Амаль мільянер

Пагаворым пра жыццё | 11 February 2020 ад urbanjungle | 5 Адказаў | 401 Прагляд | 2 Рэакцыі

Адказаць у тэме

Skilled

Ранг

Рэпутацыя

421

Публікацыі

1 521

Падпісчыкі

Рэгістрацыя

10.09.2017

Апублікавана: 11 February 2020 #1

Хіп-хоп стеліцца. Піўко, тэлек.

А ў кагоcь грошай шмат, Але жыццё гаўно.

А я шчаслівы – что не дзень, то свята!

Маята – гэта таксама класна. Вакол мяне казкі,

Спакусы, джакузі, плазмы…

…Я, вытрымаўшы вялікую паўзу, павольна, з расстаноўкай і асаблівай інтанацыяй, вымавіў:

– Жыццё без гульні – вычапваюча механічнае існаванне, арганізаванае вакол выканання спраў, неабходных для выжывання. Гульня – гэта палачка, без якой не змяшаш кактэйль. Гэта аснова ўсіх мастацтваў, кніг, спорту, фільмаў, моды…

У адказ я пачуў шум зашпільваемай маланкі і хлопак металічнай дзверы.

~~З майго шчака скатылася буйная сляза…~~ Ху@шкі!!! Адпіўшы з літровай бутэлькі апельсінавага джын-тоніка, я дастаў грошы, адкладзеныя на кватэру, і рвануў у бой, на шчасце ківі-банкамaт знаходзіўся ў краме насупраць майго дома. Так пачынаўся чарговы пра@б грошай…

Я не вучыўся вышэйшай матэматыцы і тэорыі верагоднасцей, я не вывучаў стаўкавыя стратэгіі, таму погляд у мяне на ўсё гэта просты – бачу як бачу. Адпаведна і пішу, як ёсць.

Разумею, што гульцы – вельмі рознасці публіка, і ў кожнага кантынгента мазгі вывернутыя пад пэўным градусам. А тут яшчэ і не толькі пра гульцоў, але пра прагнозістаў, стваральнікаў ботаў і г.д. Таму спрачацца ні з кім не збіраюся. Дакопвацца – таксама. Гэта толькі мая думка, мой погляд на стаўкі і асяроддзе ў іх. Што мяне бесіць – бесіць толькі мяне. Кароче, попіставалі чытаць, хлопцы.

Немнага пра мяне. Я – лудык. І мне ўжо даўно за 30. Стаўіць я пачаў у 2001 годзе. Да гэтага ўдзельнічаў у розных конкурсах прагнозаў спартыўных выданняў і ў іншай херосі. На жаль, успомніць выйграў ці прайграў першую стаўку – не змог). Спачатку гуляў афлайн, і дарэчы, тады прыносіў плюс. Як толькі перайшоў на онлайн – паваліў у мінус. У прынцыпе, што не дзіўна. Раней, каб заліці бабкі трэба было піхаць у будку, а зараз проста зрабіць клік мышкай. Не спіцца – лудзіш. Захварэў – лудзіш. Жанчыны не далі – лудзіш). Няма спабытных падзей – усё роўна лудзіш, бо ёсць геймы ў тэнісе).

У 2001 годзе я быў студэнтам віцебскага ўніверсітэта ім. Машэрава. У горадзе тады, здаецца, працавалі тры-чатыры букмекерскія канторы. У адной з іх, якая знаходзілася побач з інтэрнатам, і працякала мая студэнцкая жыццё, хоць, па ідэі, яна павінна была працякаць у універсітэце). Але, на жаль, стаўкі на спорт хвалявалі і будоражылі маю кроў больш, чым бегатня па аўдыторыях з кучы лекцыйных сшыткаў. А спартыўныя выданні лягчэй чыталіся, чым падручнікі і трактаты па старажытнарускай мове.

Камусьці раніцай, каб падбадзёрыцца патрэбна зарадка, кубак гарбаты ці кавы і г.д. Мне для падбадзёрвання патрэбна была свежая лінія з будкі.

