Ёсць выйгрыш - можна паесці.

– зарплата за месяц;
– грошы, якімі трэба было разлічыцца за вучобу;
– доўг, які трэба было тэрмінова аддаць;
– аванс;
– ну і самае часае – бабосікі, узятыя ў доўг.

Часам я спрабую ўспомніць, калі менавіта мяне “аднарукавыя бандыты” злавілі ў “сваю пастку”, але часта пачынаю блытацца. Лет 15 прыкладна назад я прыехаў да свайго сябра ў Мінск і там упершыню ўбачыў, як ён на аўтамаце “покер” спачатку зліў 50 баксаў, а потым 60 падняў за адно націсканне кнопкі. Ну канечне ж, я быў здзіўлены, падумаў: “Ні х@я сабе! Як усё проста.” Калі б я тады ведаў, чым гэта ўсё абярнецца… 

Гады праз 3 пасля працы я, праязджаючы міма ЖД вакзала, убачыў шыльду “гульнявыя аўтаматы”. Не ўтрымаўся, і перад сустрэчай, якая ў мяне павінна была адбыцца, вырашыў скараціць час. І, (Слова выдалена сістэмай)@ь, як назло, засуў долар і выйграў 33!!! Зарплата на той момант у мяне была 15-20 баксаў у дзень, то бок у месяц выходзіла десьці 350-400 долараў. Узагалі ж па краіне людзі ў сярэднім атрымлівалі і то менш – 150-250 долараў. 

Па выніку, я раз у тыдзень заходзіў у гэтыя аўтыкі і спускаў там па 10-15 баксаў у надзеі паўтарыць свой першы поспех. Але марам не суджана было здзейсніцца і ўскоре я зноў забыўся пра аўтаматы.

Прайшло нямала часу, перш чым я зноў узгадаў пра іх. Папракручваючыся па гарадах Беларусі, я, нідзе не працуючы, абаснаваўся ў сябе на Радзіме ў гарадку Х(назавём яго так). 

Пятніца. Вечар. Як заўсёды – грошай няма на@я, а выпіць ды пагуляць вельмі хочацца. Тэлефануе Сярожка і штурхае тэму: “Дэнчык, тут увечары адкрываюцца першыя ў нас у горадзе аўтаматы, можа потащым?” Мой адказ быў кароткім: “Канечне ЖЭ!” Узяў з сабой 10 тысяч беларускіх рублікаў(3-4 долара з выгляду на той час, 3 палтаракі піва можна было купіць) і памчаў лавіць малпачак ды сейфы адчыняць.

Ачаканні апраўдаліся, па-іншаму я не магу выказацца. Тры сутак мы газавалі там. Хоць аўтаматаў стаяла каля дзясятка, аддалі яны нам так бы мовіць, нібы іх было сотні. За гэты час мы скупілі ў суседнім бары ўвесь буслін піва, што быў у халадзільніках, выпілі нямерана водкі. На наступны дзень мы паспелі з’ездзіць на выйгранныя грошы да сябра ў армію і там трохі паўгарэць. 

Увечары таго ж дня, як цяпер памятаю, павінна была адбыцца “Дзень сустрэчы выпускнікоў” у нашай школе. Пры парадзе, з халявасным баблом, з лёгкім пахам перагара(наогул нават не лёгкім, а з ах@еннейшым перагарам), такія ўсе задаволеныя мы падышлі да школы… але, падумаўшы і сустрэўшы поглядамі Сярожу, забілі х@й на гэтую сустрэчу і пайшлі на аўтаматы. Ніч атрымалася. Не памятаю колькі мы там сядзелі, але раніцай я прачнуўся паінт не ведаю дзе. Машыны каля дома не было(добра, што машына не мая) – давялося ісці яе шукаць. Знайшлі недалёка – у кювеце. Карацей, пагулялі па поўнай, забіў. Далей быў апохмел, аўтаматы зноў і, як вынік, новая п’янка. Ешчэ 3 дні жыцця праё@аны ў імя чагосьці, а чаго – х@й яго ведае.

Пасля “такога поспеху” мае “каханні” з аўтаматамі сталі рэгулярнымі. У большай сваёй частцы гэта былі прайгрышы, радзей – дробныя выйгрышы, і вельмі рэдка – буйныя выйгрышы. Але тым не менш, для мяне тады гэта быў лепшы адпачынак, і я заўсёды ўспамінаю тыя дні толькі з усмешкай.

