Як я дакаціўся да гэтага..

Салют, ўсім з вамі новы юзер-нейм Планктон, сёння я прыгатаваў гісторыю пра сваё жыццё, кім быў і кім стаў, як жыццё мяне кідала з алычы раз-за разом і што ў выніку здарылася, тыя-хто дочытае да канца, спадзяюся вам будзе цікава, вядома з боку гэта будзе смешна, але ўявіце як было складана!

Вось, праз прыблізна 14 мільярдаў гадоў пасля з’яўлення нашай сусвету дзесьці ў глушы Азербайджана а дакладней раёначка (пасёлак) пад назвай Товуз нарадзіўся я, ваш пакорны слуга Латэста, жыццё там было ў той час цяжкім, нагорны карабах і іншыя акалокіпішы 90-ых Азербайджайцаў і Армян, і мы ўсёй сям’ёй пераехалі ў горад які называецца (секундочку, маральна вас падрыхтую да яго назвы, раз… дваа…….) Гянджа, так так так! Так называецца горад у якім жыў я да 5 гадоў і ў наступстве хіпіша маманы і батькі(ідыёта) па шчасліваму абставіне, што дзяед быў жанаты на Палячцы, мы паехалі да бабулі якая жыла ў Варшаве.

Я славна падучыў там і Польскую і Англійскую і Русскія мовы, гуляў я з Руска-моўнымі хлопцамі вучыўся ў Руска-моўнай школе таму пішу больш-менш без арфаграфічных памылак. Жыў ды жыў сабе нікага не турбуючы і бабам мне ўжо 20 і я стаю ля пральнай з падбародкам які прабіў усе 4 паверхі знізу і трымаю свае штаны у якіх быў мой пашпарт (НЕ, Я НЕ ЎЗЯЎ СЕБЕ ГРАМАДЗЯНСТВА ПОЛЬШЫ ПА 505050 ПРЫЧЫНАХ ДА 18 ГАДОЎ) Што вы думаеце я зрабіў? Вядома ж паклаў на гэта лысога і жыў далей, але тады мне трэба было выехаць з краіны я зразумеў, што з такой анучай мяне не выпусцяць і я пабег у пасольства Азербайджана і даў ім гэта ў рукі, дзе яны доўга смяяліся і глузавалі з мяне… Сказалі, каб пачакаў некалькі дзён.. Вось сяджу я – катаю ў дотку і тут званок . – Дратуты, мы не можам высылаць вам новы пашпарт, вам трэба адслужыць у Арміі, за ротэну і нарот Азiбажана… Зноў тая-ж карціна з падбародкам і паверхамі…. Не буду глузаваць доўга. Вось я ўжо сабраў рэчы і грошы на білет – лячу праз 2 месяцы туды. Вось ён Бакуу, родны дом, пасля еду ў Гянджу ў ваенкамат не ведаючы ні аднаго слова на Азербайджанскай мове (так, менавіта ні аднаго слова, за выключэннем Салам папала), Мэд-камісіі ўсе справы і вось я ўжо ў дарозе, лысі з іншымі прызыўнікамі еду ў аэрапорт ад-куль мне давядзецца выляцець служыць у Аўтаномную рэспубліку Нахчывань. Стратэгічна важная тэрыторыя Азербайджана. Першы дзень службы, другі, не выдаю сябе з натоўпу, нас было чалавек 500, ніхто паняцця не меў, што я не шарю Азербайджанскую і тут ідзе першы даклад перад камандай “Атбой” дзе трэба было назваць Імя, прозвішча год нараджэння і яшчэ пару нюансаў. Затрымка – іскра – вар’яцтва. Ніхто не разумее ў чым справа, начальнік падышоў да мяне і сказаў “Bala nie denismirsen?” “Чувак, што прыглушыў вафельніцу” і так вось і даведаліся хто я на самой справе і сталі звяртацца мякчэй, таму-що не разумеў нічога.

Уяві сітуацыю тады стаіць 400 артылерыстаў і гучыць каманда “НА ПРАВА” 399 чалавек паварочваюцца і толькі я адзін як даун стаю -як стаяў.

Падышла да канца мая служба, ўжо і кажу і пішу і чытаю па Азербайджанску і ганарова атрымаўшы малодшага сяржанта я сыходжу з Арміі дадому, хаця не, да дома яшчэ далёка.