Кожную раніцу я пістоваў у саюзпячатку, купляў свежы нумар “Прэсбол” і ўсцапушчы ішоў у ўнівер. Ага. Х@й на-ны. Ішоў у будку. Прыходзячы, вітаешся з усімі і чакаеш свежую раздрукоўку з лініяй. Як зараз памятаю: выходзіць дзяўчына-аператар і дае камусьці ў рукі пачку раздрукоўак. І пачынаецца. На гэтую пачку накідваліся так, як сарвятнікі на падаль. Вырывалі з рук адзін у аднаго. На вагу золата былі. Калі табе не ўдалося ўхапіць, то чакаеш другую партыю. Ну а калі ўдалося з першага разу, то лічыш дзень пачаўся недурна, і ты адчуваеш сябе каралём. Сядаеш за столік, бераш чай ці піва. Запах свежай раздрукоўкі маніць. Ты ў прадчуванні. Аргазм. Кайф. Усё хутка будзе.

Першымі звычайна прыходзяць у будку тыя, хто ўчара саліўся. Нават калі гулец напярэдадні спусціў усе бабкі, ён усё адно прыпёрціцца, каб сорабаваць на 10 рублёў немагчымы «экспрэс» з 100 пазіцый у надзеі хаця б нешта адрабіць. Ці проста паперэгаваны за жыццё з аператарам конторы або сустрэць знаёмых гульцоў і паплакацца ім у пабакт.

Часта людзі прыходзяць у будку не толькі для ставак, але і проста выпіць піва пад абмеркаванне мінулага. У такіх месцах неабавязкова ведаць, як кагось цэ завуць па імені і г.д… Тут гэта нікому не цікава. Але ўсе хочуць ведаць, як ты гуляеш, разбіраешся ў спорце або ці маеш инсайд, якія ў цябе фінансавыя магчымасці.

За вялікі перыяд правядзення часу ў будках я нават склаў уласную класіфікацыю людзей, што робяць стаўкі.

Нішчэёпы. Прашу прабачэння за такое вульгарнае назоў, але па-іншаму іх не назавеш. Яны заўсёды стрэляюць грошы ў дзвярах. Звычайна заходзяць здалёк, прасячы цыгарэту або запальнічку, каб падкурыць. Настраляючы на мінімальную стаўку, складаюць прэс па 5-10 падзей і зааблачным каэфам. Калі не заходзіць адна падзея ў такім прэсе, бегаюць па ўсёй будцы, хапаючыся рукамі за галаву і дастаюць ўсіх фразай “Ты бачыў?” Затым пачынаюць страляць нанова.

Статысты. Звычайна ў іх з рукава заўсёды з’яўляецца тоўстая сшытка з запісамі 1950 года і пара свежых спартыўных газет. Яны амаль што на памяць памятаюць усе падзеі, што ішлі па тэлевізары або трансляваліся па радыё з самага яго вынаходніцтва.

Мажоры. Стаўяць вялікія сумы на лідараў. Калі матч не заходзіць – увесь дзень крычаць пра “доги”” і не разумеюць, чаму прайгралі.

Математыкі. Пахадзе маюць матэматычную адукацыю, гуляюць рознымі схемамі, зразумелымі толькі ім, і г.д. Увогуле ніколі нічога не выйграюць, а калі і лавілі апстрык, то тады баяйцеся: вам месяц прыйдзецца слухаць іх расповеды пра суперсістэму. Да чарговай серыі пра@баў.

Дамушнікі. У асноўным складаюць прэсы дома, у кантору прыходзяць звычайна пасля працы альбо ў выходныя. Усе іх ведаюць у будке: ад школьнікаў, што крадуць грошы ў мам, да начальніка будкі. Ствараецца выгляд, што яны заўсёды ў плюсе. Бо яны прыходзяць, забіраюць выйгрыш, перакідваюцца парай словаў з іншымі папанамі накшталт “я ж казаў” і сыходзяць дамоў.

Лудзікі. Гэта гульцы, якія ўжо проста не ўяўляюць свайго жыцця без ставак. На выйгрыш/прайгрыш ім, як правіла, напляваць. Галоўнае тут – сам працэс. Свежая лінія. Статыстыка. Манітор з футболам. Атрымліваюць неверагодны кайф ад усяго гэтага. Могуць за хвіліну пра@баць увесь банк або падняць купу бабла, а потым зліць яго з сябрамі ў бліжэйшым пабы.