Праз некалькі месяцаў я устроіўся на працу ў сябе ў горадзе ў будаўнічую фірму плотнікам-бетоншчыкам. З’явілася не толькі стабільная заработная плата(200-300 долараў), але і яшчэ вялізны плюс – будаўнічы аб’ект быў побач з гульнявымі аўтаматамі. Таму кожны абедзенны перапынак я праводзіў менавіта там. Ды і падчас працы мог зазірнуць. Маім начальнікам – майстрам на аб’екце – быў мой лепшы сябар Макс. Як чытаецца ў адным рэп-трэку: “Так ужо склалася”:). Ён і сам не супраць быў пакруціць барабаны, так што з прыкрыццём ад вышэйшага начальства пытанняў не ўзнікала. Да таго ж, шчыра кажучы, ху@чыць на будаўніцтве было лянота, таму я як мог імкнуўся адвернуцца ад працы – хадзіў у магаз будаўнікам за выпіўкай, слухаў байкі бывалых, лёжаў на батарэях у падвальчыку, рэзаўся ў карты – коратка, рабіў усё, толькі каб дзень хутчэй праляцеў. 

Аднаго разу, атрымаўшы зарплату, я вырашыў прасіцца і пайсці на аўтаматы. Паколькі аб’ект быў побач з імі, давялося ціхенька і непрыкметна туды прабірацца, каб пільнае і далёкаснае вока начальства і іх “стукачоў” не ўбачыла мяне. Але якое ж было маё здзіўленне, калі, зайшоўшы ў аўтаматы, я заўважыў там нашага райдуговага галоўнага інжынера. Ён сядзеў у акулярах са сваёй “важнаперасоновай мордачкай”, але падобны на маленькага дзіцёнка, за “гаражамі” і спакойна прыговарываў: “Давай праходзь, давай”. Я быў у ах@е, ну што тут яшчэ скажаш. Свет цесны, як ні круці:).

Месяцы праз чатыры я звольніўся, калі атрымаў мізэрную зарплату ў 100 долараў. Ну а Ну навошта ж так, салодкі, я хацеў – як працаваў, так і атрымаў – узгадаў я словы нашага дырэктара. Таму ніякіх абраз не было – усё і так ясна. Трэба шукаць новае месца пад сонцам. Прапіў палову, закладваючы куплю зімовай курткі, астатнія грошы тым жа вечарам былі спушчаны ў аўтаматы

Новы этап у “аўтаматнай кар’еры” здарыўся зноў ужо ў Мінску, куды я прыехаў ізноў у пошуках шчасця. Перад ад’ездам я завёў размову з бацькамі, што зноў еду працаваць у сталіцу. Яны ведалі, што апошні раз я з’ехаў адтуль, калі нам перасталі месяцамі плаціць грошы. А ўвесь час пакуль не плацілі, я займаў грошы ў сяброў і ў іх. Адпаведна і цяпер зайшла размова пра тое ж. Але на ўсе довады маіх бацькоў я адказаў вясёлым прыпевам ад NoizeMC – “Лета ў сталіцы, уе, уе, уе. Лета ў сталіцы, уе, уе, уе”. На што маці праспявала: “А бацькі без штаноў, уе, уе, уе”. 

Гэта быў росквіт аўтаматаў. Яны сталі адкрывацца на кожным кроку. Закрываліся ў адным месцы, з’яўляліся ў іншым. Людзі натоўпамі ішлі туды, чакаючы буйных выйгрышаў, гучных паражэнняў. Хто ішоў за ўдачай, хтосьці ўцёкаў ад сваіх праблем, а ў каго праблемай былі самі аўтаматы. Што рухала мной??? Мая праблема. А мая праблема – гэта азарт, азарт і яшчэ раз азарт. Атмасфера, якая там вісеўла ў паветры. Эмоцыі, што там сутыкаліся паміж сабой на кожным кроку. Такое сабе таямнічае хаос, які ў адну секунду мог зрабіць цябе шчасліўчыкам або неўдачнікам, багатым або бедным, каролем або г@вном…

Я ніколі не прайграваў апошнія грошы. Гэта быў закон. Хоць ён, па-свойму зместу, выглядае вельмі дурна (вось гэты закон – мільён пасміхацца і пакінуць палтос у кішэні – знайшоў чым пахваліцца). Але гэта дробязь заўсёды МНЕ ўцешвала і грэла душу – ёсць на што выпіць ды паесці:). Няхай прабачаць мяне мае сябры, што я іх абманьваў. Яны выпрашвалі ў мяне яшчэ адну пяцёрку, даказваючы, што аўтамат зараз дакладна аддасць, але я быў непрыхільны:) Грошай няма. Няма. Няма. 

