Мілевскі стаў гульцом «Тосна»

Мда, каля 50 км ад Санкт-Пецярбурга. У Піцеры – піць?)) Зусім “пёс” здаў.

Даа ўжо… “Миля” спыхнуў як гулец і… любіў прыгожа жыць, накаціць перад трэніроўкай, дзяўчат, тачкі… Спадзяюся, у Піцеры падвяжа з гэтым… Цікава, як ён “разышоўся” з прыватам…)))

нумар Арцёмку трэба ўзяць 0.7 😁 або 0.5

Цяпер у Тосно ёсць свая зорка. 🙂

Калі каму цікава, нядаўняе інтэрв’ю Мілы для “Матч-ТВ”
 

 
Пра пераход у «Тосна»
 
 Я разумею сітуацыю паміж нашымі краінамі. Але я заўсёды быў апалітычны, у мяне няма сяброў-палітыкаў. І мне здаецца, што спорт і палітыка не павінны датыкацца адна да аднай. На Алімпіядзе быў цудоўны момант – калі хлопцы са зборак Расіі і Ўкраіны па гімнастыцы ўзяліся абдымацца. Гэта было паказальна.
 У нас у WhatsApp ёсць чатык, у якім размаўляюць гульцы «Тосна». Пасля чарговай гульні каманда раз’ехалася па дамах. Хтосьці на дзень нараджэння пайшоў, хтосьці з сям’ёй час праводзіць. Я таксама выйшаў на сувязь, кажу, што сяджу ў гатэлі. А мне адказваюць: «У халатэ сядзіш?»  Жарт разарваў увесь чат!
 
Пра званок пракера ад імя Валерыя Карпіна
 
 Быў канец сезона і так атрымалася, што я не звярнуў увагі на голас. Мы сядзелі ў рэстаране, было вельмі гучна, і тут я ўбачыў званок з расійскага нумара. Пагаварылі – а потым пачаліся канікулы, я паляцеў у Амерыку адпачываць. У адпачынку я ніколі не адкрываю інтэрнэт. Раптам хлопцы тэлефануюць, смяюцца: «Што ты там надрана?» Адчыняю спасылку – мільён праглядаў, праслухоўванняў… З чалавекам, які мяне разыграў, я, дарэчы, дагэтуль перапісваюся ў Instagram. Нядаўна ён віншаваў з пераходам у «Тосна». Я ўвогуле чалавек гумару. А ў той раз, па-мойму, усё атрымалася здарова і весела. Хаця камусьці, можа, і не было смешна – Блохіну, напрыклад.
 
Пра Блохіна
 
 Блохін пасля гэтага нічога не сказаў – проста не ўзяў на зборы. І хоць ён казаў, што не трымае на мяне зла, абіду ў душы ўсё ж такі захаваў. Там жа яшчэ гісторыя з халатам была – вось у сукупнасці і накапілася. Адсюль, відаць, такое перадузятае стаўленне да мяне. Але як атрымалася – так атрымалася. Не хачу казаць пра Аляга Уладзіміравіча дрэнна, ён спецыфічны чалавек – як і я, напэўна. Мы не спрацаваліся, але я думаю, што калі б мы зараз раптам убачыліся і паразмаўлялі, то знайшлі б агульную мову. Ніхто б не прайшоў міма.
 Ён здзівіў тым, што выставіў мяне на трансфер. Я так і не зразумеў, што было галоўным – гэты розыгрыш ці якіясьці іншыя моманты. Мяне ж з базы хацелі выселіць! Блохін баіўся гэта казаць, прасіў перадаць праз адміністратараў. Я прыязджаю на базу – жыву ў адным нумары ўжо шэсць, сем ці восем гадоў. У мяне там купа рэчаў, апаратура – адчуваю сябе як дома. А тут кажуць: «Артэм, слухай, Аляг Уладзіміравіч папрасіў, каб ты пераехаў у іншы корпус, да другой каманды». Я адказваю: «Ды? Няхай ён аб гэтым скажа асабіста». Сітуацыя паўтаралася 2 ці 3 разы, але я так і не з’ехаў.
 
Пра пенальці ў стылі Паненка
 
 У Сімферопалі гулялі з «Таўрыяй», вялі 2:0, я біў дакладна так жа. Варотнік застаўся па цэнтры, увёў мяч у гульню – і нам з гэтай атацы забілі. А трэнэрам быў Юрый Палыч. Ён да канца гульні бігаў па бровцы і, пакуль я не забіў трэці гол, крычаў: «Ой-е, Мілевскі, Мілеееўскі!» Я нават на другі фланг пайшоў, каб не чуць. Пасля матчу Сьемін павіншаваў з перамогай, але так варона паглядаў, што я зразумеў: адмаўляе.
 
