Прычыны генетычнай беднасці

Дзе знаходзяцца вытокі галечы? Якая верагоднасць, што яна закладзена ў нас саміх? Бізнес-трэнер і папулярная лектарка Наталля Грэйс у адной са сваіх кніг паспрабавала адказаць на гэтыя пытанні. Яна ўпэўненая, што існуе Закон Генетычнай Галечы – прычына таго, чаму людзі самі праграмаваць сябе на беднасць. Аказваецца, на гэта ўплываюць усяго 4 фактары.

У дзяцінстве ў дома ў аднакласніцы мы часта скацалі на канапе, пакуль не бачылі дарослыя. Нас вельмі радавала пражыны, месцамі зусім блізка падыходзіўшыя да паверхні; прыводзіла ў захапленне пыл, якая клубамі лётала з канапы ад нашых скачкоў. Калі праз дваццаць гадоў я зайшла да сваёй падругі дзяцінства, то ў жаху ўбачыла ў вуглу той самы канапу, на якой мы калісьці скакалі.

Яна не вельмі змянілася, наколькі я магла памятаць, але цяпер я была ўражана галечай і ўбогасцю абстаноўкі. Я мысленна падлічвала, колькі магла каштаваць купля новай канапы, замена патасканы крэслаў, люстра, разбітага і заклеенага абгорткай ад шакаладу. Пакуль мы размаўлялі, у ўяўленні я беліла столь і мяняла шпалеры. Мне хацелася памыць вокны, абсядзеныя мухамі, павыкідваць палачкі і кардонкі, што торчалі з-пад канапы, разбітае кветкавае керамічнае вазон, звязанае панчохай. «А што, калі дрэнна з грашыма?» – падумала я… Але мозг супраціўляўся і прапаноўваў мне купіць хаця б недарагую клейкую плёнку пад колер дрэва і абклеіць ёю стол. Куды б я ні паглядзела, мой погляд натыкаўся на якую-небудзь паломку, бруд, плямы і смецце.

Мозг раптам сказаў мне: «Як ты думаеш, чаму побач з галечай заўсёды бруд?» Я вам цяпер такі ж пытанне задаю.

Нават калі замяніць слова «заўсёды» на «практычна заўсёды» або «часта», то прасцей ад гэтага не становіцца. Бруд – гэта праява не бязграшоўя, а менталітэту. Падумайце: бруд – гэта праява адпаведнага менталітэту. А паколькі бруд і галеча – суседзі, то і галеча – гэта своеасаблівы менталітэт.

Галеча знаходзіцца ў немытай галаве.

У школе ў мяне была выдатная настаўніца па літаратуры – Тамара Рыгораўна, незвычайнага розуму, вельмі праніклівая жанчына. Яна якось прамовіла фразу, якую я запомніла на ўсё жыццё. Хтосьці спытаў яе, што значыць мяшчанства, і яна адказала: «Мяшчанства азначае піць са старой аблупленай кружкі, калі новая ў серванце стаіць». Так прымаецца ў многіх рускіх дамах: на чорны дзень грошы адкладзены, на белы дзень кубак новы ў серванце стаіць, толькі белы дзень наступае рэдка, а чорнымі запаўняецца ўсё жыццё. Хто жыве чаканнем будучага, для таго яно ніколі не наступае. І тады я зразумела гэта: сорамна быць бедным; сорамна быць брудным. Сорамна мець у галаве разруху, якая непазбежна адбіваецца і на жытле, і на менталітэце дзяцей.

Жыццё ў чаканні будучага прыводзіць да разрухі.

Ведаю адну жанчыну, якая больш за дваццаць гадоў назапашвала грошы, каб купіць дачу. Яна адна выхоўвала двух дачок. Дзяўчынкі жылі ў голадзе, на адных кашаў, і старэйшая з іх распавядала мне, як ёй было сорамна выходзіць у двор у старых вэльветавых штанах з латкамі на каленях. Дзяўчынка расла, і з кожным годам цудам раслі яе штаны. Сантыметр за сантыметрам разварочвалася падвернуты знізу матэрыял. Яна была не такой выцвілай, як уся астатняя штаніна, і гэта выдавала бедныя хітрыкі. Відаць, адсюль пайшла выслоўе: «Голь на выдумкі хітра».

Не варта распавядаць, што сістэма ў дзяржаве не дазваляе дастаткова зарабляць. Я не сістэму лая, а гнілыя ў мазгах. На адны і тыя ж грошы можна выглядаць годна або бедна. Калі маці, нарэшце, купіла дачу, абедзве падрослыя дачкі не мелі да гэтай дачы ні найменшага інтарэсу, але бясконца ўпрэкалі маці ў тым, што яна не навучыла іх, што значыць быць жанчынай. У дзяўчат сфармаваўся комплекс Попелюшкі. Яны, прывыклыя бачыць патрыетыя крэслы і старую посуд, аблупленыя ручнікі і паліто сямігадовай даўніны, пасля, стаўшы дарослымі, баяліся траціць на сябе грошы.

Кожны раз, калі яны нешта куплялі, ў іх псавалася настрой: яны быццам адчувалі сябе недастойнымі новых добрых рэчаў. Гэта, сябры мае, называецца двума словамі: генетычная галеча. Яна ўжо ў свядомасці, у клетках, у крыві, у костках.

Страх патраціць грошы на сябе робіць вас бедным.

Дзеці, якія бачаць аблупленыя куты, несвядома праграмуюцца на галечу. Яшчэ ў падлеткавым узросце яны пачынаюць усведамляць яе цяжар. Яшчэ Антон Павловіч Чэхаў адзначаў, што аблупленыя сцены і брудныя калідоры дрэнна ўплываюць на здольнасць студэнта да навучання.

Бруд і галеча падаўляюць чалавека, звыклы від убогай абстаноўкі праграмуе быць няўдачнікам.

Вы маглі б запярэчыць мне, што ненавісць да галечы стымулюе некаторых людзей развівацца і зарабляць грошы, але я вам адкажу, што значна большая колькасць людзей ламлюцца пад непад’ёмным борам беднасці. У слоў «бяда» і «беднасць» адзін корань. Ганяйце прэч ад сябе бяду. Ганяйце прэч беднасць. Як жа мне падабаецца фраза: «Багацце – гэта стан розуму». Так вось, галеча – гэта таксама стан розуму.

Багацце і галеча – гэта стан вашага розуму і вашых думак.

Па кнізе Н. Грэйс «Законы Грэйс»
Ілюстрацыя на прэв’ю: Вольга Громаў