На жаль, ваш пакорны слуга, як раз і ёсць такі гулец. Ну або, як было сказана вышэй, лудык.

Лудык не лудык, але, як я ўжо пісал вышэй, афлайн я паімеў з “канторы”. Мая самая працяглая серая выйгрышаў была 7 дзён. На 7 дзень я ўвогуле сарваў куш, злавіўшы каэф 40 у прэсе з 6 матчаў. Пасля таго выйгрышу я два тыдні гудзеў у кабаках, запіўшы сваіх таварышаў. Крамавае таннае бырло змянілася кактэйлямі тыпу адвёрткі і нядрэнным каньячком. “Карона” ў мяккай пачцы больш не тырчала з майго кішэні. На змену ёй прыйшоў чырвоны, такі модны ў той час, “Winston”.

Зараз, шчыра, я вельмі сумую па тых часах.

Тады нармальны інтэрнэт быў толькі ў кампутарных клубах і каб даведацца вынікі НХЛ або НБА трэба было раніцай, як толькі адкрылася інтэрнат, ісці праз паўгарада. Калі клуб часам не працаваў або ўсе месцы былі занятыя, а радыё і еўранавус маўчалі па патрэбных матах, то за вынікам даводзілася цягнуцца ў будку, зжавушы кулачкі. Чым бліжэй станавілася будка – тым больш ты пачынаеш нервнічаць: у вачах цемнеела, пульс участваўся, ногі падкашваліся. Еле дапоўзаеш да сцяны з вывешанымі вынікамі і думаеш, толькі б зайшло. Бо тады ўвесь свет станавіўся каляровым: хацелася жыць і спяваць, абдымаць і цалаваць навакольных. І на такіх куражах ты пачынаеш усім рэкамендаваць стаўкі, прастаўляцца піва і г.д. А калі пра@баў – то радасці мала было. І добра, калі былі яшчэ бабкі на ставу. А то бывала ідзеш у кантору з упэўненасцю 100 %, што апошняя падзея ў прэсе сыграла, прыходзіш – а там “сосо павліашвілі”. І ты пістуеш сумны ў інтэрнат, спадзеючыся папрасіць у каго пару купюраў тыпу на жыццё. А ты іх куды? Правільна…

Прагляд футбола ў будке амаль не адрозніваўся ад стадыйных хваляванняў. І часамі туды немагчыма было нават увайсці, асабліва калі паказвалі такія матчы як “Манчэсцэр Сіці – Манчэстэр Юнайтэд”.

Я суткамі мог, абложыўшыся падшыўкамі газет, сядзець у БІБЛІЯТЭЦЕ, каб знайсці стаўку або патрэбную інфармацыю, а не для таго, каб парадаваць выкладчыка рэфератам або курсавой.

Цяпер усюды ў інтэрнэце можна напісаць: “стаўце ва-банк”, “гэта ЖэПэ” і застацца безнаказаным. А раней за такое, калі твой прагноз аказваўся лажовым, можна было лёгка і ў бубен атрымаць)

Каб паставіць відлу ў тыя часы без інтэрнэту прыходзілася 2-3 таварышам ехаць у розныя канторы і там маніторыць лінію, а потым ужо па тэлефоне параўноўваць варыянты.

А колькі было такіх сітуэйшэнаў: сядзіш ціха за столікам у будке, попіваеш піва з арэшкамі/кірышкамі, спакойна цягнеш патрэбны матч, на які ўткнуў ва-банк (усю стыпендыю)…. Усё ідзе нібы як і павінна…. 2-0 пасля першага тайма. Прыгажосць. На душы блажэнства. У цябе непраігранасць першай каманды, урадліва нешта здарыцца.

Выходыш папаліць з хлопцамі на ганку, пакажаш свой “квіток”, яны маўчаць, ківнуць.

Пасля перапынку таксама спакойна цягнеш, цягнеш….

І раптам, @лять, за 10 хвілін да канца матчу 2-1, яшчэ 5 хвілін – і 2-2…

І тут, сука, пачынаецца ломка, паніка….

Адчуванні ў гэты момант проста неперадачны. Як чаканне ў алкаша перад адкрыццём бутэлькі.

Чакаеш запаветнага завяршэння матчу… Непраігранасць ужо і не здаецца такой упэўненай.

