У многіх краінах, у тым ліку на Мальце, у Італіі, Грузіі, Беларусі, Расіі, Брытаніі, дзейнічае сістэма самаадключэння гульцоў, дзякуючы якой людзі, залежныя, напрыклад, ад гульнявых аўтаматаў, адстраняюцца ад гульні, калі адчуваюць рэальную пагрозу ўласнаму дабрабытству. Такім чынам удаецца змагацца супраць празмернага захаплення гемблінгам.

Ключом да пераадолення праблемы з’яўляецца пазбаўленне ад ілюзій, звязаных з азартнымі гульнямі, і разуменне псіхалагічных працэсаў, якія так ці інакш могуць стаць першай прыступкай на шляху да лудаманіі. Мы сабралі для вас інфармацыю, якая дапаможа цвёрда глядзець на рэчы ў азартных гульнях і не страціць галаву пры відзе гульнявых аўтаматаў, покернага стала і рулеткі.

Лудаманія – прыстрасць да казіно

Лудаманія – гэта залежнасць чалавека ад жадання гуляць на грошы ў азартныя гульні, ці то гульнявыя аўтаматы, покер, рулетка і іншыя віды гемблінгу. Большасць гульцоў прайграюць. Тым не менш людзі працягваюць гуляць, перакананыя ў тым, што выйгрыш іх не абмінее. І гэтаму ёсць тлумачэнне навукоўцаў.

Адна з прычын, якая падштурхоўвае людзей гуляць, заключаецца ў імкненні адчуваць захапленне ад рызыкі. З другога боку, гэта эскапізм. Ігравое асяроддзе здаецца гульцу свайго роду альтэрнатыўнай рэальнасцю. У той жа час, калі гулец акружаны людзьмі і гукамі ў эмацыйна насычанай абстаноўцы, адбываецца стымуляцыя і прызнанне пачуццяў і адчуванняў.

Менш лагічнай, але даказанай псіхолагамі прычынай з’яўляецца перакананне ў тым, што гемблінг – гэта гламурна. СМІ і рэкламныя агенцтвы разумеюць псіхалогію азартных гульняў і часта ствараюць стыльны, сэксуальны, модны вобраз гемблінгу. У кіно і на тэлебачанні спажыўца паказваюць, як героі весяляцца ноч напралёт у казіно або паўдня на скачках. Гэта часта ўспрымаецца як «вышэйшае грамадства», да якога імкнуцца асабліва ніжні і сярэдні класы. Гэта няпраўдзівае ўяўленне. Шмат сучасных аператараў сёння вядуць барацьбу з гэтай праблемай, ствараючы спецыяльныя сэрвісы для выяўлення прыкмет залежнасці ад азартных онлайн-гульняў.

Наступная прычына – гэта сацыяльнасць. Азартныя гульні ўспрымаюцца як частка нацыянальнай культуры, асабліва гэта характэрна для замежнай ментальнасці. Такім чынам, банальныя дзіцячыя гульні ў карты з бацькамі могуць перарасці ў жадаць уталіць азарт ва взрослай узросце.

Чаму ўзнікае жаданне наведваць казіно ўсё часцей і часцей?

Як растлумачыць паводзіны асоб, якія працягваюць гуляць, нягледзячы на частыя прайгрышы? Шмат гульцоў, якія прайгралі вялікія сумы, замест таго каб своечасова спыніцца, ўкладаюць усё больш і больш грошай у надзеі атрымаць чаканы выйгрыш. Існуе некалькі псіхалагічных прычын, чаму некаторыя гульцы не могуць спыніцца.

Фактары, якія ўплываюць на жаданне пагуляць:

1. Частковае «ўзнагароджанне». Узнагароджанне ўмацоўвае паводзіны. Яно можа адбывацца на пастаяннай або на частковай аснове. Нелагічнае паводзіны гульца захоўваецца даўжэй хутчэй пры частковым, чым пры пастаянным узнагароджанні.

Вядомы факт, што гулец не чакае перамогі ад кожнай стаўкі, таму, калі сутыкаецца з прайгрышам ці нават з чаргой паражэнняў, не ўспрымае гэта ў глабальным для сябе сэнсе. Гульцы насамрэч чакаюць «ўзнагароджання» час ад часу, і гэта чаканне матывуе іх працягваць.

2. Эўрыстыка даступнасці. Выпадкі, калі людзі выйгрывалі джэкпот, атрымліваюць шырокую агалоску, дзякуючы чаму моцна ўразаюцца ў галавы сваёй мэтавай аўдыторыі. Таму гульцы могуць пераацэньваць верагоднасць таго, што і яны таксама могуць атрымаць падобны выйгрыш, паколькі ў іх яшчэ жывыя ўспаміны пра тыя рэдкія гісторыі поспеху. Нават калі перавага не на іх баку, іх памылковыя разважанні прыводзяць да ўпэўненасці ў тым, што ў іх ёсць усе шанцы выйграць.

3. Памылка гульца. Людзі часта памылкова лічаць, што на будучыя падзеі, якія адбываюцца ў выпадковай паслядоўнасці, уплываюць мінулыя падзеі. Гэта памылка ў мысленні вельмі распаўсюджаная сярод гульцоў, што і тлумачыць паходжанне назвы дадзенага з’явы. Памылка гульца можа стаць прычынай таго, што людзі працягнуць інвеставаць у азартную гульню нават пасля вялікіх прайгрышаў, паколькі ўпэўнены, што ім «вось-вось» пашанцуе.

