Гэта не падстава для гонару, гэта заклік да дабра і да добрых учынкаў. З асабістага жыцця

шмат літар, не дачытаў…але быў нядаўна выпадак, старую бабку з магазіна дадому давёў, гадзіну забіў, а яна мне кватэру прапанаваў адпісаць, а я адмовіўся! Вось такі я залаты чалавек аказваецца!

за “шмат літар” – ты не залаты…а мясарубны))) 

ты сур’ёзна пра гэта напісаў?) 

калі ў старэйшай школе па раніцах на ўрокі спазняўся, прасыпаўся там ці яшчэ што. Усё час заходзіў і казаў -0 Добры дзень. А я Бабулю праз дарогу правёў, ёй стала дрэнна і давялося правесці да дома. Ні разу за ўсе 2 гады, што я казаў “отмазку” у 10-11 класе,мне і слова ніхто не сказаў.

А я кожны дзень. ратую дзяўчат ад сэксуальнага маньяка…..

проста з дому стараюся радзей выходзіць 😁

ну ты как всегда))) апошліў)))

усё ад панчохаў ніяк не адойдзеш? 😁

Я дакладна ведаю наперад, сёння хто-небудзь памрэ, я ведаю дзе…. Я ведаю як… Я НЕ ГАДАЛКА. Я МАНІЯК! 😁 з той жа оперы.

Я дакладна ведаю наперад, сёння хто-небудзь памрэ, я ведаю дзе…. Я ведаю як… Я НЕ ГАДАЛКА. Я МАНІЯК! 😁 з той жа оперы.

я патрабую працяг банкету!

паспрабуй не абнаўляць мэссагу па 10 разоў з кірпіча)))

гэта вельмі заўважна 😁

у мяне чота лагае ўсё падрад і на ўсіх форумах. пішу 1 паведамленне дадаецца 2. чорт ведае што за справы.

не ведаю што такое Кірпіч.

Дабрыня – гэта тое, што ідзе ад душы і сэрца. Адно з лепшых якасцей чалавека, якое прыходзіць да яго з выхаваннем бацькоў, з імі не нараджаюцца. Я б хутчэй сказаў, што дабрыня пачынае прыходзіць да чалавека разам з малаком маці, якая тым самым і дае яму першае дабро. Марга, дзякуй табе за тэму.

Марго, твая хісторыя нагадаўa. Даўно чытала, праўда.

“Сёння ў краме зазірнуў на бабулю – доўга выбірала кансервы падешавей. Заўважыў, што пры плюс 2 градусах яна была ў гумовых тапках… Падышоў, стаў побач, дапамог разабрацца з цэннікамі, потым павёў па краме, кідаў у кошык усё, што траплялася на вочы)

Купілі ёй поўны кошык прадуктаў, а яна праўдала: «Ой, не трэба, мяне на касу не пусцяць, яны ведаюць, што ў мяне няма грошай». Калі зразумела, што гэта не жарт, што я ўсё аплачу і што можна ўзяць усё, што ёй хочацца, узяла сметанковае масла і рыс. СМЕТАНКОВАЕ МАСЛО І РЫС!!!

Паспрабаваў даведацца, чаго дома няма з прадуктаў, каб зразумець, што яшчэ ўзяць, а аказалася, што дома ўвогуле нічога няма. Калі кінуў у кошык пару плітак шакаладу, у вачах з’явілася такая дзетская радасць… у сястрычкі 3-х гадоў такія ж вочы, калі шакаладкі дазваляюць есць… Шакалад бабуля вельмі любіць, толькі вось купляць яго ўжо дорага апошнія 6 год.

Не ведала, што рабіць, пакуль да кассы ішлі – то адмаўлялася браць прадукты, то кажа «тады скажыце, што Вы мой пляменнік, а то нас не прапусцяць на касе», то дзякавала і крыжылася. Раз яна так баялася кассы, мне было вельмі цікава знайсці таго урода, які калісьці яе не прапусціў на касе з яе – то пакупкамі: 2 кансервы і хлеб. 120 рублёў.

Яна не выходзіла з дому месяц. Ела кансервы, яны скончыліся пару дзён таму.

Такімі бліскучымі вачыма яна казала мне: «Вы ведаеце, сынок (так і называла на Вы і „сынок“) я, калі з дому выходзіла, прасіла Айца Нябеснага паслаць мне 100 рублёў на ежу. Я часам знаходжу грошы на дарозе, а Вы мне вось колькі купілі».

Я іду і мне сорамна. Адвёз дамоў, падняў прадукты.

