я не памятаю, пад чым мы былі, але я зноў адчуваў сябе не здаровым (зноў 3-й дзень без сну з-за «белога»), забыў і ў якое казіно гуляў playamo ці betchan . Выіграўшы прычынную суму ад дэпазіту, адразу паставіў на выснову, а ўнутры перапаўнялі эмоцыі. Бо я прайграваў туды па 5000 р у дзень нічога не паднімаючы, альбо ставіў 200 на дэпазіт, выйграваў 20000 р і ў наркатычным угары, не разумеючы, што раблю, пакідаў іх у казіно, марыўшы падняць 50000. А тут ляжала дзяўчына (мяне незаметна пачало цягнуць да Каты). Ды і выйгрыш мяне ўзбудзіў. Мне адразу вывелі грошы на qiwi. Не доўга думаючы, я ўзяў карту visa і рушыў ад радасці да банкамата. Набраў усёй фігні, а астатняе патраціў на дэманаў, што апуталі мой дух. Мною нават былі прыдуманыя ім імёны – Лудо і Нарк. Лудо, адпаведна, як вы зразумелі, гэта дэман, які кіраваў мной, калі пад рукой быў гаджэт, з якога я мог лудоманаць. тэряючыся ў прасторах інтэрнэт-казіно. Ну і сам Нарк, які… гэтыя 4 літары кажуць для кожнага сваё, у ўсіх свой НАРК.

Не падай духам, бо ты яшчэ не даляцеў да дна,

Няхай у цябе ўсё наладзіцца  😏

Пасля прыходу дадому мне вельмі моцна захацелася тая самая Кацярыну, што валялася ў несвядомасці на маім канапе. Хаця я з цяжкасцю ўспамінаю, чаго менавіта мне тады хацелася, усе пачуцці былі перамешаныя. Адрэналін ад толькі што выйграных грошай яшчэ ўзбуджаў кроў, стомленасць у целе была падаўлена новым ўдыхам з фальгі. Я накінуўся на Кацю, тым самым разбудзіўшы яе, але ўсё было не так рамантычна, як хацелася. Не здымючы адзення, з апушчанымі штанамі мы адзін раз заняліся сэксам, пасля гэтага маё слабое цела ўпала ў несвядомасць у салодкасным экстазе. На наступны дзень сітуацыя паўтарылася – я маю на ўвазе мяне і Кацю. Мне так моцна спадабалася яе попа з недаработаным татухай ящаркі на правай ягадзіцы, я вельмі хацеў яе зноў і зноў. Яна саромелася раздзяцца, бо дома былі бацькі, але ўжо тады я хацеў любіць яе цалкам. І займацца каханнем толькі з ёй. Як жа мне хацелася апісаць усё, што я адчуваў, дакранаючыся да яе грубымі далонямі, ласкаючы яе сваімі вуснамі. Выгібы цела, бархат скуры, пах прыемна манлівы…. Яна стала маім новым наркотыкам, а я – яе наркаманам.