4. Страх страты. Людзі ў асноўным вострэй рэагуюць на прайгрышы, чым на выйгрышы. Інакш кажучы, боль, якую гулец адчувае ад страты $100, хутчэй за ўсё, будзе значна мацнейшай за тую радасць, якую ён адчуе ад выйгрышу такой жа сумы. Пасля чаргі паражэнняў гулец можа працягнуць інвеставаць грошы і час у празмерных колькасцях не таму, што патэнцыйны выйгрыш выглядае асабліва прывабна, а таму, што боль мінулых страт прыносіць вялікія пакуты. Пра гэта кажуць і вядомыя расійскія стрымеры-лудаманы. Нават калі гульцы ў курсе, што яны не могуць адаграць усе свае прайграныя грошы, яны часта працягваюць рабіць адчайныя спробы адаграць хаця б якую-небудзь частку.

5. Ілюзія кантролю. Нягледзячы на тое, што выйгрыш у азартных гульнях – у асноўным справа выпадку, многія гульцы памылкова лічаць, што могуць у нейкай ступені кантраляваць зыход. Таму яны могуць дзьмуць на косці перад тым, як іх кідаць, або выконваць нейкі іншы рытуал перад пачаткам гульні, лічачы, што такія дзеянні павялічаць іх шанцы выйграць. Паколькі людзі схільныя інвеставаць у той від дзейнасці, на вынік якой яны могуць паўплываць, ілюзія кантролю на самой справе падштурхоўвае гульцоў працягваць прыкладаць намаганні.

6. Добры настрой прыводзіць да ўзмацнення жааднасці пагуляць. У час нядаўніх даследаванняў высветлілася, што існуе сувязь паміж рэчамі, якія паляпшаюць настрой (сонечнае надвор’е, перамога мясцовай спартыўнай каманды), і ўзмацненнем ігральнай залежнасці. Тлумачэнне такое – пазітыўны настрой павышае жаданне рызыкаваць.

7. Змена чаканняў ад выйгрышу. Павышэнне ступені прыхільнасці справе спрыяе ўзмацненню надзеі. У адным з даследаванняў аматараў рабіць стаўкі на скачкі папрасілі ацаніць шанцы сваіх коней-фаварытаў да і пасля таго, як яны зрабілі свае стаўкі. Пасля таго, як стаўкі былі зроблены, гульцы мелі схільнасць лічыць, што ў іх коня больш высокія шанцы на перамогу, чым да ажыццяўлення ставак.

8. Эфект статкавага паводзінаў. Калі латарэйныя джэкпоты дасягаюць рэкордных узроўняў і атрымліваюць вялікую ўвагу з боку СМІ, пачынаецца масавая істерія скупкі білетаў, бо людзі вырашаюць, што не хочуць заставацца ў баку ад працэсу. У такія моманты нават тыя, хто ніколі раней не гуляў у латарэю, далучацца да ўсіх астатніх і купяць хоць бы пару білетаў.

Чым небяспечная залежнасць ад казіно

Азартная гульня – па вызначэнні выпадковая падзея. Аднак многія гульцы цвёрда перакананыя, што могуць распрацаваць сістэму, дзякуючы якой будуць выйграваць пастаянна. Гэта і спробы прадбачыць заканамернасці выпадковых лікаў (іх не існуе), і спробы выбіраць «гарачыя», так званыя азартныя гульнявыя аўтаматы, і пазбягаць «халодных» (напрыклад, гуляць у слот, які даўно не здзяйсняў выплат, думаючы, што гэта «вось-вось» здарыцца), і, да абсурду, выкананне рытуальных дзеянняў, каб чарга перамогаў не спынялася. І ўсё гэта з’яўляецца памылковымі ўяўленнямі, якія трэба кантраляваць, каб азартныя гульні заставаліся толькі часткай жыцця, прыемным хобі і не прыносілі разбурэнняў у жыццё чалавека.

Трошкі статыстыкі

Аднак ці становіцца праблема лудаманіі ўсё больш глабальнай і сур’ёзнай? Эксперты высветлілі, што працэнт ігразалежных людзей па ўсім свеце не павялічыўся, нягледзячы на такое актыўнае распаўсюджванне азартных гульняў у розных формах у тых юрысдыкцыях, дзе гэта законна.

Так, у рамках першага даследавання, якое праводзілася ў 1999-2000 гадах, навукоўцы апыталі 2613 рэспандэнтаў, задаўшы ім пытанні пра іх удзел у гемблінгу. Экспертаў цікавіла, як часта чалавек гуляе ў аўтаматы, робіць стаўкі, купляе латарэі. Потым тыя ж пытанні былі зададзены іншым людзям праз дзесяцігоддзе. Аднак у другім апытанні прыняло ўдзел 2963 чалавекі.

Вынікі даследавання шакавалi навукоўцаў. Нягледзячы на тое, што азартныя гульні сталі даступней і шырэй, працэнт іграманаў застаўся ранейшым.

 Крыніца: LoginCasino