Старт-стоп.

Напішу сваю гісторыю, можа камусьці дапаможа. Хаця па вопыту магу сказаць – на форумах сідзяць ужо прапаленныя лудоманы, збітыя жыццём і вопытам.

Вырас у Піцеры, жыў ва Всеволожску (амаль горад, 20-30 хвілін да цэнтра). Скончыў унівэр, пайшоў працаваць да знаёмага ў фірму. Адтуль пераманілі ў вялікую фірму, якая займалася аўтаматызацыяй сістэм пажаратушэння. У 2008 годзе стаў спецам вузкага профілю, моталься ў камандзіроўкі. Зарплата была стабільная, амаль 100к рублёў + прэміі ў далярах. Прэміі часам былі большыя, чым сама ЗП. Знайшоў дзяўчыну, сталі здымаць хату на Лігаўцы, усё пучком. Праз год паажаніліся. Были знаёмыя, якія шатаюцца па аўтаматах, зліваючы там сваю зарплату, я над імі ржаў, дэбылы і ўсё такое. Ніколі не гуляў у афлайне, потым ужо пачаў паігрываць у анлайне. Як гэта было? Закидываў па 2к руляў у месяц, не больш, я не азартны (не) і часам я паднімалі, часам просераў, дык і хуй з ім. Грошай нам хапала, а істотных (для мяне) выйгрышаў не было, жыў спакойна. Апускаючы дэталі хачу сказаць што гэта была самая вялікая памылка, нельга было нават пачынаць. Адзін раз мне выстраліў выйгрыш амаль лям рублёў, і ў мяне свінціла башню. Вывесці ўсё не атрымалася, хуярыў да упора, думаў што зараз зноў наваліць, але не. Калі астыў – глядзелася супакоіўся. З першай жа зарплаты я депнуў 20к, вырашыў што разбагатэю. Праеў усё. Прачытаў пра казіно, што такое RTP і што мне павінна ўсё вярнуцца (лол) ну і пайшоў дэпіць ва ўсе казіно, што бачыў. За паўгода я ўлез у даўгі, узяў крэдыт. З жонкай адносіны сапсаваліся ў край. Апошняе, што было – пазычыў у бацькоў. Аддаць не змог, прадаў машыну каб расплаціцца – але не данёс грошы, зноў усё заліў. Вырашыў завязаць, і быццам бы ўсё нармальна, трэба было проста працаваць, але мяне жгла знутры, трэба было адыграцца. Сарваўся калі бухал дома адзін, жонка паехала да бацькоў на дачу. Сліў усё, прычым былі выйгрышы вялікія, але я чакаў велізарнага, які вернуў бы мне ўсё. Якое дзіва… як вынік было злiта ўсё. Напаназьмляў у сяброў. Да гэтага моманту я не плаціў за кватэру ўжо тры месяцы. Ведаў, дзе ляжыць заначка ў бацькоў – праеў і яе таксама, амаль паўтара ляма. Стала зусім хуёва і я расказаў усё жонцы, калі яна вярнулася з асьміно (дача). Яна не скандаліла, проста сабрала рэчы і пайшла. Бацька сказаў што калі я з’явлюся на парозе – ён мяне заб’е нахер. З працы мяне звольнілі за амаральнае паводзіны (пастаянна з перагаром) і сістэматычныя апазданні. Грошай не было, хаты таксама, жыў у сябра і карміўся розным шмурдаком. Піў кожны дзень, пакуль ён не сказаў што яго гэта таксама заебала і ці не хачу я сваліць нахер. Я напісаў у адну кантору, дзе працаваў знаёмы, Эстонія. Знаёмы мяне прыняў, на працу ўзялі на выпрабавальны тэрмін. Пражыў у Тарту паўгода і пераехаў у Латвію, у Рыгу. Кампанія дала нядрэнную працу ў тыпаграфіі, праца побач з домам. А яшчэ побач з домам быў клуб – Фенікс. Аналаг вулкана або любога прытону з аўтаматамі. Кожны вечар я зліваў там бабло, без аддачы амаль. Зноў пачаў піцца, знаёмых – нуль. Калі стала няма чым плаціць – мяне выперлі з кватэры, хадзіў карміцца ў мясцовую рыгаловку, дзе ў 9 раніцы кормяць бомжаў, спаў таксама па прыютах або на цяплотрасах у Альфы. У пункце для бомжоў пазнаёміўся з адным чэлам, які даў мне чыстую старую вопратку і начную працу па фасоўцы газет і часопісаў, спаў я ў яго ў сараі на Югле (раён такі). Лол, 15 еўра за ноч, але мне было ахуенна. На той момант я не хадзіў у аўтаматы прыкладна 4 месяцы і не цягнула зусім. Пазнаёміўся з жанчынай, якая вельмі цікавілася, як жа я апынуўся ў такой сітуацыі, я расказаў усё як ёсць. Уладкавала мяне ў фірму да сына, фірма Олимпс, займаецца рознай хернёй, у тым ліку сістэмамі аўтаналіву і сістэмамі пажаратушэння (а ў мяне добры досвед). Здалі мне кватэру – студыю, за паўгода працы ўсё пайшло ўгору. Пачаў кататься ў камандзіроўкі, Туапсе, Адлер, Усть-Луга. Цяпер усё нармальна, я спакойна гуляю ў казіно па мінімалках, хоць грошы ёсць. Выплачваю даўгі сябрам з СПб, кантакту з бацькамі няма зусім як і з былой жонкай. Ад бязумнай лудкі мяне аддзяляе толькі страх зноў аказацца на вуліцы. Як вынік, я праеў палову свайго жыцця, жонку, бацькоў і сяброў. Зараз сяброў у мяне няма, як аказалася з гадамі іх заводзіць усё цяжэй. Прабачце, што так криво напісаў, трошкі выпіў) не лудзьце блін. Калі б не гэтыя людзі, якім я быў проста чужы, я б сдох ужо даўно

Крыніца: ттрблог