І ху@ксь! Гэта не можа быць!!! У даданы суддзёй 3 хвіліны лік становіцца 2-3…

Е@аць. Сэрца разбіта. Мары разбураны. Вось гэта няўдача. Канец.

Пад ухмылкі ўсёй канторы бярэш на апошнія бабкі бухла і залівешся да страты памяці, у чаканні наступнай ступкі і, так бы мовіць, вялікай гульні.

Увогуле, я заўсёды моцна перажываю за вынікі, ну проста пі@дец як. Калі нават я стаўлю нейкую вельмі маленькую суму, якую магу прайграць і яна ўвогуле ніяк не паўплывае на мой баланс, той жа фрыбет, напрыклад. Ну здавалася б што тут перажываць-то. А ўсё роўна ўвесь на нервах. Вось зараз зноў успамінаю, калі не было інета. Лежыш у ложку, праз 30 хвілін па Евроньюс павінны паказаць вынікі нядзельных матчаў чэмпіяната Іспаніі па футболе. У прэссе застаўся апошні матч. І пачынаецца: дрыж, азноб, скачкі ціску. І калі раптам вынік не сказалі – гэта проста жопа. Сэрца дубасіць, як кулямёт. З языка ляціць добрая сотня матоў. Перажадаеш хутчэй напрафить штаны і катіць у клуб або будку, але ад перажыванняў нават у штаны нагадка ногай не можаш патрапіць). І добра б гэта прайшло праз амаль 20 гадоў. Ні х@я. Усё дакладна таксама дагэтуль.

Увогуле ж, калі вы лудык па жыцці – то вам лепш не ставіць. Любой банк, шчаслівым валадальнікам якога з’яўляецеся вы, будзе абавязкова пра@баны. Паверце. Пытанне толькі ў адным – на працягу якога часу гэта адбудзецца. Цяпер чую ўсмешкі і рэзкія галасы ў мой бок. Тыпа ставім па прагнозах каппераў, купляем ботаў і трахаем бука ў жопу. Так-так. Трахаеце спачатку вы яго, потым – ён вас. Але толькі ў больш вытанчанай форме.

Стваральнікі бота, няхай нават класнага і з высокай прахаднасцю прагнозаў, не думаюць пра тое, зарабіце вы. Яны засяроджаны толькі на сваім заробку. Ім нас..ть, што 99% пакупнікоў ботаў – гэта лудзікі, якія нямала гадоў пра@бывалі і купляюць бота ў надзеі перарваць сваю паласу няўдач. І потым пра@бываюць яшчэ больш. У лудзікаў няма такіх паняццяў як ставіць флетам, весці ўлік ставак, гуляць па банкролу. Таму з ботам, або без, у нас канчатковы вынік заўсёды адзін – нуль на балансе. А тым, хто прафесійна зарабляе на стаўках, ніякія ні боты, ні чужыя прагнозы на@уй не патрэбны.

Кожны аўтар бота ўпэўнены ў тым, што толькі ягоны бот правільны. Я спрабаваў задаваць нязручныя пытанні аўтарам ботаў, некаторыя выдалялі мяне з канала, некаторыя пачыналі ярую дыскусію, сцвярджаючы “што калі людзі купляюць – значыць ім трэба”. Хоць я заўсёды задаю канкрэтнае пытанне, вы мне не статыстыку бота паказвайце, а пакажыце тых, хто на ім зарабіў акрамя вас??? Ну я прамовчу, што чую ў адказ. Проста, @лять, бесіць, што яны тыпа такія разумныя, а ўсе вакол мудакі.

Падымаць пытанне можна ці можна зарабіць на стаўках, думаю, не варта. Можна. Калі асцярожна. І калі вы не складаецеся ў кагорце вышэйапісаных персанажаў. А тыя, хто рэвуць на кожным форуме/сайце, што пакажаць, абыграюць, обімуць букаў, шчыра, выглядаюць наіўнымі юнымі хлопчыкамі з драўлянымі шашкамі на драўляных канях.

Паспрабаваў ці я кінуць стаўкі? Не. Бываюць перапынкі, калі я замяняў стаўкі гульнявымі аўтаматамі і покерам. Але ў выніку заўсёды вяртаўся ў стаўкавы свет, напоўнены яркімі колерамі і штодзённым прыхадам новых эмоцый.