Жыве яна ў доме бізнес-класа – цэгляныя вежы на скрыжаванні Ленінскага і Ўдальцова. Здзіўляўся. Аказалася, што кватэру там атрымала пасля знесці пяціпавярхоўкі, якая стаяла на гэтым месцы. Жыла з сынам. Сын памёр 6 гадоў таму, засталася адна.

І вось што цікава – у доме жыве шмат забяспечаных людзей, яны ж ведалі яе сына, бачаць, што бабуля даўно жыве адна і ходзіць восенню ў тапках, што не есць нармальна… Падняў прадукты, прайшоў у кватэру.

На падлозе кардон, на кухні вырваная ўся бытавая тэхніка (відаць, што менавіта вырвана з кухні і бакавіны кухні паламаны). Тлумачыла, што гэта нявестка і сястра бабулі разам адразу пасля смерці сына вынеслі ўсю мэблю, усю тэхніку і больш не з’яўляюцца – чакаюць, калі бабулі не стане, каб заняцца кватэрай. Вы б бачылі, як яна жыве, што ў яе было на стале…

Я разумею прыкладна, чаму з пенсіі не хапае на ежу – камуналка ў гэтым доме, кансьерж (паспрабуй не аддаць грошы) і іншае каштуе ў разы даражэй, чым у пяціпавярхоўцы, а іншага жылля ў бабулі няма, займацца абменам кватэры страшна – старых то могуць забіць, то падмануць, увогуле памяняць кватэру шанцаў няма. Ды і не важна ўсё гэта.

Важна тое, што гэтая няшчасная кошык прадуктаў, якой ёй на месяц хопіць, каштуе 2000 рублёў. 2000 ДОЛБАНЫХ РУБЛЁЎ!

У 19-павярховым двухпад’ездным доме бізнес-класа людзі не могуць скааперавацца і не даць памерці бабулі з голаду.

А бабуля – якая ж яна!))) Працавала ў ЦНІІ касманаўтыкі (падаецца, так называлася), навуковы супрацоўнік, кандыдат навук. Спявала ў Вялікім тэатры калісьці. Паглядзеў на фатаграфіі з далёкай маладосці – якая была прыгожая жанчына!) І такая старосць…

Сястра яе тэлефануе раз у паўгода, каб даведацца, памерла яна ці не. І кожны раз, калі «сваячка» чуе, што бабуля яшчэ жывая, праклінае яе і кладе трубку. У яе ёсць унук, нявестка, якая таксама чакае, калі яна нас пакіне. Увогуле, таварышы сваякі, хрен дачакаецеся. Бабулі ўсё будзе добра. І ежа, і вопратка, і ў санаторый паедзе, і вас, с**і, усіх перажыве, я пастараюся.

На развітанне пачуў столькі добрых слоў… не ведала, што рабіць – то дзякаваць, то не затрымліваць, то плакаць. Сказаў, што буду часам заязджаць. Вярнуўся дадому, адкрыў FB, тут жа ўбачыў у сябра апісанне падобнай сітуацыі ў краме, яшчэ раз пераканўся, што сітуацыя проста ахтунг.

Адзіночная старэнькая чалавек можа памерці з голаду ў доме, дзе ўсе суседы ў курсе, што чалавек недаядае і ў кожнага ёсць магчымасць без напружання для свайго бюджэту падаўжыць жыццё бабулі.

Усім пафіг. Нават не так – усім пооооооооофіг.

Прыедуць урачы, аформяць як-небудзь і няма чалавека. На касманаўтыку чалавек працаваў, распрацоўваў начынне апарата, на якім Гагарына ў космас адпраўлялі. Усё роўна.

Памерці ад голаду і ўсё – нікому не цікава.

21 стагоддзе, Масква, чы.

Друзья, у мяне ў канцы гэтага доўгага тэксту адна просьба – давайте кожны раз, калі бачым у краме бабуль, аплочваць іх кошыкі. Вы гэтыя кошыкі бачылі? Яны там на 300 рублёў максімум набяруць самі.

Сёння Вера Дзмітрыеўна прыйшла ў краму з 60 рублямі. Проста падыходзім, кідаем бабулі ў кошык прадуктаў і на касе аплачваем. 500−1000 рублёў для тых, хто ў мяне ў сябрах – пустяк, а для бабулі, якой вы дапаможаце, магчыма, пытанне жыцця і смерці. Зараз думаю над тым, як запусціць у сетцы акцыю на гэтую тэму… “

P.S. З тэлефона пішу, не магу пад спойлер заштурхнуць.

