Жарты, смешныя гісторыі і розныя прыколы

😏

 Надакучыла прыкідвацца разумным – пачынай валіць дурня…  😉

***
Цаніце тую Жанчына, з якой адчуваеце сябе Мужчынам, а не пацыентам псіхіятрачкі.  
 
***
Трэба заўсёды ўсміхацца. Камусьці шчыра, камусьці назло! 😉

 ***
Калі абліць сябе гарэлкай, крыху абцерціся аб сцены, месцамі парваць вопратку
і, у завяршэнне да ўсяго, намочыцца, то Ваша з’яўленне дома пасярод ночы – жонка
ніяк не звяжа з візітам да каханкі …..!!  😎

🙂

😁  😁

😜

Прыходзіць бабулька з гемароем у паліклініку і пытаецца ў рэгістратуры:
– А дзе тут лекар, які да ж@пы?
– Тут усім усё да попкі, толькі гінеколагу ўсё да…. 

Дзяўчына расказвае сяброўцы:
– Калі мне было 14 гадоў, тата падарыў мне 14 рублёў… Калі мне споўнілася 15 гадоў, тата падарыў мне 15 рублёў… Заўтра мне 16 – і я не ўяўляю, дзе ўзяць 200 долараў на аборт! 

ДзяўчОнкі жгуць 😎

” На днях было…

Ні разу не сутыкалася ў нашым горадзе з пікаперамі, а тут…
Іду праз парк у цэнтры горада, прыглядаюся да лавы, дзе б мне
прысесці і адпаведна аглядаю перыметр парку. Краем вока
заўважаю групу хлопцаў, якія сядзяць на лаве ля ўваходу ў парк і
прымяна разглядаюць дзяўчат, што па парку фланіруюць. Падыходзяць
па аднаму практычна да кожнай дзяўчыны і надакучваюць, спрабуючы дастаць
тэлэфончык. Тут адзін яднаецца і прама да мяне.
П – Дзяўчына, добры дзень, я вас так доўга шукаў!!!
Я – ???
П – Ну як жа, памятаеце тады… мы з вамі пазнаёміліся і вы пайшлі нават
не пакінулі мне нумар і я вось ужо 2 тыдні вас тут шукаю.
Я знаходжуся ў цвёрдым розуме і цвёрдай памяці і дакладна ведаю, што бачу гэтага
малады чалавека ўпершыню ў жыцці, пра што і паведамляю яму. Яшчэ пара
фраз у маім выкананні і хлопец адварочваецца, страціўшы надзею і атрымаўшы
штрафны бал.
Я знаходжу вольную лаву недалёка і прысядам, закурваю і
зноў жа краем вока назіраю за хлопцамі. Яны ўжо наш наступную ахвяру
і наступны пікапэр кінуўся на яе заваёву. Ахвяра была сапраўды
добрая – высокая стройная брунетка, карацей практычна каралева.
Стандартнае прывітанне ад хлопца:
П – Дзяўчына, як доўга я вас шукаў…
І тут… Дзяўчына кідаецца яму на шыю і маналог:
Д – Славік, зайка мой, якая ж ты ўсё ж такі сволач! Як ты мог… Гэта я
цягам года цябе шукаю… Ты проста знік… А я нават не ведаю тваёй
прозвішча, ні адрасу, ні тэлефона… а я так сумаваў… Та тыдзень,
праведзеная з табой, была самай цудоўнай у маім жыцці… А вось цяпер
нашаму сыну так патрэбен бацька…
П (у вялікім ступары) – Які бацька!!??
Д – Ну што ты!!! Нашаму сыну ўжо 4 месяцы, ён так на цябе падобны… я вось
думала цябе ўжо праз міліцыю шукаць… на аліменты падаваць…
(хлопец ужо практычна адаўляецца ад яе, вочы па пяць капеек. У стане
хлопцаў яшчэ большы афігізм) Ты нам так патрэбен! Мы цябе любім!
Хлопец робіць задні ход і убягае, крыча – Я не Славік!!!!!
Д – Ды!??? Ой, значыць я памылілася!
Хлопчыкі вельмі хутка зжыліся з парку, азіраючыся па баках. Я і яшчэ
некалькі невольных сведак гэтай сцэны ўсміхаюцца і апладзіруюць
дзяўчыне. Дзяўчына, струшнуўшы валасамі і падморгнуўшы мне – Як яны мне
надоелі! – ганарліва ідзе.”

Сядзяць за кружкай піва сын-дзесяцікласнік і бацька-асенізатар:
– Ну што ў цябе за праца, батка, цэлымі днямі лайно чарапаць! Траса на вазку з бочкай у спёку і ў холад, у сняг і ў дождж, смурод невыносны, людзі шарахаюцца як ад пракажонага, проста сярэдневечны маразм!
– Э-э, сынок, нічога ты не разумееш у жыцці! Няма прыгажэйшага пачуцця, чым гонар за сваю прафесію! Так, цяжка, так, цяжка, нязручнасці розныя, пераезды, амаль усё жыццё на колах, часам памыцца ці паесці толкам няма калі. Але вось выйдзеш на сметнік пасля ўсяго гэтага, разганеш варон і сабак, макнеш чарпак і адразу ўсё кудысьці сыходзіць, знікае стомленасць, адступае боль пасля пахмелля, ты нібы адраджаешся нанова, пачынаеш жыць гэтым сметнікам, адчуваць усім сваім існаваннем найтонкі водар чалавечага жыцця! А калі, нарэшце, паднімеш апошні чарпак, настае такі шчаслівы момант, што забываеш усё на свеце і вось дзеля гэтага неапісальнага імгнення і варта жыць!
– Бацька!!! Ну ты даеш.., а пісаць ты не спрабаваў?…

😁

😁

😁

😁