Смірноў і Кавагуці завершылі кар'еру

Пасля Юліі Ліпніцкай аб завяршэнні спартыўнай кар’еры ў фігурным катанні аб’явіла пара Юко Кавагуці / Андрей Смірнова. Японская спартсменка, якая прыняла расійскае грамадянства дзевяць гадоў таму, і расійскі фігурыст сталі двойчы пераможцамі чэмпіянату Еўропы і двойчы бралі бронзавыя медалі на чэмпіянаце свету.

Зусім нядаўна фігурнае катанне панесла страту ў выглядзе 19-гадовай Юліі Ліпніцкай, якая прыняла рашэнне завяршыць спартыўную кар’еру з-за шматлікіх траўмаў і анарексіі, якая замучвала яе ўжо некалькі гадоў. І вось нязадоўга да старту сезону стала вядома пра яшчэ адзін сыход –

пара Юко Кавагуці і Александр Смірнов прыняла рашэнне скончыць свае выступленні на прафесійным узроўні.

Гэты інтэрнацыянальны тандэм пражыў цэлых дзевяць гадоў – з тых часоў, як у 2008 годзе Кавагуці пасля некалькіх гадоў выступленняў за радзіму Японію, а затым – за ЗША прыняла расійскае грамадянства. Пры такой спартыўнай «даўгавечнасці» выклікае здзіўленне той факт, што, колькі гэта пара каталася, столькі і хадзілі размовы пра хуткае завяршэньне яе кар’еры.

Упершыню яны пачаліся ўжо пасля Алімпіяды ў Ванкуверы-2010, калі спартсмены, цвёрда разлічвалі трапіць на п’едэстал, занялі толькі чацвёртае месца. Пасля гэтага Смірноў і Кавагуці доўга шкадавалі, што перад самым выхадам на лёд прынялі рашэнне спрасціць праграму і замяніць чацвёрны сальхоў на тройны. Ад рэзкіх змен у праграме пара дапусціла шмат памылак у іншых элементах, што каштавала ёй алімпійскіх медалёў.

Пасля гэтага партнёры пачалі марыць пра прызавыя месцы на хатняй Алімпіядзе ў Сочы-2014, але ў кастрычніку 2013-га Смірноў атрымаў цяжкую траўму: выступаючы на мемарыяле Паніна-Коломенкіна ў Санкт-Пецярбургу, фігурыст упаў і атрымаў разрыў звязкі надкаленныма, што павяло за сабой аперацыю і працяглы працэс аднаўлення, які заняў некалькі месяцаў. У такіх умовах казаць пра ўдзел у Іграх, якія павінны былі пачацца ў лютым, ужо было немагчыма.

Затым быў чэмпіянат свету – 2015, на які фігурысты прыехалі ў статусе лепшай спартыўнай пары Еўропы, але зноў не здолелі трапіць на п’едэстал.

Усе гэтыя паразы – часам зусім нечаканыя і нічым не апраўданыя – паступова забівалі матывацыю спартсменаў

і раз за разам згасалі іх жаданне змагацца з пастаянна растучымі канкурэнтамі – больш маладымі, лёгкімі і тэхнічнымі. Ужо ў 2015 годзе Кавагуці заявіла, што не знаходзіць у сябе матывацыі займацца фігурным катаннем.

«Пасля мінулага алімпійскага сезона я доўга сумнявалася, ці варта працягваць займацца фігурным катаннем. Да гэтага часу сумняюся. Гэта перашкаджае мне катвацца. Чэсна кажучы, не магу знайсці ў сабе матывацыю. У мяне яе няма.

Вось зараз я проста катаюся, у мяне нічога не балюча – і мне добра. А мінулы сезон мяне проста замучыў. У канцы ўжо сіл ніякіх не было! Прыходзілася прымушаць сябе выходзіць на лёд. А ў фігурным катанні нельга прымушаць што-небудзь рабіць. Калі нешта не атрымліваецца, па сто разоў не паўтараю. Сышла проста, і ўсё. Значыць, не мой дзень. Лепш так, чым траўму атрымаць», – расказвала Кавагуці ў інтэрв’ю «Советскому спорту».

Пасля гэтага фігурысты паспяхова выступілі на этапе Гран-пры ў Кітаі, стаўшы першай парай, якой удалося выканаць у вольнай праграме два чацвёрныя выбрасы – сальхоў і рыттбергер. Такая складаная праграма дазволіла ім выйсці ў фінал Гран-пры, у якім расійская пара заваявала бронзавыя медалі.

Здавалася, што справы ідуць добра, аднак у студзені 2016-га адбылося чарговае няшчасце: Юко падвернула нагу ў трэнажорнай зале, і так няўдала, што разарвала сабе ахілкавае сухажылле.