апошні скрын вельмі спадабаўся))) спадзяюся, што рэальны выпадак))

ведаю, такіх шмат..але злобы яшчэ больш..(((

адважуся не пагадзіцца, што дабро залежыць ад выхавання і падобных рэчаў.

дабро ў чалавеку НАРОДЖВАЕЦЦА першапачаткова. альбо яно ёсць, альбо яго няма.

а ўсё таму, што гэта трапляе ў свядомасць, якую пры нараджэнні (нават пры зачацці) стварае Душа чалавека.

менавіта яе якасці выліваюцца ў свядомасць, не ўсе, канечне, але большасць ідзе менавіта ад яе.

у чалавека не можа быць бацькоў з дзяцінства..напрыклад, дзіцячы дом…альбо ён увогуле рос адзін (і такое бывае), але пры гэтым ён можа быць дабрэйшым і адгуклівейшым (!) за тых, хто рос у нармальнай і забяспечанай цяплом сям’і.

дзякуй!!!!!

КРис, Я Ў ШОКУ!

Я проста ў ****………

кароче. пайшла шукаць па тэксце гэтага чалавека…

выйду за яго замуж нафіг.

я ахінею проста….ад такіх сітуацый, ад такіх людзей…якія чакаюць, калі памруць тыя, хто ІМ НЕ патрэбны!!!!! гатовы глытаць горла з-за грошай/кватэр і іншага!

НЕ_НА_ВІ_ЖУ!!!!!!

Такіх хутка “разбіраюць” 🙂 Я апошняга схапіла )))

я яшчэ жывы, апошні я 🤐

Ага, табе толькі сісечкі падавай )))

Крис, калі будзеш дома..дапамажы знайсці, калі ласка, гэты тэкст..або дай спасылку)

у мяне галава наогул не варушыць..я проста на зносе апошні час..нуу..рэжым змяніла яшчэ)

не праўда) я можа і люблю іх. ноооо без фанатызму, я проста не люблю хваліцца добрымі справамі 🙂 бо яны і добрыя для таго, каб іх рабіць і не задумвацца 🙂 магу пару выпадкаў расказаць калі цікава 🙂

а ўвогуле я жудасны рамантык і адналюб

Я жартую )) Расказвай, канешне 🙂

я па адукацыі юрыст, і выкрыў у нас мэра і яго пару мудакоў-дэпутатаў тыпу прытулак для сабак, на самой справе звычайная жыводзёрня з крэматорыем, і лавілі відавочна не агрэсіўных сабак, а тых, што да рук ішлі, кароче бабло адмывалі па сутнасці і жывцом … ну выканалі што, кароче, замачыў я гэты прытулак мэра і дэпутата. ён за мной з бітай па цэнтры горада ганяўся))) мяне нават па 1+1 паказвалі і трк украина))) а дэпутата ў выніку садзіць спрабавалі, але прыю.т зачынілі сабак знайшлі гаспадароў🙂

тыж казаў што ты не юрыст, а ты гэты як яго. уфолаг або хто там. Ці гэта твая казка, каб бабы давалі?)

ахрэ́неть, Слаў!)))) брава!))))

а з бітай па цэнтры – гэта крута, напэўна выглядала!))))))))))

ну як на яго ўжо адкрывалі крыміналку за тое, што ён збіў чалавека бітай у кафэ але адкупіўся))

сам ты уфолаг, уфолаг гэта хобі

Ну ты прама зорка ўкраінскіх каналаў ))

Я пра нейкія свае ўчынкі таксама не пішу, але тыя, хто мяне ведае даўно і ведае пра мяне шмат, тыя ў курсе. З апошняга.. пару месяцаў таму мы са сваёй камандай збіралі сродкі на абсталяванне для адной дзіцячай бальніцы, для аддзялення нованароджаных з паталогіяй. Збялі крыху больш за 200 тыс грн за невялікі перыяд часу. Гэта мала вядома, але кожны патроху і мэта дасягнута.

Да 1 чэрвеня будзем купляць і развозіць падарункі ў дзіцячыя дамы, чым перыядычна займаемся. Калі бачыш, як дзеці радуюцца салодкаму, новай цаццы або нейкім рэчам – гэта, вядома, нешта. Ды што тут дзеці, я сама радая, хоць ужо дарослая цётка ))

P.S. Цяпер зразумела, чаму ў цябе сабачак так шмат )) Кожны даведаўся пра каго-небудзь нешта новае 🙂