Сотні, часам тысячы баксаў ляталі за адзін вечар. І, сцукo, вы думаеце іх не шкада было??? Шкада… А толк? Азарт і імкненне адыграцца ніякіх іншых думак да сябе не прапускала і рухала толькі ў адзін бок, у якога, як ні дзіўна, было два выхады – прасмітаць усё або сарваць куш і павесяліцца сёння. Дакладна-да, менавіта так – СЁННЯ! Калі ты гуляеш пастаянна на аўтаматах, то ты жывеш толькі сённяшнім днём. Няма учора, няма заўтра. Становіцца пох@й на ўсё! Галоўнае – грошы. Няма грошай – няма настрою. Денюжкі з’явіліся – ты на хвалi. І неважна, адкуль і як яны з’яўляюцца – усё роўна ты ведаеш, што гэтым вечарам ты ўсё паставіш на кон, надзеючыся толькі на ўдачу. 

Якіх толькі людзей я не сустракаў у гульнявых установах. Вагаўля кампазіцыя іх адрознівалася, як зямля і неба. Багатыя, для якіх ўсуць некалькі тысяч “зялёнкі” – маленькая дробязь; школьнікі, якія прая@валі грошы на абеды, а ў выпадках выйгрышаў прасілі зняць бабос на чужы пашпарт; жанчыны ўсіх узростаў, пачынаючы ад такой “(Слова выдалена сістэмай)@і” і заканчваючы шыкоўнай дамачкай; цэлыя сем’і-кланы з дзясяткамі дзяцей(іх увогуле ніколі не разумел, навошта яны там былі); звычайныя працавітыя, зайшоўшыя пасля работы з бутэлькай піва акунуцца ў мора азарту і многа яшчэ каго. 

Ого-го, што часам там вытворвалася. Сямейныя сваркі, калі маці, жонка прыходзілі і не маглі, нягледзячы на ўсе рыданні, выцягнуць адтуль мужа, сына. (Не забыць мне ніколі ту сцэну, калі жонка, ўся ў соплях, крычыць на мужа, б’е яго па твары, а яму ўсё пафіг – аўтамат дае!!! Павезла трохі жонцы тут толькі ў адным выпадку – добра што аўтамат сапраўды даваў, інакш муж мог аказаць супраціў і невядома, што б адбылося далей).

П’яныя разборкі з мноствам пафосных прамоў, якія амаль заўсёды ўзнікаюць вось у такім стылі:

– Эй, Ну навошта ж так, салодкі, ты сюды сеў, гэты аўтамат заняты.
– А дзе шыльда, што ён заняты?
– А ты што, (Слова выдалена сістэмай)? Не бачыш, што крэсла кінуты?
– Ой, сорры я ж не ведаў, што тут так прынята.

І паехала – “слова за слова” ператвараецца ў мордабой-шоў.

Разводы на грошы ад якіхсьці левых людзей. Тыпу кінуць сотку баксаў мяваю на падлогу, а самі глядзяць ціхенька, хто яе падніме. Ахвяра клюнула, і яны тут як тут. Чувачак папаў. Пачаліся наезды – пяцёра не павядуцца, адзін лоханецца, на гэтым і жывуць.

Радасць пераможцаў, іх танцы, як у шаманаў афрыканскіх плямёнаў, крыкі і шчасце выграўшых джэк-пот. Заліў бухлом, пайшлі ў мінус кліенты. Як толькі выйграеш нармальную суму, так адразу табе трэба раздаць “лакі-денюжку”, а то ў наступны раз не пащастіць. А каму трэба даваць, яны адразу з’яўляюцца каля цябе:). Звычайна гэта завсегдатаі ўстаноў, у якіх, акрамя вечнага трыяла, нічога няма, і “аўтаматы” для іх дом родны. На гэтыя “лакі” яны там і жывуць. То паіграў на іх, то бухнул або паесць узяў. Акрамя гэтага, у іх заўсёды прыпрэсаны тысячы гісторый, каб развесці цябе на капейку. Такое адчуванне, што яны ведаюць, хто, калі, на якім аўтамаце і колькі выйграў, які аўтамат зараз павінен аддаць:). Заўсёды пракаменціруюць тваю гульню, дадуць падказку, па якой лініі круціць. Хочаш гуляць – умей круціцца. Вось дзе трэба здымаць live-шоў. “Казіно”. “Казіно-2”. “Казіно-3”. Яны хутка прыб’юць рэйтынг таму ж “Дом-2”.