Пара неадкладна знялася з чэмпіянатаў Еўропы і свету, і большасць людзей з свету фігурнага катання ўжо не сумняваліся, што канец кар’еры недзе побач. Аднак Кавагуці і Смірноў мужна пачалі прадалімапійскі сезон, напярэдадні Пхенчхана-2018, са сэканднага месца на Мемарыяле Непелы ў Славакіі. Пасля гэтага кароткага ўзлёту вынікі пайшлі ўніз – месца ў сярэдзіне табліцы на этапах Гран-пры ў Місісаге і ў Кітаі, а таксама пятае месца на чэмпіянаце Расіі ў Чалябінску навяло фігурыстаў на думку, што яны ўжо не могуць парадаваць свет сваім катаннем.

У жніўні 2017 года стала вядома, што пара не збіраецца прымаць удзел у кантрольных пракатах зборнай Расіі, якія планавалася правесці ў Сочы 9-10 верасня.

Смірноў тады заявіў, што пара ўварэцца ў сезон толькі ў выпадку сур’ёзнага форс-мажору:

«Але зноў жа, які будзе форс-мажор? Калі проста так замяняць лідараў на этапах “Гран-пры” і не ехаць на асноўныя спаборніцтвы, як мы гэта рабілі заўсёды – гэта наўрад ці. У нас з Юко і так шмат працы. А калі будуць вялікія мэты, тады мы заўсёды гатовы. Мы трэніруемся, але на пракаты вырашылі не ехаць, якіх-небудзь турніраў пакуль не запланавана. Рэальна ніякіх рэзкіх рухаў рабіць не будзем, будзем глядзець, што будзе адбывацца ў сезоне».

Судзячы па ўсім, у сезоне пакуль усё добра, і Кавагуці са Смірновым з чыстай сумленнем прынялі рашэнне ісці на адпачынак. Такім чынам, у іх актыве застануцца два золата чэмпіянату Еўропы і дзве бронзы чэмпіянату свету. Падобныя дасягненні многім здадуцца даволі ўражлівымі, аднак патэнцыял гэтай пары быў значна вышэйшы, і таму здаецца трохі сумна, што ўсё скончылася менавіта так.

Віцэ-прэзідэнт Міжнароднага саюза канькабежцаў (ІСУ) Александр Лакернік растлумачыў такія вынікі Кавагуці і Смірнова шэрагам траўмаў.

«Пара была добрая, яна была створана з прэтэнзіямі на алімпійскі п’едэстал. Магчыма, не ўсё склалася менавіта так, як хацелася б у ідэале, але чэмпіёнамі Еўропы яны былі, і, напэўна, іх кар’еру трэба лічыць паспяховай.

Шкада, што яны не могуць далей катвацца, але гэты від спорту прыводзіць да траўм, і з гэтым вельмі складана змагацца. Вельмі добрае стаўленне ў ўсіх да Юко, і Саша сябе добра праявіў у кар’еры, змагаючыся з траўмамі. Я хацеў бы пажадаць ім поспеху ў далейшай дзейнасці. Спадзяюся, што для Сашы гэта будзе трэніерская дзейнасць», – заключыў Лакернік.

А дваразовы алімпійскі чэмпіён Сочы-2014 у пары з Таццянай Воласожар Максім Транькоў падзяліўся меркаваннем пра тое, кім могуць стаць Смірноў і Кавагуці па завяршэнні кар’еры.

«Хлопцы прайшлі вялікі шлях, яны былі прызёрамі чэмпіянатаў свету, дваразовымі чэмпіёнамі Еўропы, іх кар’ера была яркай, у ёй былі і ўзлёты, і падзенні, складаныя траўмы, але яны заўсёды гэта пераадольвалі, выходзілі з цяжкіх сітуацый.

Неаднаразова яны прадстаўлялі гонар нашай краіны амаль адзіночку, калі ім ніхто не мог складзець канкурэнцыю на расійскім лёдзе. Не магу сказаць, што іх рашэнне мяне здзівіла, гэта нармальны і ўзважаны крок людзей, якія выдатна разумеюць сучасны ўзровень парнага катання. І я ведаю, як цяжка даецца такое рашэнне, – прыводзіць словы Транькова ТАСС.

– Я хачу ім пажадаць рэалізаваць сябе ў новых галінах гэтага жыцця, Саша зараз трэніруе, у Юко ўсё ў парадку з адукацыяй, яна можа быць кім заўгодна, нават дыпламатам.

У канцы канцов гэта проста ўнікальны спартсмен, першая натуралізаваная расіянка з такой далёкай краіны, як Японія. Яна праклала дарогу ў расійскі спорт шматлікім фігурыстам, цяпер яны не баяцца прыязджаць у Расію і выступаць за нашу зборную».

Ну што ж, маладцы – лепш сысьці ўчасна, каб быў пік і каб пра цябе памята́лі, чым у поўным забыцці. Так што ў гэтым я іх падтрымліваю.