Жарты, смешныя гісторыі і розныя прыколы

Размоўляюць два практолагі:
– Ты ведаеш, па-мойму, у нашага загадчыка аддзялення манія велічыні?! 
Учора ён мне так і сказаў: «Зайду-ка я ўвечары ў царкву, пастаўлю Богу свечку»…))))

– Вы любіце яўрэяў?
– Не, не люблю!
– Вы антысеміт?
– А чаму адразу антысеміт? Мне падабаюцца яўрэйкі…))))

Адэса , яна можа…))))

– Мужчына! Ну колькі можна тэлефанаваць? І як з вамі жонка спіць? Вы ж увесь час не туды трапляеце!)))

– Доктар скажыце а якая дыета лепшая будзе для мяне?

– Лепшая дыета, для Вас Роза Мойсеевна, гэта есці відэльцам кефір! 😎

Жонка купіла смачных пячэнькаў і рознага гарбаты. Прыйшла дамоў, па шафках усё разкідала. Муж адразу ўзяў сваю кружку і накіраваўся на кухню.
Жонка яму ўслед крычыць:
– Я чорнага хачу!
Муж адказвае:
– Ты хаця б сраму б узяла… Я можа ўвогуле хачу Меган Фокс і Анджэліну Джолі, але маўчу, памятаю, што я ж жанаты чалавек…)

“Красата выратуе свет”…

А можа вось так недарэчна адабраць і жыццё😎

– Добры дзень, дзяўчына, пазнаёмімся, йопта, пагаворым-прагуляемся?

– Добры дзень. Калі адкажыце на тры мае пытанні, падыходзіць?

– Як два пальцы, пытаеце!

– Што такое экстерытарыяльнасць? Хто такія малыя галандцы? Што такое гарызонт падзей?

– Што? Тыпа, тэст на інтэлект, уяві, Серы! Карацей, першае – дыпламатычны тэрмін, нешта кшталту дыпламатычнай непакараннасці, але не для асоб, а для тэрыторый, абʼектаў розных, машын, фармальна, напрыклад, аўтамабіль пасла лічыцца тэрыторыяй іншага дзяржавы, ну, тыпу, аглядаць нельга, пранікаць і г. д. Тое ж са будынкам амбасады, кшталту таго, ага. Малыя галандцы – гэта XVII стагоддзе, пейзажыкі, партрэты на цёмным фоне, рэалізм, натуральна. Малыя – ну, тыпу, на фоне Рэмбрантаў розных яны блякла выглядаюць, але ў цэлым на ўзроўні.

– Дзіма, ну яны для кватэры малявалі, каб дзірку ў шпалерах зашпакляваць, утылітарнае мастацтва. Чыста камерцыйныя замовы, шырпатрэб нейкі, ботва ўвогуле, вось і «малыя».

– Ты не пераблытаў нічога? Ты, бля, намалюй спачатку хаця б шклянку, потым пра ўтылітарнае мастацтва ператрымаем. Пагнаў, братан, па-сапраўднаму ты.

– Слухай, ты ўзбесціцца вырашыў што-ці? Ты не ўзбесці…

– Даруйце, я…

– Ой, дзяўчына, прабачаемся, прабачаемся, э, так, ну вось, гравітацыйны радыюс, ну я не ў тэме асабліва па астрафізіцы, можна я зараз адзін званочак зраблю Сіплому, нешта ўдакладню? Што вы смяецеся, ну я ўяўленне маю, не цалкам цёмны, ну тыпу тэрмін удакладніць, а то сфармулюю не так, а з мяне потым вашы старэйшыя спытаюць?

– …эээ

– Алё, Сіплы! А хто гэта? Марыя Сямёна, здароўца, а Алег дома? Спіць? Ой, а моцна спіць? Ага, зразумеў, толькі лег. Не шумеў? Марыя Сямёна, такое пытанне, вы прабачце, я Сіплага, прабачце, хацеў Алега спытаць, можа вы ведаеце? Ага, вы там не чулі выпадкова, па выпраменьванні Хокінга ўвогуле тэарэтычна/эксперыментальна пакуль няма пацверджанняў? Ага, ага, я-я-ясненька, ну ладна дзякуй. А? Мы толькі піва, Марыя Сямёна, вы ж нас ведаеце. Не-е, не будзем!

– Увогуле, гарызонт падзей – гэта афігенна складана, калі ўвогуле распавядаць, не буду лгаць, ну чыста для скаллапсіраванага абʼекта – гравітацыя настолькі моцная на канкрэтнай, тыпу, адлегласці, што ніякая інфармацыя ад абʼекта ў волю ўжо не паступае, усё ў яго валiцца, з яго – нічога. Квантам святла і іншая электрамагнітна-хвалевая штука – не выпраменьваецца.

– Назаўсёды, асаблівы рэжым, б_я. І толькі да брамы падышоў – ВОХРА выбягае і беспредзелна зацягвае на нары і ўсё, да канца там марудзіш.

– Тыпа так, як Серы кажа. Вось, брама і замок – гэта і ёсць гарызонт падзей, і ні лістоў звонку, ні газет – усё пернуць пад сябе. Але ёсць такая штука – выпраменьванне Хокінга, ну гэта ўсё словы без абгрунтавання. За замком, тыпу з нічога, з вакууму ўнутры зоны раптам нараджаюцца пары – «мент-пацан», але з-за тунэльнага эфекту, тыпу пацан за плот трапляе ў вольнае паветра, а мент у зоне застаецца, ха-ха. Квантовая лухта гэтая, не веру я ёй да канца. Асэнсаваць цяжка. Але калі гэта праўда, ды і па ўсіх законах – не бывае беспросветнасці, воля заўсёды свеціць пацану – то ніякіх гарызонтаў падзей няма фізічна, каллаpsар выпраменьвае ўсё ж долю малую. Ну вось, тыпу ўсё. Ну я слаба ў тэме, я адразу адзначыў.