Як правіла, усе кажуць, што ёсць толькі адзін спосаб не прайграваць – не гуляць. Але мне хацелася б дадаць і другі, які аказаўся для мяне відавочным толькі праз дзясятак гадоў – стаўце не больш таго, што можаце тупа выкінуць! Я даўно пачаў успрымаць стаўкі не як спосаб зарабіць, а проста як адпачынак для душы або як звычайная трата. Ну ўявіце, што вы ідзяце ў кіно, на дыскатэку, у більярд. Так вось я хаджу замест усяго гэтага ў букмекерскую кантору).

Ці ёсць у мяне хто-небудзь з знаёмых або сяброў афлайн, хто зарабляе або зарабляў на стаўках? На гэтае глупае пытанне я заўсёды ўсміхаюся. Вядома ёсць. Адзін з блізкіх мне сяброў зарабляў на спартыўных стаўках. Зарабіў тысяч 500 рускіх рублёў доўгу ў банках і мікразаймах, цяпер ад калектараў хаваецца па сарыках і туалетах…

Я манітору вельмі шмат розных блогаў, каналаў па прагнозах. 99 % з іх – гэта поўная дзіч. Абідна, што ўсе гэтыя “нядапрагнозісты” трымаюць чытачоў за дурняў, не разумеючы, што ўсё ўжо даўно павумнелі. Скрыншоты з перамогамі і стаўкамі ўжо не канаюць, бо іх можна зрабіць з дапамогай спецыяльных праграм за некалькі секунд. Усім патрэбна граматная аналітыка альбо рэальная стата з профітам.

Яшчэ мяне вельмі моцна бясяць капперы ака-быўшыя спортсмэны, у якіх засталося куча сяброў, даючых яму инсайды. У кожным пасте яны лепш за ўсіх разбіраюцца ў футболе, хакеі і г.д., толькі шкада, што іх е@аныя инсайды рэдка заходзяць. Дрэнна, што гэтыя людзі не нясуць ніякай адказнасці за свае прагнозы.

Ёсць яшчэ прафесійныя або паўанальныя капперы, якія маюць нейкае дачыненне да спорту і шчыра лічаць, што нешта разумеюць у футболе/хакеі/баскете/ітд. Але іх разуменне – гэта поўная ху@ня. Гульня на ставках, можна сказаць, гэта ўвогуле не пра спорт. Гэта самая што ні ёсць сапраўдная вышэйшая матэматыка! Многія ў гэта не ўваходзяць, і думаюць, што дзякуючы сваім спартыўным ведам пакажуць бука. На жаль, гэта вялікая памылка. Як кажуць, “калі прывесці Жозе Маўрынью ў будку, з вялікай верагоднасцю ён пакіне яе без штаноў”.

Ніхто вам у жыцці не дасць 100-працэнтнага верняка. Заўсёды існуюць толькі вялікія або меншыя верагоднасці заходу таго або іншага падзеі! Нават у тэнісе, дзе дог сыграць прасцей парэнай рэпы можа адбыцца адмова саперніка ў гульні або траўма і ўсё: вашыя бабкі паехалі да бука.

Вось паглядзіце вакол – зараз толькі долба@б не стварае груп прагнозаў у ВК, каналы ў телеграмме, продажы на сайтах. Кожны, у каго хоць раз зайшло пару ставак або прастыня з каэфам 50+ лічыць сябе каперам і бачыць сябе number ONE. Я гляджу нават на сваіх знаёмых-каппераў-ці-як-іх-назваць. Кожны другі ўжо мае нешта падобнае. Я ўжо маўчу пра онлайн-школы, сцуко. Там чаму вучаць? Як на@баць бука??? Ахахаха. Смешна. Але самае галоўнае, што знаходзяцца бараны, якія туды ідуць вучыцца. Як казаў Кузьміч у “Асаблівасцях” – на Русі дурняў на сто год наперад прыборана.

