Чаму мы губляем цікавасць да гульняў?

На хвілінку мысленна вярніся ў тыя шчаслівыя імгненні свайго дзяцінства, калі гульні прыносілі столькі эмоцый, уражанняў і непадробнага чыстага захаплення, што перад запускам кожнай новай цацкі ўсё ўнутры затрымлівалася ад папярэдняга чакання, іншыя падзеі акаляючага свету адступалі на другі план, а тое, што адбывалася на экране, зачароўвала з такой сілай, быццам глядзiш нажывую на прымаючую душ Марго Робі, а не разглядаеш свяцільныя разноцветныя пікселі манітора.

Успомні тыя часы, калі збіраў грашовыя на наведванне кампутарнага клуба, кожнае з якіх было міні-святам, або выбіраў новы дыск на пірацкім шапіку, адчайна разрываючыся паміж двума дзівоснымі цацкамі, або спяшаўся дамоў са школы, каб хутчэй скокнуць за кампутарны стол і ўтырнуцца, нарэшце, у гульню, якая ўвесь дзень займала думкі.

Diablo, Warcraft, StarCraft, трэція Героі, першыя два Фаллаўта, першы/другі Half-Life, Готыка, Morrowind, Сталкер і г.д. і г.п. – усе гэтыя назвы былі не проста словамі. Яны былі пропускімі ў іншыя, вар’яцка цікавыя і прыцягальныя светі, даследаваць якія, здавалася, можна было б вечна.

А цяпер, у працэсе гульні, адчуваеш ці ты тыя ж непасрэдныя яркія эмоцыі?

Я вось амаль не гуляў, акрамя футбольнага менеджэра, ні ў адну гульню на кампе. Як‑то тыдзень пастраляў у карэша ў інтэрнаце Unreal Tournament – на гэтым мае прыгоды і скончыліся. Зато ў дзяцінстве любіў дэнды). Шкада, што яна дасталася нам троху з глюкамі і гульня магла завіснуць у любым месцы).  Што такое КС, дота і іншае ведаю толькі па карцінках)

Тыдзень ці два. Вось я – уся мая гульня.

А што да дэнды, як напісалі вышэй, гэта класіка) Танчыкі, Марыё, comandos і гэтак далей было)))

Проста наступны этап прагрэсу і ўспрымання гэта віртуальная рэальнасць, у ёй дакладна нельга будзе выцягнуць чалавека гадамі, не тое што раней гадзінамі.