Ад Віп-казіно да жыцця бамжа

Вітаю ўсіх. Хачу расказаць павучальную гісторыю майго жыцця, пачынаючы ад таго як я быў увесь у малiне, і сканчваючы маім цяперашнім становішчам, а калі быць дакладней – жыццё чалавека, у якога няма нічога за душой і нават дакументаў.

Залатыя часы былі ў мяне на пачатку гэтага стагоддзя. Праца на добрай пасадзе, дзе з кожнай праверкі можна было “нажываць” добрую кватэру ў Маскве, “банныя” дні, калі нам прывозілі дзяўчат самага высокага парадку. Заўвячорныя паездкі ў Фінляндыю і Швецыю. Жыццё было як салодкая цукерка і чым больш быў грошай, тым болей хацелася. Мне ўсё было мала.

Тады я любіў гуляць у казіно. Паколькі грошай у мяне было дастаткова, я мог спакойна пакідаць прыстойныя сумы ў некалькі тысяч даляраў за вечар. Пры гэтым людзі, з якімі я прыходзіў, пакідалі значна больш. Па першым маім званку казіно адпраўляла за мной машыну, калі я гуляў – лепшыя каньякі, лепшы тытунь, ікра, на ноч дзяўчына – усё гэта мне было даступна бясплатна як віп-кліенту. Пры гэтым я нават нядрэнна гуляў у покер і мог рабіць прыстойныя сумы на ім.

Жыццё было ў агні. Але гады ішлі. Паступова белая паласа змянілася на цёмную. Звальненне з пасады (нас усіх зачысцілі) прыйшлі новыя хлопцы, якія былі з “Тамбоўскіх” і мелі добрыя падвязкі ў самым вярсе.
Далей – смерць аднаго ўплывовага чалавека, які мне дапамог і даваў жыццё.
Потым 3 гады ўмоўна. Усё гэта я прайшоў.

Паступова я скочваўся. Часамі многа піў. Пачаў на вольныя грошы моцна гуляць. Маё маёмасць “чэсна” нажытае пачало таяць. Я не мог прыняць новыя рэаліі жыцця. Жыў шырока, але пры гэтым не меў магчымасцяў. Кватэру яшчэ спачатку прадаў, каб сесці на ўмоўна.

Жыццё паступова ішло. Часамі я спрабаваў паўстанавіцца. Гуляў у покер, займаўся спортам, удзельнічаў у невялікім бізнесе (было 2 крамы – малочныя і прадуктовы). У выніку і гэтае справу таксама прагарэла. Мой магазін спалілі, мяне ледзь не забілі. Ні старых сувязяў, ні старых падвязак – нічога не засталося.

У выніку апошнія 3 гады я піў, гуляў у казіно і нават працаваў валяй лес.
Мой апошні 2015 год быў вельмі непаспяховым. Заліў кучу грошай у казіно (грошы былі сабраныя на адкрыццё невялікай закусачнай). Усадзіў 3 тысячы даляраў у доха покер, які аказаўся ашуканскі. Яшчэ 2 тысячы прайграў у Betmotion казіно (теж ашуканцы) – я ў іх падняў да 15, паставіў на вывад і ў выніку мяне пачалі мучыць і я ўсё зліў. Яшчэ 5 у казіно x і яшчэ 12 на PokerStars. І гэта ўсё я прайграў за 2 дні.
Яшчэ да гэтых залів я ўмудрыўся папрацаваць на адзін расійскі покер-рум. На працягу некалькіх месяцаў. Заробак быў капейны – 15к драўляных + бонусы, але працаваў я на перспектыву, думаў, што ёсць варыянты падняцца, бо людзі, з якімі я кантактаваў, былі сур’ёзныя. У выніку мяне паслалі на вольныя хлебы, бо амбіцый у мяне былі адныя, а людзі бачылі мяне ў ролі чорнарабочага, а жаданне было заняць прэгкуючую пасаду ў кампаніі. Рум называць не буду, бо гэта неэтычна, хаця, канечне, асадок у мяне застаўся. Думал падняцца, але не атрымалася.

Пасля гэтага я набраў даўгоў, думаў пачаць бізнес, але ўсё заліў у казіно і покер. У выніку грошай няма, крэдыты ёсць. Пасля ўсяго гэтага я яшчэ падпаліў свой невялікі домік і ў мяне згарэлі пашпарт, загранпашпарт, шэнген і іншыя дакументы.

Вынік усяго гэтага – я без дакументаў і без грошай пераехаў на дачу аднаго знаёмага ў вёсцы. Жыву ўжо 2 месяцы. Ніхто не ведае, дзе я і хто я. Вясёла жыву) Што рабіць – не ведаю, нават дакументаў няма.

Вось такая павучальная гісторыя. Лудзіць – гэта зло. За мінулае я моцна нават не перажываю – такая жыццё, але за апошні год – калі я мог устаць на ногі – вось за гэта шкадую. Што я прайграўся замест таго, каб адкрыць закусачную.

Хаця з іншага боку – гэта свабода. Нічога няма: ні грошай, ні дакументаў, ні якіх-небудзь спраў. У вёсцы я магу жыць хоць 20 гадоў – чалавека я ў свой час выручыў, так што ў яго я магу жыць колькі захочу і харчавацца за яго кошт.
Выдаваться і з’яўляцца на відзе мне таксама нельга. Вось такая гісторыя. Што рабіць далей – не разумею. Калі б у мяне было 100 тысяч даляраў, то я мог бы вырашыць усе свае пытанні і пачаць зноў, але іх няма і зрабіць іх надзвычай цяжка (асабліва дыстанцыйна, сядзячы ў вёсцы).

Мабыць адзіны шанец – гэта што сваляць Пуціна. Тады я змог бы звесты канцы з мэрам нашага гарадка і з яго камандай, якім я торчу і якія таксама спалілі мой магазін (узнаў я гэта пазней). Тады ёсць варыянт, а так сяджу ў вёсцы як пацукі і гляджу тэлевізар.