Вельмі шмат заўсёды было пастаянных наведвальнікаў. У мяне іншы раз складвалася абманлівае ўражанне, што яны тут зарабляюць грошы. І пасля шэрагу выйгрышаў мне здавалася, што ўскора і я змагу такім спосабам зарабіць, але чарговы сліў ніякай надзеі не даваў. А яна, надзея, усё роўна дзе‑небудзь ўнутры, згорнуўшыся кругляком, шчыльна сядзела:). Іграла са мной, відаць, дзіця!

Ды, амаль забыў. Упэўнены, што вы таксама бачылі іх. Пастаянныя наведвальнікі ігральных дамоў. Супер-пупер матэматыкі з тоўстымі блокнотамі і ах@енна занудным выглядам. Сядуць за рулеткай і пастаянна пішуць, што выпадае. Ставіць па стратэгіях, якія незразумелыя нікому, акрамя іх. Хочуць надурыць сістэму, разумнікі. Ну-ну… Колькі я ў інтэрнэце начытаўся пра гэтыя сістэмы, пра кодавыя націсканні клавіш, схаваныя накапленні грошай на баланс. НІ@УЯ НЕ ПРАЦУЕ!!! Інфа – 100 адсоткаў! Як кажуць – на ўласным досведзе праверана. Я таксама па-пачатку думаў, а раптам? Тут цудаў не бывае… Ну калі толькі гэта не апошні пракрут, на якім у цябе выпадае фрыгеймс і насыпае гору бабла:).Лепш па максбету:).

Хоць хлусьня. Амануць можна. Точней, калі яны самі сябе вобмануць. Але гэта датычыцца не аўтаматаў, а прыемных дзяўчат, як на падбор, якія там працуюць. Вельмі часта было, што яны здымаюць табе выйгрыш з аўтамата, а крэдыты выпадкова забываюць абнуляць:). І што ты робіш у такі момант? Ты, убачыўшы іх на сваім балансе, клічаш дзяўчыну і прызнаешся ў гэтым. Яна табе за гэта кажа вялікае “дзякуй”. І сыходзіць з усмешкай на твары, тыпа ёсць жа яшчэ сумленныя людзі. Ага. Як бы не так. Ніхто так не паступіць, прынамсі, я не бачыў. Мы ўсе – хітрапопыя гульцы. Хутка ўстаўляеш пятак у купюрапрынімальнік, пару ўдараў па кнопцы – і зноў клічаш тую ж дзяўчыну зняць усе тыя крэдыты. І яна з усмешкай здымае твой выйгрыш, не задумваючыся, што мала таго, што ты ўжо мыслена адтрахаў яе ва ўсе дзірачкі, так і яшчэ тут з грашыма нае@аў. Вось тут і прыходзіць час з’явіцца ўсмешцы ўжо на тваім твары.

Аднаго разу ў адной установе ноччу я гульняў на рулетцы. Паставіў на пару лічбаў і выйграў з 5000 – 20000. Рашыў перазарадзіць. Пазваў дзяўчыну, але яна памыліўся, і замест 20000 выдала мне 120000. Я забраў грошы і адразу з карэшем пайшоў у суседнія аўтаматы, каб тут не мазоліць ім вочы. Думаў, што ніхто не даведаецца. Прыйшоўшы праз пару дзён туды, я быў здзіўлены. Да мяне падышлі двое ахоўнікаў і, даведаўшыся маё прозвішча, павялі ў сваю пакойчык. Там і пачаўся дапыт, не з табой ці гэта ўчора наша мілая дзяўчына так памылілася? І калі з табой, то вярні, калі ласка, бабосы. Вярнуў ці я? Х@й яны адгадалі. Канечне, не са мной. Бо гэта мой друг запісваў усе выйгрышы на мой пашпарт, то бок трэба ў яго спытаць. А будзе ён, быццам, заўтра. Там і спытаем, “ок”? Яны сказалі – “ок”. Больш у гэтых аўтаматах ні мяне, ні майго сябра не бачылі:).

