Не гуляйце, хлопцы...

Мне 35. Лудаманіць пачаў ужо з 8 гадоў…
Спачатку цікавіўся латарэйнымі білетамі, латарэйныя білеты (уже выкарыстаныя пераважна валяаліся каля кіёскаў).
Потым, калі стаў крыху старэй, прасіў дарослых дзядзькоў купіць мне латарэйны білет)) Грошы на гэта знаходзіў дзякуючы таму, што збіраў пустыя бутэлькі, мыў машыны, прасіў грошай у мясцовай лазні))

Прыкладна гадоў з 12 пачаў прадаваць газеты (тэлепраграму або газеты з аб’явамі пра працу і знаёмствы (теленеделя, хуткі кур’ер, кірмаш)), газеты прадаваў пераважна ў грамадскім транспарце, у падземных пераходах.

Выносіў смецце з кіёскаў у цэнтры горада.
Увогуле на жыццё хапала, купіць што-небудзь смачнае, купіць які-небудзь падарунак маме (яшчэ адну кнігу пра прыгоды Анжэлікі (тады гэта была модная кніга)). Мама не піе, любіць чытаць (бацька сыходзіць ад нас, калі мне было 8 гадоў).
Потым у 13 гадоў я ўпершыню пазнаёміўся з гульнявымі аўтаматамі (15-капейныя) – стаялі ў нас у цэнтры горада на плошчы 1905 года ў Екатеринбурге)) і з гэтага моманту ўсё ў мяне пайшло па падлозе….
Усе грошы сталі сыходзіць на гульнявыя аўтаматы і латарэйныя білеты. Пачаў хлусіць маці і бабулі, стаў падворваюць грошы.

Далей я прапушчу частку аповяду майго жыцця, калі яшчэ была надзея на тое, што я яшчэ стану чалавекам.
Увогуле ў 2001 пазнаёміўся яшчэ і са стаўкамі (сябар прывёў), я любіў глядзець футбол, а тут яшчэ аказваецца можна і грошы на гэтым зарабляць, як я думаў тады))
Гэта быў букмейкер у кінатэатры ІСКРА, заходзіш туды направа – букмекерка, налева – гульнявыя аўтаматы.

Уцягнула мяне ў гэту балота так, што я не вылез. З 2001 года па сённяшні дзень сэнс майго жыцця быў толькі ў тым, каб знайсці/зарабіваць грошы/ашукаць і усё прайграць у гульнявыя аўтаматы і ў стаўкі. Да 2009 года гэта ўсё было афлайн, а потым – онлайн.
Афлайн хаця б тым быў добры, што ты меў зносіны з такімі ж лудаманамі, і нібыта было лягчэй і не было такой дэпрэсіі як зараз, была надзея на заўтра.

На дадзены момант я канчатковы лудаман (чалавекам мяне цяжка ўжо назваць), якому ў бліжэйшыя дні будзе няма чаго есці (і ў блізкім часе або пайду на злачынства, або можа нарэшце пакончу з сабой). Не, не, я ў нікога нічога не прашу.

Мне 35 гадоў, за апошнія пару гадоў я страціў усіх сяброў і знаёмых (камусьці так і застаўся ў даўгу, нехта проста перастаў са мной размаўляць), я хлусіў усім АБСАЛЮТНА ўсім толькі б як-небудзь выверачыць і знайсці грошы, у мяне няма ні сям’і, ні дзяцей, важу амаль 200 кг пры росце 1.72 м, я і пра тое, як выглядаюць жанчыны, ужо і забыў, апошнія некалькі гадоў толькі правая рука і ратавала, здымаць стрэс перыядычна.
Апусціўся да таго, што выдумляў розныя гісторыі, каб хаця б як-небудзь выманіць грошы ў дальніх сваякоў… але цяпер усё… усе шляхі перасекты.
Сам не пажыў і маці жыццё сапсаваў (у даўгах з-за мяне).

Усю сваю самую дрэнную жыццё я прысвяціў стаўкам і гульнявым аўтаматам. На ўсё, на што хапіла сілы волі, – гэта кінуць курыць і піць (не курыў з сакавіка месяца (пасля 19 гадоў курыцця) і не п’ю з мая месяца).

Навошта я ўсё гэта напісаў, спытаеце вы?
Каб вы прачыталі ўвесь гэты жах, гэта ганьба…
Каб у вашай ёбанай галаве нешта ўдарыла нарэшце і хоць адзін чалавек, прачытаўшы гэта ўсё, можа і кіне гуляць.
Лепш усё свой час, увесь азарт і пыл пустыць на стварэнне сям’і, глядзець, як растуць твае дзеці і ўнукі… радавацца жыццю, нават у наш няпросты час..
Чым скончыць як сабака пад плотам… на куды нікому не патрэбным і ў адзіноце.
Крыніца: ttrblog

Пасля прачытання, што вага ў расказчыка 200 кг я, імха, зразумеў, што гэта фэйк, дзе вы бачылі такіх лудаманоў, якія ўсе грошы спускаюць на гульню і важаць как ален…