Творчасць форумчан. Нешта просіць душа... хз

напэўна не проста?Прыгожа)

і я таго ж меркавання

дзякуй)))) не ведаю..спроста ці не спроста)))

першы раз хз)))) мб на будучыню…))))

Ды ладна табе. Ну не кахаю я цябе. Іншага знойдзеш. Чаму ты так засмучваешся. Усё ок. 

я ж плюс за стэб паставіла))) а ўяўляеш – народ паверыць?)))))) мяне і так ужо палова форума да цябе прыпісала)))

быццам сумесны лудовод – гэта сумесная пасцель, ёй Богу 😁

Детка, сумесны лудовод – гэта на шмат большае чым сумесная постэль.

ахахах) ну ўсё, “застолбіў”))))))))))))

😁  😁  😁

э неe) у будучыні павінны быць вясёлыя вершы на вялікія пачуцці))

https://www.youtube.com/watch?v=vDbMeMmyKJQ

З рыфмаплетскіх часоў:

Пацыент (псіхАлірыкА)

Гукі крокаў эха самому па калідорах,
хлоп прылаўкаў, чыесьці стогны
мучальныя,
решоткі на вокнах замест фіран – 
гэты свет зусім не дарагі.
Герцагі, бароны, каралі,
фараоны, сэры, лорды
тут не ходзяць. 
Развратніцы не прапануюць
пакаштаваць свае формы.
Не выносяць святла поўня
тыя, хто тут дыхае сапелым паветрам.
Пад столлю святло тусклых лямпаў калыхае
прастору.
Убранства пакояў 
складаецца з прасаджаных аголеных сцен,
металічных цвёрдых ложкаў
і кожны тут стараецца быць маўклівым 
з дзіўнымі людзьмі ў белых халатах,
бо рэальнасць, 
яна па-за межамі палаты,
яна ў участках
пад кары мозгу,
за разнакаляровым парталам.
Туды трапіць не проста –
цяжка прапоўзці пад падлогай,
потым ныраць у смардотную лужчыну
(звычайна цёмна-зялёнага колеру ён яе бачыў). 
Далей сотню праходаў можна,
ўдрук, выявіць – 
гэта ўваходы:
яны размяшчаюцца шэрагамі вакол,
як у вулей соты,
а за імі для блукальных страчаных душ
манлівыя адкрытыя праходы
туды, 
дзе квітнеюць прасы рэальнасцяў.
І не хочацца вяртацца
ў той выдуманы свет
дзе працягваюць спрабаваць
зрабіць усё зусім іншым
стары з тварам у акулярах у залацістай апраўцы,
два моцныя,
поўная вусатая дама,
баратны валакіты мужчына ў лазні…
Ці гэта з іншай драмы?..
Шкада. 
Парашок у яго быў добры,
трошкі нюхалі
перш чым ўначы ісці шпацыраваць па астрале,
але два пары рук зацягвалі ў палату
пустую, брудную.
«Навошта, крошкі?!» – 
рыўся крык то да аднаго,
то да іншага белага брата
калі косткі амаль ламалі,
адбіралі апошнія крупінкі розуму,
звычайна, доўга збівалі,
ўкалвалі іголкі і прымушалі зноў схадзіць з розуму.
Сволач! 
Не давалі адчуць лік дням.
А суставы балелі.
Як змагацца на турніры?
Цяжка будзе трымаць нават звычайную рапіру.
Гадзіны, дні, гады згубіліся ў цемры
адной з палат.
Трэба бегчы з гэтага
шалёнага асяроддзя
хворых і псіхаў у акулярах і белым,
яны тут без сумневу
для таго каб забраць тое, што схавана ў целе – 
карта дарог у іншыя вымярэнні і светы
схаваецца ўнутры,
у падсвядомасці,
у яркай сферы
і вар’яты-скоты дакранацца да іх не смяюць.
Застаўся адзін варыянт – 
перарэзаная плоць і вены.
Ну ўсё,
прабач, духата палат,
прыйшоў час пакінуць вашы брудныя сцены…

Не абяцай таго, што зрабіць ты не ў сілах…
І не маўчы, скажы, што будзеш маўчаць…
Я цябе калісьці моцна кахала,
Цяпер я пачынаю забываць…

Прайходзіць час, ён лечыць…
І ўся гэтая боль – не са мной.
І душу нікому калічыць,
Я рада, што я не з табой

стары верш)))

больш за ўсё падыходзіць да гэтага новага) 🔗

а зараз пішу новы… пазітыўны.. да Каляд)))) хз як атрымаецца 😁

Павінна атрымацца вельмі добра!!!

Калядкі ж таксама свята,

Народжаны не проста так.

Увесь наш свет цяпер небяспечны..

Тут ты – разумны, тут – дурэнь.

Усе мы, лудзікі, падобныя,

Усе мы любім пагуляць.

Галоўнае, каб гэта таксама

Не перашкаджала піраваць!

Віншую ўсіх з патрэбным,

Мірным святам я вас!

І хачу, каб быў растучы

Дэпазіт заўсёды ў нас! 😁  :7:

вось як…на большае не хапіла)) галава трашчыць(

Шыкарненька))

НАРМАЛЬНА ПРЫДУМАЎ))))))))))

магу прапанаваць свае творы, але ваша цэнзура не прапусціць))

Усё прапусціць)

зайшла пачытаць… думала – мб новенькае што… аха! ні хрэна з трох 😜

ну і вырашыла нешта… як звычайна.. доўга не думаючы… але тое, што ў сэрцы і на душы.

Моцная вера на маіх плячах,

У сэрцы любоў, слёзы ў вачах…

Не ўздумай сыходзіць і не памірай!

Усё аддам за цябе, Ты – мой Рай!

напісана пад даўгатрывалую, афігенную (!) песню  🔗

мб працяг будзе…ыы..

я Марго, прыемна пазнаёміцца 😏

старая верш….але неапублікаваны

як заўсёды – неардынарна

Дзяўчынка Рита, завадная,
Вясёлае яшчэ дзіця.
І тут жа дама рокавая
Марго – і гэта ўсё яна.
 

папрашу ўстрымацца ад негатыву..а таксама ад камэнтаў любімых троляў. у прыватнасці – Спартака і Феі.) нават калі слухаць не будзеце.

“адліла” Душу…))))

Мне падабаецца. толькі адно заўвага, музыка ці шумы ці што такое на заднім фоне, лішняе🙂

шчыра🙂 без музычкі было б увогуле супер!

неа.. з музыкай якраз тое што трэба 😏)))  :0:  :22:

Ёсць адна жанчына
З разумова адсталых
Свяла мяне з розуму
мяне дастала
То,наляціць як ураган
то,часова паадступіць
Яна свяла мяне з розуму
Мяне дастала
То ругаецца з раніцы
то,ляскаецца,мігоча
І шкада мне яе паслаць 
У канцы канцаў сэрца не камень
Неасветчаная яна
І гэтым прыцягвае
Непасрэдна мілая
Але чагосьці не хапае
Яна свяла мяне з розуму
Мяне дастала.
Аб​ругать яе?
Не разумее.
Так і будзе ў мяне
Як у прарубi …балтацца
Што ўзяць з яе?
Страхоўка ёсць, дыягназ, даведка
Пячатка
Прозвішча ўрача.
Бронштейн Вэ.Ка.
Простыя, рускія ініцыялы.
А ў даведцы даведка 
Што яна – хворая
Бедная мая.
“з разумова адсталых”
з разумова адсталых.                                                                                                                                                                                                        Верш вельмі аб’ектыўна дэмакратычны і душэўны.