окерный грындэр, часам лудаман, а таксама транжыра

Дабрага часу сутак, паважаныя чытачы!
Нажаль, не валодаю прыгожым слогам, але жыццёвых і лудоманскіх гісторый у маім жыцці здарылася нямала. Пра што і збіраюся распавесці…

Частка 1. Дзіцячосць, школа і пачатковая цяга да азартных гульняў і лудаманіі.

1987-1989 гг. Расія, Казань. 
На той момант мой узрост быў пад 4-5 годкаў. Часта наведвалі бабулю і дзядулю ўсёй сям’ёй, гулялі ў рускае лато(бочанкі з мяшка і запаўненне імі картак з нумарамі).
Я быў бязмерна шчаслівы, калі атрымлівалася пераканаць гульцоў пачаць гульню ў лато на грошы. Драбныя манеткі, зразумела, ішлі ў ход, але агульны банк збіраўся прыстойны для мяне(дзіця), калі ўдавалася абыграць усіх) Гэта быў першы званок і паказальнік цягі да лудаманіі.

1989-1990 гг. 
За год да паступлення ў школу, самастойна пачаў хадзіць у салон па пракаце кінафільмаў. Салон знаходзіўся ў 1,5 км ад майго дома і ўяўляў сабой памяшканне на 20-30 квадратаў, стаяла 10-30 крэслаў, тэлевізар і відзік. Прагляд аднаго фільма каштаваў 1 рубель, грошы выдзялялі бацькі. Перагледзеў мноства фільмаў з Джеки Чанам, Шварцам, Сталлоне, асабліва любімымі былі з удзелам Бруса Лі і Жан-Клода Ван Дама.

Часта фільмы паўтаралася і я заходзіў у кіёск па продажы латарэйных білетаў, які быў побач з буйным(у той час) крамаю “Юность”. У імгненных латарэях, як я памятаю, не асабліва ўдавалася, круціў у мінус, але шчыра надзеяўся)) На нячастыя выйгрышы купляліся новыя латарэйкі. Аднавым разам мая бабуля выпадкова сустрэла мяне каля гэтага кіёска, калі я старанна сцёр ахоўныя палі і заспела мяне ўцямна. Паслядзей не памятаю, хутчэй за ўсё не было.

У двары гульня вялася на коркі ад духаў. У школе на фанцікі і ўкладзішы.

Частка 2. Юнацтва, купля кампутара, ваеннае вучылішча, крыху лудоманіі, а таксама Бульвар крутай эратыкі.

1997 г.
Пасля 8 класа моцнай гімназіі з паглыбленым вывучэннем англ. мовы, бацькі прапанавалі паступаць у Казанскае сувораўскае ваеннае вучылішча. Стымул для паступлення прапанавалі важкі – купіць кампутар у выпадку паспяховага зарахавання. Лёгка здаў матэматыку на 5, дыктаванне напісаў таксама на 5, з фізрычнай падцягнуўся, на троечку толькі (10 падцягванняў на 5-ку, бег 60 метраў на двайку, 2 км бегаў упершыню ў жыцці, харкаў крывёй, прыбег папярэдне апошнім, на троечку). Увогуле лёгка мяне прынялі ў гэтую школу жыцця. 
Як і было абяцана, у жніўні 1997 г. бацькі купілі камп – Пентіум 4, 133 МГц, астатнія параметры не памятаю, калонкі, манітор, усё тып-топ. Мая любімая гульня Heroes of Might and Magic працавала выдатна.

