Мая першая катка - гісторыі лудаманаў

Всем прывітанне, вырашыў напісаць гісторыю, як я ўпершыню пазнаёміўся з слотамі, 
Мне было 15 або 16, вучыўся ў школе, ну ўсё ў прынцыпе як у ўсіх. На летніх канікулах падпрацоўваў у дзядзькі на рынку. Працавалі мы ўначы, хоць мяне гэта не засмучала, лавіў кайф ад таго, што магу рабіць усё, што хачу, удалечыні ад бацькоў, тым больш удзень было горача, блізу сарака градусаў. Маё заданне было разгружаць тавар, працавалі мы на аптовым авачных рынку, для тых хто не зразумеў, прадавалі ўсёмі мяшкамі розныя гародніны. Прыязджалі туды каля паўночы і гандлявалі да самага ранку, пакуль не прадамо ўвесь тавар, часам шанцавала і прадавалі за пару гадзін, а бывалі выпадкі – стаялі да абеду. За працу дзядзька падаваў мне 50 грн – 10$ (дзіцячыя гады прайшлі ва Украіне, у г. Запарожжа), у той час для мяне гэта былі нармальныя грошы, не было такіх патрэбаў і апетытаў як зараз. Выдаткоўваў усё на розную дробязь, хоць дагэтуль нічога не змянілася   Ах так, у мяне быў напарнік, мой троюрадны брат, павінны былі езьдзіць па чарзе, але часцей ездзілі разам – так весялей, пра кожную ноч можна напісаць асобную гісторыю. Аднойчы быў выпадак: павінны былі спаць па чарзе, першым пайшоў спаць я, памяняцца павінны былі ў 3 гадзіны ночы. Спаць там, у прынцыпе, не было дзе, я вырашыў прышчапіцца на заднім сядзенні 4-кі, дзядзькавага сябра, дарэчы, на пярэднім сядзенні спаў сам ўладальнік машыны. Зручна ўладкаваўшыся, я вырубіўся. Стук ад дзверы, голас брата кажа, што ўжо 3:15, пара ўставаць, я напаўсвядома нешта промычаў у адказ і зноў адрубіўся. Спаў не ведаю колькі, але калі другі раз брат адчыніў дзверы, у ягоным голасе чутныя былі ноткі зла “уставай, мы ўжо больш паловы газелі прада́лі, сука”. Я не ўстаў, мне так салодка спалася, што было абсалютна ўсё роўна, што адбываецца вакол. Заснуць не ўдалося, праз сон я чуў размовы на вуліцы, але жаданне цалкам прачнуцца знікала. Палежаўшы так хвілін 30, я паглядзеў у аконца і жахнуўся. Насупраць нашай машыны стаяў вялікі грузавы прычэп ад фуры, пад самой будкай прымацаваны вялізны бензабак, на якім, зішаўшыся ў позу эмбрыёна, спрабаваў улегчыся мой брат; самае прикольнае было тое, што ў тую ноч быў моцны, завіваючы вецер, а апрануты ён быў у футболку і шорты, яму давялося ўкрывацца старым, аблезлым коўдрай, на якой спалі сабакі. І ўсё гэта адбывалася на вачах у дзясяткаў ахуеўшых людзей. Пасля ўбачанага я ўжо не мог не ўстаць. Ён і па гэты дзень згадвае мне гэтую гісторыю. 

І так, брат у мяне – лудык яшчэ той, заўсёды браў па 5 – 10 грн, казаў, што на хаву, а сам хадзіў круціць слоты. Аднойчы ён мне кажа: пойдзем са мной, я закіну 5 грн, пагуляю, я пагадзіўся. Пакруціў ён гэтыя грошы за пару хвілін і адразу пайшоў да цёткі на касу памяняць паперу на па 50 капеек, праз пару хвілін тое самае – кеш зліты, ён імгненна рвануў на абмен, я ўхапіў яго за руку: «спыніся, што ты робіш», ён глядзеў на мяне шклянымі вачыма і нічога не ўспрымаў, гэта была яна, замазка. Ён паспрабаваў вырвацца, я ўдарыў яго па плячы ў спробе прывесці ў пачуццё. Усё было бяссэнсоўна, у выніку ён прайграў астатнія грошы і мы пайшлі, маўча нарыцкавую дарогу. 

Пасля таго, як распрадаваліся, мы хадзілі мыйцца да ракавіны, каб умыцца і прывесці сябе ў парадак. Каля туалета стаялі аўтаматы, яны былі падобныя на шасцікутнік, з кожнага боку быў аўтамат. Уваход быў платны, каштаваў 0,50 грн, то бок пасля паходу туды ў кожнага засталося па 50 капеек, я вырашыў закінуць іх у слот і не думаючы пра нейкі выйгрыш націснуў спін, выпала бонусная гульня, на маніторы засвяціўся гараж і пяць ступенек па два гаражы на кожнай, націснуўшы на першы замок, адкрыўся ключ, я зразумеў, што трэба адгадаць астатнія чатыры. Удача была на маім баку, удалося адкрыць усе ключы. Пасля загучала нейкая странная музыка, у аконца пасыпаліся манеты, мы выйгралі 180 грн з 50 капеек, эмоцыі нас захлеснулі, усмешкі расцягнуліся максімальна прыблізна да вушэй. Сабраўшы ўсё жалеза, пайшлі да акошка мяняць дзеньгі, нават не памятаю, пра што мы размаўлялі, адрэналін быў на мяжы. Узяўшы паперкі ў рукі, накіраваліся ў іншы канец рынку да нашай машыны, раптам брат мяне спыніў і кажа: у мяне яшчэ засталася адна манетка, давай закінем яе; вярнуўшыся, выбралі суседні аўтамат. Спін, бонус, гараж, адгадваем усе ключы і нам капае яшчэ плюс 120 грн. ААА не можа быць, шок, збіраем дробязь у футболку і ідзём мяняць, касірка кажа: ну вы ўдачлівыя і г.д., мы падкідваем ёй 5 грн. Ідзём і ахуеўваем ад здарыўшагася.

Пасля гэтага я ўвогуле больш ні разу не гуляў у аўтаматы, нядаўна ўбачыў лудоўоды ад ттр, зноў закруціў, вывёў бядэп 100$ і ўсё роўна болей пракатаў. 

Ды і ўвогуле хачу сказаць: усе мы лудаманы, я да пэўнага часу сам смяяўся і асуджаў такіх людзей. Здавалася, нічога не змусіць мяне бяздумна прайграваць грошы, як жа я памыліўся. Гэта як рак, у ўсіх ёсць клеткі гэтай хваробы, але ніхто не ведае пры якіх абставінах яны актывізуюцца. 

Таму не лудзіце. Лепш раскажыце цікавыя гісторыі са свайго жыцця.

Крыніца: ттрблог