Я ўвогуле не магу чытаць нейкую па@бень у стылі “Эвертону ачкі вельмі трэба, але Арсеналу яшчэ патрэбней” альбо “соракі сёння хочуць вельмі перамагчы”, “крылышэк чакае вельмі складаны матч”. Сука, манстры прагназавання. Пачынаюць расказваць пра асабістыя сустрэчы, месцы ў табліцы, колькі ў каго ачкоў і г.д. Усе чакаюць аналіз, факты, а яму ўціраюць перапіс турнірнай табліцы).

Толькі якасны кантэнт зараз руліць. Таму выпішыце ўсім гэтым прагнозістам-перапісчыкaм добрай паджопны і хай яны сасуць х@й, а не займаюцца продажам прагнозаў. Я заўсёды, калі бачу такія прагнозы, не саромлюся аўтарам гаварыць, што яны нясуць ху@ню. Так, многія абражаюцца і неадэкватна рэагуюць. Але ніхто не мяняецца. І наступны пост выходзіць зноў “храмапы”.

А потым гэтыя псеўда-прагнозісты пачынаюць апраўдваць любы незашоўшы матч тым, што гэта дог, а часам і горш: ззлавілі і г.д. Па маім меркаванні, гэта ніякія не апраўданні. Гэта альбо нявопытнасць узяць на сябе адказнасць, што ваш аналіз матча быў дрэнны, альбо паранойя, якая не дае прызнаць, што проста так склаліся абставіны. А ўсё астатняе – чуш.

За ўсе гады ў стаўках я заўважыў 3 важных моманты, якія лудзікі не павінны ігнараваць:

– калі сабраліся ставіць вялікія сумы, ніколі (запомніце, НІКОЛІ) не чытайце ў інтэрнэце чужыя прагнозы і менш камунікуйце з кім-небудзь з сяброў-ставочнікаў або на падобных рэсурсах. Чужыя памылкі і парады не дапамогуць!!! А пры прайгрышы вы будзеце вінаваціць потым не толькі сябе, але і таварыша/рэсурс. Я думаю, вы самі заўважалі такую штуку. Бачыш прагнозіста, які дае 5-10-15 прагнозаў запар плюсавых. Стаўш па ім. І што адбываецца? Правільна – менавіта гэты прагноз мінусовы)

– калі ўсе вакол ставяць на адну падзею, а яшчэ горш на адзін вынік у гэтай падзеі, усе прагнозісты пракрікаюць пра гэта, то паверце, лепш за ўсё гэты матч прапусціць, бо абсерацца каманда/спортсмен, абсерацца прагнозісты, абсераце і вы)

– ніколі не шукайце нейкую логіку або сістэму ў тых выпадковых падзеях, дзе яе на самой справе няма і не можа быць. Я бачыў у казіно чалавека, які ставіў на чырвонае пасля 7 раз выпадзення чорнага сектара. Ён быў настолькі ўпэўнены ў сістэме, што пра@баў яшчэ 23 разы запар). Ды і ў мінулым сезоне я назіраў прагнозістаў, якія кожны тур упэўнена гаварылі пра нічыю Тотэнгема. Пасля 27 тураў у графе “ніч’і” ў шпор у іх усё роўна было 0. Як, паходу, і 0 у кішэні ў тых, хто гуляў гэта доганам)

Так, дарэчы, заўважылі, што ў многіх стаўшчыкоў ёсць нейкія прыкметы, нататкі, свае асаблівасці прастаўкі або рысы балення за стаўку? У мяне таксама было пару загонаў. Адзін з іх быў звязаны з тым, што калі падчас прагляду прамой трансляцыі футбольнага або хакейнага матча адыдзеш на кухню, у туалет і г.д, то абавязкова ў гэты час хто-небудзь заб’е гол! Ну і я пасля спецыяльна выходзіў з пакоя і вяртаўся, чакаючы ўбачыць забіты мяч. Больш за сотню раз так рабіў, але галы прыляталі толькі ў адзінкавых выпадках.

А яшчэ памятаю такі забабон, калі ў будке касір памыляецца пры прастаўленні падзей. Адна з самых злых прыкмет: бо калі ты мяняў падзею – то тады непазбежна выйграла тое, што паставіў аператар. А калі пакідаў, тыпу ў надзеі што лёс падказаў правільнае рашэнне – твой зыход усё ж такі быў правільны. Таму часта з-за такой памылкі каля акенца разгараліся неверагодныя скандалы з выклікам начальства будкі.

