Джон Тэры: добры, дрэнны, злы.

35-гадовы абаронца ўжо абвясціў аб сыходзе з «Чэлсі» па заканчэнні сезону, але цяпер загаварыў пра жаданне скончыць кар’еру на «Стэмфард Брыдж». У самім клубе пытанне пакідаюць адкрытым. Раман Абрамовіч можа праявіць сціпласць, а можа кіравацца халодным разлікам. Капітан «Чэлсі» – адзін з самых супярэчлівых футбалістаў Англіі 2000-х. Прыйшоў час успомніць яго кар’еру і ўзважыць усе за і супраць.

«Не абавязкова быць капітанам, каб мець уласную думку і выказваць яе».

Джон з ранніх гадоў прывык слухаць толькі сябе. Спачатку ён пайшоў супроць волі бацькоў, якія не жадалі бачыць сына спартсменам. Потым дабіўся траплення ў акадэмію «Вэст Хэм Юнайтэд». Гэта ўстанова неўзабаве падарыла Англіі Рио Фердынанда, Фрэнка Лэмпарда і Майкла Керрыка.

Тэрры ж пасля чатырох гадоў у школе «малатобойцаў» перабраўся ў «Чэлсі». У гэтым таксама было свайго роду пераадоленне, бо яго сям’я трымала за «МЮ». Як бы там ні было, менавіта «Чэлсі» стаў клубам, які даў яму ўсё, пра што ён толькі мог марыць. Хаця і не адразу.

«Я рабіў усё для ветэранаў каманды: гатаваў каву, чысціў бутсы, а ў халодны час года нават разаграваў сядзенне на ўнітазе ў туалеце клубнай базы. Деніс Вайз заахвочваў мяне, плацячы па 25 фунтаў за кожны забіты ім гол, у той час гэта складала палову маёй зарплаты».

Джон Терры

Дзедаўшчына ў англійскіх клубах – справа звыклая. Тэрры дасканала разумеў, што вышэйшыя сілы не надзелілі яго суперталентам, таму ўсё, што яму заставалася, – працаваць як кань на трэніроўках, а па-за палём гуляць па ўсталяваных правілах. Так клуб выхаваў сапраўднага патрыёта і нязломнага байца.

У 1998 годзе Джон упершыню дабіўся права выйсці на поле за першую каманду. Аднак умацавацца ў аснове ў тыя часы было нерэальна. Франк Лебеф і Марсель Дэсаі не давалі нагоды звяртацца да паслуг дублёраў з «маладзёжкі». За практыкай Тэрры адправіўся ў «Ноттынгем Форэст», але правёў за «леснікоў» усяго 6 гульняў і ў засмучэнні вярнуўся назад. Як аказалася, адчайвацца было рана.

«Ён лідар, лідар па прыродзе. Джон, можа быць, і малад, але ён выпраменьвае нешта асаблівае. Пасля Дэсаі і Дзолы ён будзе капітанам. Тэрры – мая апора ў будучыні». 

Адход Джанлукі Віалі адзначыў для «Чэлсі» змену пакаленняў. Новы трэнер Клаўдыё Раньеры абвясціў курс на амаладжэнне, і Тэрры ўсё часцей пачаў з’яўляцца ў асноўным складзе. А калі з каманды сыходзіў Лебеф, для Джона расплакаліся ўсе дзверы. 

Пад бокам быў выдатны прыклад для пераймання: «Марсель Дэсаі – унікальны футбаліст. Такога ўмення чытаць гульню я яшчэ ні ў кога не сустракаў. А ён перадаваў усе свае веды мне, быццам рыхтаваў сабе спадчынніка». Так і здарылася: пасля развітання з французам капітанская павязка перайшла на біцэпс Джона Тэрры.  

«Я правёў у турме адзін дзень, але запомніў яго на ўсё жыццё. Следчы пагражаў, што некалькі гадоў я правяду ў зняволенні, а пра футбол можна забыць. І я даў сабе слова: калі выберуся адсюль, больш не дазволю сабе нічога падобнага».

Як любы паважаны сябе брытанскі футбаліст, малады Тэрры не цураўся адзначыць вечар пасля чарговай гульні ўзмоцненым застоллем у пабе. Кампанія Тэрры сабрала годнае дасье хуліганскіх выходак і дробных сутыкненняў. У 2002 годзе пасля чарговага п’янага дэбошу Джон правёў ноч у паліцэйскім участку, і гэты вопыт моцна на яго паўплываў. У алкагольныя скандалы Тэрры больш не трапляў і на нейкі час цалкам засяродзіўся на гульні.

«Джон Тэрры – фантастычны футбаліст, але той, хто з’яўляецца капітанам зборнай Англіі, нясе больш шырокую адказнасць перад краінай». 

З прыходам Жозе Мурына ў 2004 годзе пачалося ўзнёсланне «Чэлсі». Тэрры вырас у аднаго з лепшых абаронцаў свету і стаў капітанам зборнай Англіі. Разам з «сінімі» ён чатырокі стаў чэмпіёнам краіны і трайчы прызнаваўся лепшым абаронцам года па версіі УЕФА. Праўда, слізкі газон «Лужнікаў» ператварыў Тэрры ў галоўнага няўдачніка фіналу Лігі чэмпіёнаў-2008. Але 4 гады пазней ён выправіў гэтае непаразуменне і падняў над галавой жаданы трафей. 

А напрыканцы 2009 года яго чакала сорамлівае разоблачэнне: высветлілася, што Тэрры даўно круціў раман з сяброўкай Уэйна Брыджа. Джэй Ті не толькі пазбаўлены капітанскай павязкі, але і падвёў пад звальненне трэнера зборнай Фабіа Капэла. А яшчэ былі абвінавачванні ў сувязі з 17-гадовай фанаткай і расісцкі скандал з братоў Фердынандаў. Яго рэпутацыя была знішчана ў пух і прах.

«Калі каманда прайграе, усе спрабуюць знайсці вінаватага. Асабіста я за сябе магу сказаць, што заўсёды быў марудным, на ўсіх этапах маёй кар’еры, і раней усіх гэта задавальняла. Цяпер патрэбныя ведзьмы, якіх можна спаліць. Я гатовы!»

Джон Терры

Зразумець жывую легенду «Чэлсі» лёгка, але памылкі ў абароне яму не прабачаць. Ахвяраваць вынікам дзеля самалюбства старэючага капітана ніхто не будзе. Хіба што траўма Курта Зума трохі павысіла шанцы Тэрры, але толькі пры ўмове яго выдатнай гульні.

У супрацьным выпадку ён можа пачынаць пакладку чамаданаў: Лэмпард ужо паабяцаў зрабіць старога сябра месца ў MLS. І ўсё ж хочацца, каб Джон выканаў сваю апошнюю футбольную волю і правёў развітанне ў футболцы «арыстакратаў». Хаця ён і не анёл, але свой хепі-энд заслужыў. 

крыніца:http://www.ftbl.ru/
Тэкст: Антон Муша 
Фота: Global Look Press