Замежныя аперацыі спецназу ГРУ

Спецназ ГРУ (Галоўнае разведвальнае ўпраўленне) – эліта айчыннай арміі і, напэўна, самае вядомае ваеннае падраздзяленне ў нашай краіне. Каб туды патрапіць, трэба прайсці жорсткі адбор. Пра ГРУ напісаны сотні кніг і артыкулаў і зняты не адзін фільм. Аднак не ўсё, апісанае ў матэрыялах, правільна адлюстроўвае рэчаіснасць.

Група выконвала цяжкія і, здавалася б, зусім немагчымыя да выканання заданні. Пра многія шырокай грамадскасці не паведамлялася (па зразумелых прычынах), аднак зараз з шматлікіх аперацый знялі грыф “сакрэтна”. Расказваем пра самыя маштабныя замежныя аперацыі спецназу ГРУ.

Ветнамскі кідок

Першая значная аперацыя ГРУ здарылася яшчэ ў 1968 годзе. Менавіта тады свет даведаўся пра магутную сілу СССР. Але доўгі час удзел савецкіх салдат у В’етнамскай вайне хавалі.

У “Ветнамскім кідку” ўдзельнічала дзесяць тысяч чалавек, з якіх шэсць тысяч былі афіцэрамі, а чатыры – шэрагавымі салдатамі. Савецкія вайскоўцы атакавалі сакрэтны амерыканскі аб’ект, які знаходзіўся ў Камбоджы, на адлегласці 30 кіламетраў ад В’етнама. ЦРУ доўга не ведала, хто здзейсніў аперацыю – пра гэта ім стала вядома толькі праз некалькі гадоў.

Часлаўскае хростынне агнём

У тым жа 1968 годзе дзяржавы, што падпісалі Варшаўскі дагавор, вырашылі ўвесці войскі ў Чэхаславаччыну. Усё пачалося з захопу аэрапорта, які быў здзейснены ўсяго за дзевяць хвілін. Пасля гэтага на дапамогу прыйшлі войскі ВДВ, а часці спецназу, што прыехалі ў краіну раней, ужо ўстыліў захапіць сродкі масавай інфармацыі, пункты тэлефоннай сувязі і чыгуначныя вакзалы.

Па ўспамінах ўдзельніка аперацыі, падпалкоўніка Юрыя Стружняка, падчас яе амаль ніхто не пацярпеў і ўсе, хто ўдзельнічаў, былі зусім спакойныя за свае дзеянні.

Рэмбо ў Анголе

У канцы 1970-х і пачатку 1980-х Афрыка была важнай тэрыторыяй для спецслужбаў. Трэба было адсочваць новыя ўзоры зброі, што з’яўляліся ў праціўніка. Вайскоўцы захоплівалі каштоўную зброю ў паўстанцаў і адпраўлялі яе ў Маскву.

Мэтай аперацыі быў захоп переноснага зенітна-ракетнага комплексу “Стингер”, аднак тады яго так і не ўдалося здабыць. Аднак у 1976 годзе ў раёне Донду ўдалося трапіць у рукі кітайскі танк Т-59. Уладзімір Заяц, які перадаў танк у рукі спецназу, атрымаў узнагароду “За баявыя заслугі”.

Вызваленне савецкіх закладнікаў у Бейруце, Ліван

30 верасня 1985 года ў сталіцы Лівана адначасова захапілі чатырох супрацоўнікаў савецкага пасольства. Патрабаванні захопнікаў былі наступныя: яны хацелі, каб СССР пагаварыў з сірыйскімі ўладамі і ўгаварыў іх спыніць антыліванскую ваенную аперацыю. У адваротным выпадку тэрарысты пагражалі забіць усіх закладнікаў. Усё было вельмі сур’ёзна: аднаго з савецкіх дыпламатаў нават расстралялі.

За аперацыю ўзялася толькі што створаная група “Вымпел”. Раптам знікла адначасова 10 супрацоўнікаў ліванскіх спецслужбаў. Імад Мугнія, які расстрэліў савецкага дыпламата, атрымаў запіску, дзе яму прапанавалі самому абраць наступную ахвяру. На наступны дзень закладнікі былі вызвалены.

Штурм палаца Аміна ў Афганістане

Пра афганскія гісторыі вядома больш, чым пра афрыканскія ці азіяцкія. Першай у афганскай кампаніі стала неверагодна складаная аперацыя па ліквідацыі кіраўніка дзяржавы Хафізулы Аміна. Падрыхтоўка да штурму палаца пачалася яшчэ за паўгода да самой аперацыі: тады ў СССР быў створаны спецыяльны атрад, так званы “мусульманскі батальён”.

Доўгая падрыхтоўка дала свае вынікі: увесь працэс штурму працягнуўся каля 40 хвілін. Спецназу ўдалося паспяхова завяршыць аперацыю, нягледзячы на тое, што на баку праціўніка змагалася ў некалькі разоў больш байцоў. Страты ГРУ склалі сем чалавек, а Амін быў ліквідаваны.

Стингер ў Афганістане

Гэтая гісторыя адбылася зімой 1987 года. Менавіта падчас гэтай аперацыі ГРУ нарэшце ўдалося здабыць “Стингер”. Па ўспамінах камандзіра Уладзіміра Кавтуна, яны змоглі ліквідаваць 16 байцоў праціўніка.

Афганскія салдаты былі заўважаныя імі яшчэ з паветра: яны ехалі на матацыклах і пачалі страляць у спецназ – паспелі нават двойчы страліць з “Стингера”, аднак не патрапілі ў мэту. За адным з афганцаў пагналіся трое савецкіх вайскоўцаў, якія спалучылі яго і стрэлілі яму ў патыліч. Менавіта такім чынам савецкім камандзірам удалося дастаць “Стингер”, паляванне за якім пачалося яшчэ ў 1970-я.