Паколькі я лудык, гуляць адзінары з мізэрнымі каэфамі для мяне не вельмі цікава ў дадзены момант. Таму стараюся ці гуляць прэсы, ці ставіць адзінары з каэфамі вышэй 10.0

Прэсы – гэта ўвогуле мая стаўкавая любоў. Так, зараз пачую сотню каментаў пра попанства і г.д. Так, так, так і яшчэ раз так. Поўнасцю згодзен і нават не хачу спрачацца. Але люблю і ўсё. Хтосьці сала з гарбатай есць або катлеты з цукрам – а я абажаю ставіць прэсы.

Памятаю адзін забавны выпадак. Ехаў з працы дадому і па дарозе зайшоў у будку. Рашыў на сотку рубасаў запіліць прэс на 3 нічыі ў Лізе Еўропы. Паставіў, у магаз зайшоў за піўком і дадому атрымліваць асалоду ад футболу. Але атрымліваць асалоду не ўдалося: усё адразу пайшло не так, як трэба. А ўжо да 80-й хвіліны і зусім намёкаў на нічыю ні ў адным матчы не было. Мала таго, нехта прайграваў 1-3 за 9 хвілін да канца. Пакуль мая сяброўка пайшла ў душ, я дастаў квіток, змяў яго і выкінуў у пакет з смеццем. Не лёс было каэфу 40 зайсці. Трохі засмучаны, ўлегся спаць. Раніцай устаў і пакуль сядзеў на туалеце, залез у тэлефон, каб паглядзець учарашнія вынікі. І адгадайце, ад чаго мае вочы палезлі на лоб? Лік 3-3 даў надзею, прагортнуўшы ўніз я ўвогуле прыох@еў: усе 3 матчы зайшлі. АААААА. Квіток. Сука, квіток у смеццевым пакеце. Не паспеўшы нават пасраць і не думаючы пра тое, што неплоха было падцерціся, я рвануў у пакой да пакета з смеццем. Амаль з галавой залез у яго і пачаў шукаць змяты квіток. А зараз уявіце здзіўленне маёй сяброўкі, калі яна ўвайшла ў пакой і ўбачыла маю задніцу з смеццевага пакета з апушчанымі трусамi??? Даўга мне давялося тлумачыцца і выкручвацца, распавядаючы байкі пра выкінутую поўную баночку капель у нос, замест пустой. На шчасце я на нафтызіну сядзеў часта і баначак ад яго ў смеццевым пакеце заўсёды было поўна. Ну а радасці ад халяўных 4000 увогуле не было мяжы, і ўвесь рабочы дзень ператварыўся не ў “чарговае сумнае гаўно”, а ў “яркі і каляровы будні свята“.

О так, трэба ж дадаць, што другія паловы, як правіла, заўсёды негатыўна ўспрымаюць стаўкі як тваё хобі. Двайныя стандарты – так я гэта называю. Бо калі ты рэзка кінеш неплоха – то набыцці на гэтыя грошы робяцца з экстравагантнай усмешкай). Ну вось шчыра прызнайцеся, колькі вы раз закрываліся ў туалеце, каб схавацца ад гневнага погляду вашай каханай і спакойна пахваліцца абранай стаўкай? Я нават некалькі раз так сябе падстаўляў, калі ставіў на ТБ і потым рэзка вскрыкваў з унітаза “Гооооооол”. А колькі разоў мяне папракалі ў тым, што я мяняю з каханкай – проста жах. Ведалі б яны, што адзінай маёй каханкай на працягу ўсяго жыцця з’яўляецца … букмекерская кантора).

Ну і ў самым канцы, хацелася б нагадаць усім пра 10 правілах фінансіста Бернарда Баруха, бо некаторыя з іх лёгка можна “падкруціць” да ставак.

– не стаўце, калі не можаце прысвячаць гэтаму ўвесь працоўны час;

– асцерагайцеся ўсіх людзей, што нясуць дары ў выглядзе инсайда або дога;

– вучыцеся прымаць прайгрышы хутка і акуратна;

– калі любіце ставіць у лайве, заўсёды сачыце за матчам, каб выбраць найбольш выгадны момант для стаўкі;

– заўсёды трымайце значную частку капіталу ў рэзерве – у наяўных, ніколі не інвестуйце ўсе свае сродкі;

– не спрабуйце быць майстрам усіх відаў ставак, трымайцеся аднаго віду спорту, які ведаеце лепш за ўсё.