– Мяне Лена клічуць. А вас, Дзмітрый і Сяргей? Гэта «Жыгулёўскае» ў вас? Можна я глытну? 😎

Прыгожая жанчына пазбавіць вас усяго паступова,

раскошная – імгненна, а разумная – непрыкметна. 😎

Калі наступіў 85-гадовы юбілеь Абрам Маісеевіч прызнаўся, што 90% свайго капіталу ён спусціў на баб, бухло і развлекуху…

А астатнія 10% былі вытрачаны дарэмна)

Парады для бізнесменаў… )

– Калі не спіш са сваёй сакратаркай, з ёй спіць хтосьці іншы. Калі з ёй спіць нехта іншы, ён ведае сакрэты фірмы. Вынік: спаць з сакратаркай – гэта не пустая забаганка, а бяспека. 

– Так, але як гэта растлумачыць жонцы, яна ж нічога не разумее ў бізнэсе?

– Жонка ж у вас не працуе, значыць ёй і пра бяспеку фірмы ведаць не абавязкова)

Слоўны партрэт…)

Ціхенька апускаючыся, ляжаць на плячы 
мяккія складкі бліскучых шчак…

19 стагоддзе, удыханне тытунёвага дыму, выключна ў лячэбных мэтах…

Відаць, адсюль і пайшло, “я б удуў” 😎

Начальнік у адпачынку загарэў і яшчэ больш стаў падобны на гавно… 🐽

PS. А першая яго “жарт” была такая, хочаш зарплату ў два разы больш? Пакладзі яе перад люстэркам і глядзі… Ды што б ён жыў на маю зарплату у зазеркальнай пакоі!))

Рабінавіч у сябе на агародзе знайшоў банку залатых манет царскай чеканкі.

У адпаведнасці з законам Рабінавіч сумленна ўзяў сабе дваццаць пяць адсоткаў…

А астатняе тупа закапаў …. 😎

Заказаў сыну на дзень нараджэння стрыптызёршу. Праўда, жонка не была ў захапленні, але ж не кожны раз дзіцяці спаўняецца 2 годзікі.)))

Прыезджы пытае таксіста ў Адэсе:
– Ну, як вы тут жывяце?
Той адказвае:
– Ведаеце, раней мы жылі добра. Цяпер – яшчэ лепш. Але вельмі хочам, каб зноў было добра. 😎

А ведаеце, чаму так добра спіцца пад дажджом? 
Проста пад дажджом не палююць вялікія драпежнікі, таму нашы далёкія продкі і адчувалі сябе ў бяспецы.

PS. А не ўся гэтая рамантыка прыдуманая для лахоў, тыпу музыка кветак пахне расой… )))

Муж увечары апранаецца, апырснуўся адэкалонам, увесь такі важны.

Жонка яму:

– Куды гэта ты намыліўся?

– На стрыптыз.

– І колькі гэта каштуе?

– 100 USD.

– Да я, дура, за 20 USD сама станцую!!!

Муж падумаў… пагадзіўся. Жонка станцавала. Муж цягне двайцатку і кажа:

– Дык… дэшэўка, яна і ёсць дэшэўка, нават не ўзбудзіўся)))

Тэлефон. Хрыплы голас

– Алё, гэта цырк?

– Цырк.

– Вам артысты арыгінальнага жанру патрэбны?

– Патрэбны. А што ў вас з голасам?

– З голасам усё ў парадку. Я з вамі )I(jпой размаўляю… 😁

– Што агульнага паміж бухгалтарам і бюстгальтарам?

– Той і другі могуць хаваць тое, што лепш не паказваць, а могуць наадварот – ствараць выгляд таго, што не існуе)))

Муж з жонкай прыходзяць на бераг мора.

Жонка:

– Ды пойдзем пакупаемся!

Муж:

– Ды ну яго на фіг – вада халодная!

– Ды мы хутка!

– Ды ну яго на фіг – хваля высокая!

– Ды мы няглыбока!

– Ну добра, давай:

Жонка ўваходзіць у ваду і думае: “Вось так заўсёды – хутка і няглыбока… “.

Стоіць мужык перад люстрам ўвесь такі важны, аддзелены, у касцюме і гальштуку. На гадзінах 23.02… прыбіраецца. Жонка цікавіцца:

– Коля, а куды ты гэта сабраўся?

Мужык з алімпійскім спакоем адказвае:

– На паляванне, Валя… на паляванне!!! Дзверы за мной зачыні!!!

Жонка маўкліва пайшла ў пакой і праз 20 хвілін, калі муж сабраўся выходзіць, выходзіць шыкоўная, з макіяжам і ў вячэрняй сукенцы. 

Ахр#неўшы мужык:

– Валюся, а куды гэта ты сабралася ўночы, ды яшчэ ў такім выглядзе?

Жанчына няўзрушна:

– Да маці ў вёску… бульбу садзіць!!!

Трошкі гісторыі… 

)o(пы Еўропы. Малюнак, зроблены мастаком Le Rire у 1901 годзе:

– Алё! Я туды патрапіў? 
– Не, але зараз я вас пашлю, туды куды трэба…

Вопытны Саломон Марковіч вучыць маладога суседа:
– Лёва, слухай сюды і запамятай: жанчына – гэта заўсёды сюрпрыз, але не заўсёды ж падарунак!😎