Я ведаю, што я паступіў дрэнна, прыносіў гэтай дзяўчыне праблемы. Але тады я не мог упусціць такі выпадак, так што вінаваціць мяне ўжо бессэнсоўна. Успамінаючы гэтую гісторыю мне становіцца вельмі сорамна, але ў тыя часы я плюваў на сорам і розную лухту. Мне патрэбныя былі толькі грошы:). Зато цяпер, калі я кудысьці памыляюся і адыходжу ў мінус(у гандлі без гэтага ніяк), я не засмучаюся і разумею – ёсць за што!

Калі апісваць усе гісторыі, якія здараліся са мной і маімі карэшамі ў ігральных установах, то і кнігі не хопіць. Можна спыніцца на паре, калі цікава. 

Аднаго разу сабраліся ўтрох у начны клуб. Выбралі самае таннае і ўтопічнае месца. Ресторан, дыскатэка начная, більярд, гульнявыя аўтаматы – усё ў адным. Плюс неверагодна быдлавае ўтварэнне, што лашчыла нервішкі. Вось сумленна – ні разу не прысеў за столік, ні разу не выйшаў на танцпол. Усе 6 гадзін праседзеў за аўтаматамі, цягнуўшы півасік і закурваючы цыгарэты адна за адной. Навошта, пытаюся, ехаць у начны клуб??? Можна было проста прайсціся пару прыпынкаў і граць там, а не цягнуцца паінт не ведаю куды. Парадокс. 

Як правіла, у аўтаматах не запамінаеш прайгрышы, а выйгрышы памятаеш заўсёды. Магчыма, таму што іх мала:). (Слова выдалена сістэмай), ну як не падыходзь, але былі ж моманты, калі проста дах зносіла ад радасці выйгрышу. Калі ты пусты і раптам становішся “мікрамільянерам”. Я нават не ведаю, як апісаць тыя пачуцці, але “аўтаматчыкі” мяне зразумеюць. Бо ў многім дзеля гэтых пачуццяў мы і гуляем. 

У той дзень мы з “Каролём”(разам здымалі кватэру, хлопец – былы мент, да аўтаматаў не вельмі добра ставіцца) збіраліся зноў жа ў начны клуб. Я быў на галяку, а ён атрымаў зарплату. Радасць “несусветная” для будаўніка. Таму трэба было адзначыць. Апрануліся і поплылі насустрач начному жыццю… Не міма аўтаматаў, вядома. Кароль быў супраць, каб я гуляў. Давялося ўключаць усе даказальнікі, што ўсунуць толькі адну пяцёрку і ў клуб. Выбіў, так бы мовіць, у яго згоду. Пяцёрка нечаканым чынам ператварылася ў дваццаць пяцёрак. Кароль нават пра@еў. Адрнулі так, што ў 5 раніцы, страціўшы свайго сябра, я не ведаю як, ачуняў у пад’ездзе, ляжачым на стале ў праходзе паміж калідорамі. Успамінаць было лянота, што здарылася. Галоўнае, што мяне разбудзіў сусед. Я ўяўляю яго рысу:), калі ён убачыў мяне, які спіць на стале ў 5 метрах ад кватэры. Як высветлілася, выйгрышу нават хапіла на апохмел, а вось Кароль засмуціўся. Ён хоць у аўтаматы і не гуляў, але зарплату ўсю прапіў, частуючы якіхсьці левых цёлак. Таму я яшчэ быў у ажуры. Тым больш віно дало аб сабе ведаць пад’ёмам настрою. 

Дзе-то праз тыдзень грошай зусім стала “нуль”. У кватэры нават есці не было, я быў неадэкватны, акрамя трохлітровай банкі з квашанай капустай. На яе я ўжо не мог глядзець, не кажучы пра есці. Палення няма. А цыгарку хочацца – уйюююй! Да вечара лезлі на вуліцу з 9-га паверха, каб стрэльнуць цыгарэты, ну а калі сцямнела, Кароль стаў віць самакруткі з чаем:). Ды ну на@уй. Я ад такога занятку адмовіўся. А яшчэ ў такой сітуацыі вельмі хацелася выпіць. Давялося “шыбаць па сусяках”, то бок абдымаць знаёмых у пошуках “абагатнеўшага”. Дазван удаўся – на картку мне кінулі 10000 рублёў. Вырашылі купіць двухлітровак піва, цыгарэты, пачак пяльменяў(не, нават не пяльменяў, а танных равіолі) і хлеб. На больш не хапала. Я сабраўся ў краму, але Кароль баяўся мяне адпускаць, усё круціўся побач і прыговарваў:

– Дэн, (Слова выдалена сістэмай), толькі не заходзь у аўтаматы. Я ж цябе ведаю.