Пра працу з Сьеміным
 
 Сьемін для мяне застанецца чалавекам, які змяніў кіяўскае «Дынама». Папярэднія трэнеры праводзілі трэніроўкі як пад копірку. А дзякуючы яго разуменню футбола ў нас усё атрымлівалася. У «Дынама» тады было тры нападаючыя – Арцём Кравец, я і Макс Шацакіх. А гулялі двое. Калі хтосьці з нас не трапляў у гульню або нічога не ствараваў, Сьемін змяняў яго ўжо ў перапынку. Мы ведалі, што ў нас ёсць 45 хвілін, каб нешта зрабіць. І гэта было класна. Аднойчы я выйшаў на замену і забіў два мячы. Наступны раз ужо выйшаў у старце. Шчырая канкурэнцыя.
 
Пра Газзаева
 
 Зрабіў мяне капітанам, мы размаўлялі практычна кожны дзень. Ён настолькі з-за ўсяго перажываў, што нават пасля нічыі ў чэмпіянаце Украіны мог тыдзень не выходзіць на трэніроўкі – да наступнай гульні.
 

 
 Я б сказаў, што Газзаеў быў нават большы матыватар, чым Сьемін. Ён мог убегчы ў раскдэвалку і пачаць крычаць. А так атрымлівалася, што я заўсёды сядзеў насупраць дзвярэй – вось і атрымліваў першым. Нават калі забіваў. «Мілевскі, ты ж капітан! Сабяры каманду!» – усё было на падвышаных танах, здаралася, што ён і бутэльку з вадой у сцяну штурхаў. Я толькі паспяваў адварочвацца.
 Ніколі не забуду зімовы збор. У «Арсенале» тады гралі Ролан Гусеў і Багдан Шершун, якія былі ў Газзаева ў ЦСКА. Калі Георгіевіча прызначылі, мы выпадкова сустрэліся ў Кіеве. Яны кажуць: «Бярыце таблеткі, будзе цяжка». Так і было. У Газзаева ёсць любімы тэст – у канцы двухгадзіннай трэніроўкі ён ставіць па кутках штрафной фішкі, і ты павінен бегчы вакол іх у шалёным тэмпе. Даходзіла да таго, што хлопцы на трэніроўках спачатку аддаваліся цалкам, а потым прасунулі гэтую тэму і бераглі сілы для канчаткоўкі. Быў у нас афрыканец Юсуф – так у яго пульс не апускаўся. Прабяжыць – дзвесці. Праз 5 хвілін – зноў дзвесці. Яшчэ дзве хвіліны праходзіць – пульс 195. Мы смяяліся, канешне.
 
Пра чуткі пра пераход у Іран
 
 З Іранам цікавая сітуацыя была. Прачынаюся ў Менску, а ў мяне ў Instagram – нейкі бред на незразумелай мове. Арабская, ці што. Амаль 500 каментарыяў! Я адразу набіраю менеджара: «Што за хрэнь?» Потым мама тэлефануе, сястра: «Арцём, ты што, ў Ірак сабраўся?» Я кажу: «Па-першае, гэта не Ірак, а Іран!» Палдня мне ўсе мозг раскідалі. Там ужо абвясцілі, што я вось-вось прылячу. Але я нікуды, натуральна, не паляцеў, і ўсё супакоілася. Нават не ведаю, адкуль гэта пачалося. Яны ж мне ў прамым паведамленні відэа слалі – стадыёна, балельшчыкаў! «Глядзі, дзе будзеш гуляць!» Стадыён, дарэчы, тысяч на сто быў.
 
Пра «Рух»
 
 Гэта несур’ёзна ўвогуле. Аліеў? Я не разумею, што ён там рабіў, шчыра. Ну, гуляў, забіваў усім па 5-6 мячоў, атрымліваў за гэта грошы. Але я б у такую гісторыю дакладна не паехаў. Калі табе 40 гадоў – ладна, але ў 30 гуляць на першынство вобласці і паказваць там майстэрства – гэта нейкі бред. Лепш скончыць і трэніраваць.
 
Пра магчымасці паехаць у Еўропу

 У 2009 годзе быў варыянт перайсці ў «Фіярэнтіну». Але атрымалася класічная гісторыя: ніякіх адступных у кантрактах у нас не было. Перайграе Суркіс грошы ў казіно – запытае 9 мільёнаў. Потым прачнецца ў адваротным настроі – ужо не 9, а 12. Так я і не паехаў нікуды.

Пра перыяд у «Конкордзіі»

 Прайшло ўжо тры месяцы, а мы дагэтуль размаўляем у WhatsApp. Сдзівіў Крыстан Ободо – чалавек на год старэйшы за мяне, а правёў больш за 200 матчаў у Серіі А. Ён распавядаў, што ў «Удзінэзе» гуляў з сынам Кадафі, які прылятаў на трэніроўкі на верталёце. Прысядаў у цэнтральным крузе – і выходзіў хлопец у буцах. А калі не плацілі прэміі, ён са свайго кішэні пакрываў даўгі. Пра Накату таксама расказваў – яны з ім у «Фіярэнціне» гулялі. Наката быў першым японцам, што паехаў у Еўропу, таму ў яго было каля 100 спонсараў. І зарабляў ён не футболам. Пра Батістуту яшчэ ведаю гісторыю – што калі падчас кроса нехта малады вырываўся наперад, ён ставіў перад ім руку і казаў: «Батістуту не абганяць!»
 Ободо добра гатаваў – у асноўным пасту, канешне. Ён быў капітанам, пасля гульняў мы збіраліся ў яго дома, маглі выпіць па паре піва. Мы – гэта я, адзін італьянец, аргентынец і хлопец з Нігерыі. Аргентынец не гаварыў па-англійску, таму з ім мы размаўлялі на сумесі моў. Ці праз перакладчык у тэлефоне.
 Бухарэст – гэта адназначна Еўропа, я быў прыемна здзіўлены. Вялікая колькасць рэстаранаў і кафэ. А вось таксі там дурнае. Па-першае, самі машыны – маленькія «Дачыі». А па-другое, кіроўцы, якія ругаюцца самі з сабой, з табой і з іншымі таксістамі. Ну і коркі – не маскоўскія, канешне, але ўсё ж.