Еду я назад у Гянджу да пітора-бацькі, з якім ругаюся і выязджаю ў Баку да сваякоў ад якіх адракаюся і лячу ў Калінінград да іншым ад-куды таксама ўцякаю ў Менск і адтуль таксама ліняю ў Украіну дзе працаваў трошкі і ўрэшце раблю ногі і адтуль таксама ў Баку назад, не атрымліваецца вярнуцца ў Польшчу, праблемы з дакамі.. На іх патрэбныя грошы а іх няма. Прыехаў у Баку.. Ісці няма куды грошай няма…. Прадаю ноўт, прадаю тэлефон, застаюся ў хостэле, грошы зноў на нулі, сплю на вуліцы пару дзён дзесьці 3 дні. Потым вярнуўся ў хостэл і ім стала мяне шкада. Мы дамовіліся, што заплачу тады будуць.. Далей устраіваюся афіцыянтам, закрываю доўг у хостэле, але тэлефона да гэтага часу няма, потым прапануюць працаваць у гэтым самым хостэле на ресэпшане дзе я зараз і знаходжуся я кідаю працу афіцыянтам і устраіваюся тут.. У прынцыпе ўсё.

Мноога чаго я прапусціў але пісаць гэта займе вельмі доооўгае час. Ніколі не прасіў міласціну ці нешта яшчэ.. Але тады проста давалі з-за галоднага я не адмаўляўся, добра, што было цёпла. У рэшце рэшт я працую тут, заўсёды за камп’ютарам і вырашыў зрабіць трохі халявных грошай сабе на новы тэлефон і наткнуўся на ваш форум і адразу-ж зарэгістраваўся, таму-що памятаю яго яшчэ дааавным-даўно. Вось і ўсё хлопцы. Прабачце за пунктуальнасць і частковую грубасць у тэксце. Спадзяюся хоць у каго-небудзь паднялося настрою з-за гэтай гісторыі. ДЗЯКУЙ.

Калі ў вас ёсць падобная гісторыя з радасцю прачытаю – пішыце!

Служыў у раёне 547 дзён у гарах, дзе вечна быў снег.

Норм гісторыя. Адзінае, як на мяне, спачатку надта шмат вады заліў. Пра 14 млрд гадоў можна было не пісаць)

А так увогуле, судзячы па жыццёвым вопыце, толькі ў складаных сітуацыях чалавек цалкам раскрываецца і канкрэтна можа дасягнуць чаго-небудзь без сувязяў, сваякоў і г.д. 

Падкінуў табе праз донат 100 паінтаў, вельмі гісторыя спадабалася 😁

Дзякуй, прыемна))

Куплю сабе тэлефон, вялікі дзякуй))

Нават не ведаю, як гэта пракаментаваць))) Ты круцей за Барыя Алібасава, махляр)))) Ахаха

Ну калі будзеш актыўным і іншыя форумчане за тваю гісторыю расшчадруцца, то зможаш у бліжэйшы час паставіць на вывад 25 баксаў і купіць тэлефон. Не жартую!

я, не чытаючы, плюсую за такую колькасць сімвалаў )

аржу аххахаа

у школе я сачыненняў такога аб’ёму не пісаў – ахаха

маладзец увогуле)

Так я проста вырашыў не трымаць у напружанні напрыканцы і скараціў увесь тэкст, было б болей..  Еў проста))

Ты бачыў, што сам сябе прачытаваў? Увогуле, не пахваліш сябе сам, ніхто не пахваліць 😁

Не – яму гэта адносілася – ну і к чорту з ім, як напісаў))) мяняць – лянота)

Нармальная гісторыя, мне спадабалася))Чакаю працягненняў☺

абавязкова працягну)) дзякуй

прабачаюся,але праўда шмат напісана чытаць цяжка,ноч усё ж такі-спаць хочацца……раскажыце што там напісана каротка-пліз😏

Блін, да што з табой не так усё ж? З якой мэтай гэты допіс? Ідзі лячыся.

усё так.калі б менш напісаў то чытачоў было б больш……можна ж было ў двух словах усё расказаць……..

Мне здаецца, даўно было зразумела, што ён зусім не здаровы чалавек, не звяртай увагі)

Эх, Баку. За Баку – зялень заўсёды. Мая радзіма… Калі яшчэ ўбачу