10 пашпартоў, якія адкрываюць усе межы

Грамадзянства ЗША дазваляе падарожнічаць практычна па ўсёй планеце – і нават не думаць пра пашпартны кантроль. Такая практыка дае магчымасць запалёным турыстам сапраўды адчуваць сябе грамадзянамі свету, без якіх-небудзь межаў і абмежаванняў, якія штучна ўводзяць дзяржавы. А вось, напрыклад, сябры з Паўднёвага Судана маюць доступ толькі да 28 краін – тут ужо асабліва не пагуляеш. Вось 10 найбольш магутных пашпартоў, уладальнікі якіх могуць свабодна раз’язджаць па ўсім свеце – ну, а нам, шчыра кажучы, здаецца даволі дзіўным сама існаванне абмежавання грамадзянскага перамяшчэння. Што гэтыя прэзідэнты сабе дазваляюць? 

Крыніца: dnpmag

Нават непрыстойна пытацца, а дзе можа пабываць грамадзянін з пашпартам з… краін СНД, прашу ў рыфму не адказваць)))

Хочаце падарожнічаць па ўсім свеце, то адмаўляйцеся ад падданства любой краіны. То бок асоба без грамадзянства можа наведаць любую краіну, як я 🙂.

“...мы павінны ўзняць узровень спрэчкі да абстрактнай вышыні. Давайце разважаць пра крах і ўздым Галівуда, не ўбачыўшы ніводнага фільма. Давайце сутыкаць філосафаў, не чытаючы іх твораў. Давайце спрачацца пра густ вустрыц і какосавых арэхаў з тымі, хто іх еў, да хрыпаты, да бойкі, успрымаючы густ ежы на слых, колер на зуб, смурод на вока, прадстаўляючы сабе фільм па назве, жывапіс па прозвішчы, краіну па “Клубу кінопадарожжаў”…” 😏  ММЖ

 Яны апатрыды. Такіх больш за 15 мільёнаў па ўсім свеце. Яны ўцекачы і маюць статус эмігранта. Таму з мэтай дапамагчы знайсці прытулак у іншых краінах ім выдаюць нансэнаўскі пашпарт – гэта праязны дакумент бежанца, ратіфікаваны Канвенцыяй ААН аб статусе бежанцаў 1951 года. Яны могуць наведваць любую краіну свету ў пошуках шчасця. У мяне быў такі дакумент і Галівуд мне не спадабаўся 🙂. Пападзіўся па свеце і спыніўся ў РФ, бо тут роднасныя душы, у якіх менталітэт і вера адзіныя, як у мяне. Я не спрачаўся, а толькі выказаў сваё меркаванне наконт падарожжаў па свеце без праблем. Адно дрэнна, што такім пашпартым доўга нельга перабываць у краінах, прымушаюць легалізавацца або выехаць. Але для падарожнікаў тры месяцы дастаткова для спробу густу і колеру. 

… Хіба грузін (spartack) адмовіўся ад падданства сваёй краіны – Грузіі, хоць дагэтуль пражывае менавіта ў ёй, але ўжо без грамадзянства? І за гэта мае права падарожнічаць па ўсім свеце?.. Ці я не так зразумеў, сэнс твайго вітиеватага поста? 😌

Я ж напісаў, што знайшоў шчасце ў РФ. Тут Надзея мне падарыла двух цудоўных сыноў і ў прамым сэнсе надзею. Я не адмаўляўся ад грамадзянства сваёй краіны. Пасля распаду СССР і ружавых рэвалюцый у Грузіі канчаткова пакінуў гэтую краіну. Зразумеў, што там, дзе грамадзянская вайна і брат брата страляе, не здабудзеш шчасця. У прамым сэнсе ўсё кінуў там, узяў маці, сястру і пайшоў вандраваць па свеце. Назіраў палітычную сітуацыю на радзіме і бачыў, як паступова Грузія трапляла ў дупу. Спадзяваўся і думаў, вось Шеварднадзе ўсё разруліць, але памыліўся. Да ўлады прыйшоў Сукашвили і канчаткова прадаў краіну Янкам. Больш за тое гэты здраднік пасварылі грузінскі народ з рускімі і зараз пераехаў у іншую краіну, каб і яго прадаць амерыканцам. На радзіме засталася ўся родня і дом, але я не вярнуся туды, пакуль канчаткова не зразумеюць, што без РФ яны як куй без яечак. Я не атрымаў грамадзянства Грузіі, пакінуў яго грамадзянінам СССР. Цяпер легалізаваўся ў РФ і атрымаў від на жыхарства. Апошні этап атрымання грамадзянства, але не цешуся. З відам на жыхарства, я ў РФ маю права на ўсё, акрамя таго, што не магу голасаваць. Ды і на хуй мне гэта трэба, там без мяне разабрацца, каго выбраць, ды і лепш мне ад гэтага не будзе 🙂. Гэта мая доля і я зусім не шкадую пра яе. Адзінае жаданне, каб Грузія зноў сябравала з РФ і я атрымаю адразу двайное грамадзянства 🙂. Міру табе над галавой і няхай жыццё цябе не моткае. 

Янкі сцюкі – яны як пад капірку дзейнічаюць. Вось ва Украіне тая ж самая ботва. А каструлегаловыя не бачаць або не хочуць бачыць. Гэта, натуральна, не датычыцца адэкватных украінцаў. Але там сапраўды масавы псіхоз. Як кажа адзін мой знаёмы, у іх забрала ўпала.

На Кубе, як краінам былым сацыялістычным рэспублікам 🙂

Саюзныя рэспублікі, як пальцы на адной(двух) руцэ… разам яны былі проста непераможныя… А тое, што адбываецца на маёй Украіне, гэта мая боль… Магчыма, згаджуся са spartack-ам…

PS. Калі шчыра, то не ведаў, што ты пераехаў у Расію… Да апошняга быў упэўнены, што ў Грузіі)

Грузія займае асобнае месца ў маім сэрцы – гэта мая радзіма. Там цябе проста на вуліцы могуць пачаставаць гарачым хлебам з пякарні. Гандляр на рынку падорыць упрыгожванне ці прысмак. Суседзі заўсёды паклапоцяцца пра цябе. Людзі ў транспарце не саромеюцца перакрыжвацца, праязджаючы міма кожнага храма, будзь табе 18 ці 80 гадоў. Гэта хрысціянская, годная, гасцінная краіна, дзе высока шануюць культуру продкаў. Цяпер у Грузіі няпростыя часы, у людзей няма працы і ім цяжка, але гасцей заўсёды рады. Кожны год мая сям’я і сябры сям’і ездзяць туды адпачываць і захапляюцца народам. Пры ўездзе сустракаюць словамі «добра пажыць», а пры ад’ездзе – «прыязджайце яшчэ». Пра Украіну ў мяне таксама сэрца крывёй абліваецца. Гэта ж трэба так народ настроіць супраць братняга народа, што без слёз не абысціся. Але калі вы заўважылі, хутка ўсяму гэтаму беспарадку настане канец і палітыцы янкiў будзе канец. На жаль, намечаецца тое, што павінна было адбыцца. РФ ужо гатовая да гэтага і неаднаразова папярэджвае ЗША не сунуць свой нос у краіны былога саюза. Яны адкажуць хаця б за тое, што зрабілі з Хірасімай, Нагасакі і з маёй радзімай. Усім міру і дабра.