Пра разбітае дзверы падчас гульні за “Хайдук”

 Гэта пасля дэрбі Спліта было, я тады за «Хайдук» гуляў. Цудоўна гулялі, я забіў, 1:0 пасля першага тайма. Потым яшчэ моманты, але мы прастылі хлопцаў. А ў канцовцы прапусцілі два. Я вельмі моцна засмуціўся. А калі я моцна засмучаюся, ад мяне можна чакаць рэчаў такога плана. Выбіў шкло, потым тысячу еўра заплаціў – і новае паставілі. Нават на дзверы хапіла.

Пра будучыню

 Стварэнне футбольнага клуба? Ды не, гэта ўсё так… Хутчэй я стану скаўтам і буду шукаць нападаючых, падобных на сябе.
Ці мог бы кіраваць начным клубам? У мяне шмат знаёмых у гэтай сферы, яны адасцерагаюць. Расказваюць, што прыходзяць сябры, просяць зніжку, потым увогуле не хочуць плаціць. «Ды мы ж табой кенты» – і вось ужо пачынаюцца сваркі, непаразуменні.

Пра Аліева

 Калі апошні раз размаўлялі? Ды вось толькі абменьваліся галасавымі паведамленнямі. Віншаваў яго з кантрактам у Казахстане, хоць і думаю, што гэта таксама цяпер не самы лепшы варыянт. Але ён трэніруецца, працуе.
 Канешне, у сітуацыі з жонкай я буду на яго баку. Я ведаю яго многія гады і разумею з паўслова. У прынцыпе, я іх з жонкай і пазнаёміў. Тое, што яна цяпер выкладвае ў сацсетку, – ненармальна.
 Калі яна выклала прызнанне, што муж называе яе наркаманкай і лічыць, што наркотыкі яна атрымлівае ад Арцёма Мілевскага. Я адразу патэлефанаваў Сашы і сказаў: «Слухай, ты што там ляпіш? Прачытай, што твая жонка піша!» Кароче, пасмяяліся. Хаця смешнага, канешне, мала.  Папрасіў, каб ён з ёй пагаварыў.

Пра загул перад фіналам Кубка Украіны-2008

 Там Саня Аліеў начудзіў. Я ўжо дамовіўся з паліцыяй, а ён з машыны выйшаў – і пачаў, мякка кажучы, нядобра выказвацца. У выніку я зноў дамовіўся, нас адпусцілі. Далі грошы – па 200 долараў кожнаму. Вялікая сума! Людзі ўзялі бабкі, а на наступны дзень нас здалі. Нядобра. А мы-то думаем, што ўсё нармальна. Раптам – званок у нумар: «Там з вамі Суркіс хоча пагаварыць». Я думаю: ну, усё ясна. «Сам ператэлефаную, не злучай», – адказваю. І кладу трубку.
 Праз 2 дні была гульня, нас папярэдзілі, што калі мы выйграем, будзе амністыя. Але зразумела, што з такім настроем нічога не атрымаецца. Праігрываем 0:2, сядзім з Аліевым у размэўкалцы і глядзім адзін на аднаго: «Ты гатовы?» – «Так». Адчыняецца дзверы, залятае Суркіс. Вочы чырвоныя: «Ні да кога прэтэнзій няма! Толькі да Аліева і Мілевскага!». На 30, здаецца, тысяч аштрафаваў.

Пра зносіны з дзяўчатамі

 Трэба заставацца самім сабой, умець правільна паддразніць чалавека. Гэта значыць мець пачуццё гумару. І не быць падкаблучнікам – гэта самае галоўнае. Жудасна, калі чалавек падкаблучнік. Яны гэтага не любяць.
 Ці былі жанчыны, якія адмаўлялі? Ды гэта нармальнае з’явішча – я ж магу камусьці не падабацца. Проста размова заўсёды была кароткая: так – так, не – не. Я нікога не ўмалоўліваўся.

Шкада талент Меля, быў добрым гульцом, як не сумна, але Ярмаленка і Канаплянка ідуць той жа дарогай

Ну што ж паглядзім, на   “галоўнага рок-н-рольшчыка паслясавецкага футбола Арцёма Мілевскага”, ці зможа паказаць годную гульню ў “Тосно” ці… Ці ўвесь гульнявы запал “пайшоў” на словы ў “Матч – ТВ?… :32:

Так, гэта, канешне, для мяне навіна!