– Так, Кароль, не ссы, я што падобны на дол@оёба? Канечне не пайду.

Ага. Не пайшоў. Пабег. Усё-ткі дол@оёб. Мысли такія: пятак уставім – не выйграю – піва не вып’ем. Але відаць, хтосьці вельмі моцна хацеў, каб мы не толькі добрыя паелі і напіліся, але і ўвогуле выдатна правялі выходныя. Засунуўшы пятачок, папаў фрыгеймс, аж 20 штук. Е@аць!!! Іншых слоў у мяне не было. Усе ў установе глядзелі на мой аўтамат, калі мне кінуў шэраг нейкіх пірамід, кожная піраміда памнажала выйгрыш на 2. Я сам не верыў!!! Зарплата за месяц апынулася ў маёй кішэні!!! У галаве была толькі адна думка Ільі Лагутэнкі – “УУУУУ-ТЕ-КАЙ”! 

Калі я зайшоў дадому з пустымі рукамі, у Кароля ледзь маўленне не знікла, а твар стаў вельмі злым. Але, не чакаючы, што будзе далей, я дастаў і кіўнуў у яго пачку грошай. Такія смайлікі х@й хто намалюе ў жыцці – такі твар у той момант быў у яго. Праз гадзіну мы вярталіся дадому з крамы з 4 пакетамі рознай дробязі – пачынаючы ад шкарпэтак і пяльменяў, сканчваючы дарагім піўком(а чаму б і не) і DVD-дыскамі. Лайк аўтаматы ў гэты дзень відавочна сябе заслужылі. Такіх выпадкаў было шмат – думаю любы гульц можа чамусьці падобным пахваліцца.

Зімой, калі праца на нашым добраўпарадкаванні пайшла на адпачынак, давялося шукаць падпрацоўку. Знайшоў. Грузчык на рынку. Нях@ёва. Але 35 тысяч у дзень былі патрэбны, тым больш плацілі кожны тыдзень, што ўвогуле вельмі парадавала. Толькі пасля разгрузак усіх е@учых фур на гэтым рынку, сваю папку раніцай не мог адарваць ад ложка. Вельмі чакаў дня зарплаты… і аўтаматы таксама чакалі гэты дзень. Зайшоўшы пасля адной такой зарплаты ў іх, я больш не пайшоў на гэтую граўвелікаветную працу!!! Тыдзень я зрываў кушы, якія забяспечвалі мне спакойнае жыццё. Рулетка, жабкі, сасонкі – усё ўжо пераплуталася ў галаве. Перад паездкай дадому таксама ўдалося зарубіць капусты, таму засмучваць ўсіх, што я звольніўся, не было сэнсу. Гэта я тады думаў так. Пакуль літаральна праз 3-4 дні не застаўся ў разбітым корыце… 

Усё пад чыстую было аддадзена на ахвяраванні лудаманіі. Засталася дробязь на ежу(закон не прайграваць апошняе дапамог). Поўны нуль, поўная задніца, поўны піз@ц. Дадай да гэтага, мяне выгналі з кватэры (прыяжджаў з канцэрта ATB у 6 раніцы, а гаспадар, дзяўчынка, дзверы не адчыняў, ну я яго і абматыліў плюс крычаў, што зарэжу, у выніку ён выклікаў на мяне наряд, але калі той прыехаў, сказаў, што памыліўся, тыпа сусед выпадкова пераблытаў кватэры, а мяне проста выкінулі на вуліцу) і давялося з цэнтра горада пераехаць у такія е@еня, што нават словаў няма. Але бяда была ў іншым: давялося пераехаць да тых людзей, якія без аўтаматаў наогул сваёй жыцця не ўяўлялі!!! Ліхія былі часы – часы ДАЎГАЎ. 