Усім дзякуй, хто дачытаў дасюль) Мне будзе прыемна прачытаць вашы каментары і меркаванні. Шчыра кажучы, я вельмі негатыўна стаўлюся да людзей, якія актыўна пачынаюць усіх вучыць праўдзе і ісьціны ў стаўках, якая адкрыта толькі ім адным і нікому больш. Я нават не разумею, чаму яны сядзяць на форумах, а не грабяць бабло лапатай, калі ўсё так для іх відавочна? Тыя, хто сапраўды зарабляюць на стаўках, як правіла, не крычаць пра гэта на кожным куце, а папаўняюць ціха свой банк. Бо на самой справе, калі сур’ёзна падыходзіць да ставак на спорт – то поспех магчымы. Але толькі пры наяўнасці многіх умоў, да якіх як і мне, так і большасці чытаючых мяне таварышаў, вельмі далёка. І нават няхай у мяне ёсць і ў вас ёсць мора вопыту, шмат ведаў і навыкаў, толку ад іх ніякага няма. Ведая чаму? Таму што ў лудзіка заўсёды ў вачах яркім агнём гарыць кнопка “Ва-банк”!!!

Калі ласка, пачакайце...

Skilled

Ранг

Рэпутацыя

416

Публікацыі

12 060

Падпісчыкі

Рэгістрацыя

30.03.2014

Апублікавана: 11 February 2020 #2

Як шмат букаў) хоць бы карцінку ўлепіў 😁

Калі ласка, пачакайце...

Адміністратар

Ранг

Рэпутацыя

17 447

Публікацыі

24 454

Падпісчыкі

Рэгістрацыя

02.08.2015

Апублікавана: 11 February 2020 #3

urbanjungle, 11 February 2020

Тыя, хто сапраўды зарабляе на стаўках, як правіла, не крычаць пра гэта на кожным куце, а папаўняюць ціхенька свой банк.

Усё вельмі проста. Такіх людзей няма. А ўсё астатняе – гэта міф. Але як кажа кніга кніг: Хто шукае, той знойдзе. Але гэта ўжо зусім з іншай серыі, бо парушае адну з 10-ці запаведзяў.

Калі ласка, пачакайце...

Skilled

Ранг

Рэпутацыя

495

Публікацыі

4 639

Падпісчыкі

Рэгістрацыя

19.01.2018

Апублікавана: 11 February 2020 #4

У пачатку нулявых Віцебск проста сталіца бетынгу)) вучыўся ў Туле з 00 па 04 гг. не памятаю ні адной букмекерскай канторы, затое гульнявых залаў пруд-пруды), Вінстан модныя сігі, ну х.з., колькі мне памяць не падводзіць тады ў модзе быў “рускі стыль”, фільтр а-ля парламент, а так я ўсе мае карэшы курылі LM сіні, пазней Chester Light, Kent і Parliament выключна па святах)

Калі ласка, пачакайце...

Experienced

Ранг

Рэпутацыя

Публікацыі

1 657

Падпісчыкі

Рэгістрацыя

14.04.2017

Апублікавана: 11 February 2020 #5

maxmox, 11 February 2020

У пачатку нулявых Віцебск проста сталіца беттынгу)) вучыўся ў Туле з 00 па 04 гг. не памятаю ні адной букмекерскай канторы, затое гульнявых залаў навокал хапала), вінстан модныя сігі, ну х.з., паколькі памяць не мяняе, тады ў модзе быў “рускі стыль”, фільтр а-ля парламент, а так усе мае карэшы [...]

Я кураў Соверэн у канцы 90-х, Бонд чырвоны ў мягкай пачцы. А калі туга было – Пегас, Приму з фільтрам, а часам і без ))) А з гульнявымі заламі я тады ўвогуле не быў знаёмы ) Хоць і казінаў з рулеткамі і покерам было докера. У мяне сусед па інтэрнаце нават круп’е паспеў папрацаваць у 98 годзе )

Калі ласка, пачакайце...

Аўтарызацыя Рэгістрацыя