У вучылішчы было цяжка, як маральна, так і фізічна (у 14 гадоў я быў 1.5 м ростам і важыў 35 кг).
Часта капрызнічаў і адмаўляўся ад хатняй смачної ежы. А ў вучылішчы ўвогуле галадваў)) Тыя халявныя памоі, што давалі ў сталовай, зрэдку ў сябе закідваў. Мой асноўны рацыён быў чай, хлеб з маслам, некаторыя віды кашаў, абавязкова цукар у чай, ну і ласункам была банка згушчанкі на 6-ых, часам на сняданак, часам на вячэру. Бацькі стараліся выдзяляць раз у тыдзень 10 р на харчаванне ў чпоцы(буфет пры сталовай). Але гэтых грошай хапала літаральна на 1-2 наведвання, купіць выпечкі 2 штукі і ёгурт ці кефір у пакеце. Таму стараўся не траціць, а капіць гэтыя грошы месяц-паўтара, каб купіць новы кампутарны дыск з гульнёй/гульнямі на Чэхаўскім рынку.
Стыпендыя раз у месяц прыстойна выручала, памер не асабліва памятаю, да 30 р дзе-нідзе.
Стараўся добра вучыцца, не лавіць заўваг і вымоваў, каб з суботы на нядзелю на суткі трапіць дамоў у адпачынак, наесціся досыць, насыграцца ў кампутар. Так і жыў 3 гады, ад адпачынку да наступнага адпачынку, з цяжарам у душы пераносіў усе цяжкасці і пазбаўленні ваеннага навучання.

2-4 разы ў месяц кожнаму сувораўцу даводзілася хадзіць у суткавыя наряды па батальёну. Склад наряда быў: дзяжурны па батальёну і 4 дзённых. Падчас наряду даводзілася падтрымліваць парадак на замацаванай тэрыторыі, несці службу на табурэтцы дзённага пры ўваходзе ў размяшчэнне батальёна, ну і некаторыя іншыя абавязкі. Самым цяжкім было несці службу ноччу, стаячы на табурэтцы дзённага. Двое неслі службу з 23 ч да 3 ночы і потым двое іншыя з 3-х і да 7 раніцы. Час размеркавалі самі. Стаіш і глядзіш пастаянна на стрэлку гадзін, час цягнуўся вечнасць… Але ўсё глядзела іншымі фарбамі, калі ў тваіх руках апынялася невялікая кніжка “Бульвар крутай эратыкі” на 100-150 старонак. Хтосьці з сувораўцаў прынёс з волі і кніжкі часта пераходзілі з рук у рукі, іх было некалькі часцей пры даволі маленькім агульным выпуску. За шчасце было заполучыць на ноч гэтую кнігу пры заступленні ў наряд. Ноч пралятала непрыкметна, ад чытання апавяданняў з гэтай кнігі … стояў пастаянна.

Пад канец 3-га курса, бліжэй да лета, прама перад самімі выпускнымі экзаменамі ў наш взвод прыйшла гульня на грошы. Не памятаю назвы, няхай будзе “трасучка”. Гулялі на грошы з стыпендыі, якую выдавалі жалезкамі. Сэнс гульні: гуляюць двое, дамовіліся аб ігравой суме(кожны ўносіў аднолькава), загадваеш бок манеты, скідваешся на кулачках хто першы трасці, потым з кулака манеткі рассыпаліся на парту ці падлогу і ты забіраў сабе тыя манеткі, што ўпалі загаданаю табою бокам. Потым па астатніх прабіваў самой вялікай манетай у спробе перавярнуць манеткі на патрэбны табе бок, каб забраць і іх. Гульня зародзілася ў нашым взводзе і хутка набыла масавы характар. Астатнія взводы таксама пачалі гуляць, гэта працягвалася ад 2-4 тыдняў, падчас падрыхтоўкі да выпускных экзаменаў. Куды ні зайдзі, паўсюль была трасучка, манеткі звінецілі ў кожным класе самаадукацыі. Афіцэры, натуральна, заўважылі такое і пачалі выпісваць строгія пакаранні за падобныя гульні і гульня хутка зьнікла. Самыя лудоманы, вядома ж, не кінулі гэтую справу і гулялі да апошняга, з нашага взвода з 29-30 чалавек, двое, у тым ліку і я, гулялі якраз да пераможнага канца, пакуль абодва не атрымалі пакаранні, да таго ж, я яшчэ і закатаўся прычынна.

Трошкі пазьней працягну… Далей будзе цікавей.

Крыніца: ттрблог