Аўтаматы цяпер былі прама пад нагамі, варта было толькі выйсці з пад’езда. Якраз пачаўся сезон у добраўпарадкаванні, пайшлі нармальныя зарплаты, часам даходзячы да 700 долараў. Якія часам і ўтвараліся за пару дзён у аўтаматах. Аўтаматы камусьці прыносілі прыбытак. Тым, каму яны прыносілі прыбытак, на таго я і працаваў. Той мне і плаціў. Грошы вярталіся зноў да мяне. Вось такі кругаварот:).

Самы безвыходны тэрмін майго знаходжання ў аўтаматах прыпаў якраз на той перыяд. Атрымаўшы зарплату (а дадаткова, як назло, яшчэ і ляжалі грошы для аплаты вучобы ў БДУ), я ўцягнуўся ў быдла-аўтаматы на ўскраіне Мінска. Дзве сутак. ДВА!!! Я выходзіў адтуль толькі каб купіць бухло і ежу. Азнаёміўся з такімі ж сумніўнымі асобамі, піў з імі, часам гуляў у більярд. 700 баксаў ператварыліся ў пыл. Я сціскаў у руках апошнюю сотню(з грошай для аплаты вучобы) і думаў, што з ёй рабіць. Ды ж дакаціцца ў гэтым семестры ўжо не атрымаецца. Але розум хоць тут узяў верх – гэта ж усё ж апошняе – і я пакінуў іх на патрэбы, тым самым хоць трохі падняў сабе настрой. Прыйша дамой я нават не мог зняць красоўкі, бо шкарпэткі тупа прыліплі да падэшвы. Я адчуваў сябе, як апошні (Слова выдалена сістэмай). Нават не адчуваў, а на той момант, я ім і быў. Толькі вада(душ і ванна) крыху змывалі з мяне ўсю гэтую бруд, даючы на момант пабыць чалавекам… Але праз пару дзён, добраўшыся, усё зноў стала на свае месцы…

Так праляцеў яшчэ адзін год праё@най жыцця…

Зноў люты. Мы ў цэнтры горада. Утрох. Установа прычытная. Весела тут – гэта добра. І аўтаматы нібы даюць… Точней давалі… Да поўначы мы былі галяком. Капейкі наскраблі на піва і пайшлі ў метро. Але настрой, тым не менш, больш-менш. Бывала і горш. За кватэру заўтра няма чым плаціць… Па вушы ў доўгах, таму варыянт пазаямства адпадае. Сябра заспяваў: “Я вам денюжку прынёс, за кватэру, за люты. Ой, дзякуй, добра, пакладзіце на камод”. Проста піз@ц. Я ад смеху не мог адысці хвілін 30 – ржаў усю дарогу дамоў. Вырашыў з’ехаць пакуль з гэтага Мінска. Многа спакус тут для мяне… Я больш не хачу так… Жыццё наладжваецца, здаецца:).

Я быў хворы аўтаматамі. Я ўсведамляў гэта, але нічога не хацеў мяняць. Гэта хвароба мяне ўлаштоўвала. Як і ўлаштоўвала яна маіх сяброў, якія ў той момант знаходзіліся са мной побач. Многія пачнуць мне паказваць, а што гэта за сябры, якія не маглі цябе выцягнуць з гэтай бруі, а замест гэтага затягваліся разам яшчэ глыбей. Мае! Добрыя! Сябры! І калі вы іх спытаеце, шкадуюць ці яны, што празалажылі “залатыя горы”, упэўнены, вы проста будзеце пасланы ў адно месца. Мы нічога не шкадуем. Мы проста ўспамінаем тыя часы, калі збіраемся разам і весялімся. Цытуючы аўтара “На ігле” скажу: хтосьці выбірае жыццё, кар’еру, сям’ю, грошы, славу… Мы ў той момант выбралі іншае… Аўтаматы… 

P.S. Не, мой азарт нікуда не знік. Ён у мне. Тут. Побач. Гэта ведаюць ўсе мае блізкія. Так, часам мне тычаць, тыпа, а памятаеш… Памятаю. Гуляеш? Часам. Цяпер я стаў адносіцца да аўтаматаў па-іншаму. Проста ў той час аўтаматы грузіліся ў мяне на 90 працэнтаў, цяпер мой антывірус іх блокуе… Але не заўсёды паспяхова… Я да гэтага часу магу па выпадку спусціць увесь покерны банкрол туды… 

P.S.S. Адзін савет – калі ты азартны па жыцці – не гуляй… нават у “камень-ножніцы-папера”…