Жыццё лудомана

Зноў клятая ноч. Мысьці зьехалі на хуй. Пра што пісаць? Тэм хапае, але мне не падабаецца пісаць азбуку для навічкоў, а ў маіх звычайных пастоў занадта высокі парог уваходу – хто не ў тэме, той не ў тэме. І хто, сам спытайся, будзе цікавіцца будовай матора, калі ён сабраўся ўсяго толькі па-руліць?

Мая катэгорыя – хто абсрался на вулкане, а потым лазіў у прыладу гульнявога аўтамата (рухавічка). Усё ламаецца: людзі, жывёлы, залізяка. Няма паняцьця вечнасьці, ёсьць – занадта шмат, што ў маштабах чалавека выглядае як бясконцасць, ёсьць лудаманскі цыкл, ён бясконцы.

Лудаман, хто гэта?

Сапраўды – лудаманы. Само слова нейкае абразлівае, хоць хутчэй непрывітнае, у грамадстве незнаёмае, як блядская лепра якая, падыдзі да каго і скажы – «Я лудаман, маці тваю!». Як думаеш, прахожы здзівіцца ці спалохаецца? Грошай няма – няма настрою, ды і матэрыяльнага засталося крыху. Як ты глядзiш на рэчы? Я не пра тваё ўменьне цвяроза разважаць ці ацэньваць што. Стоіць тэлевізар, твой паранены мозг скануе не перадачу па tv, ты ацаніў яго ў трэць сумы, распрацаваў маршрут да ломбардa, але зачаткі розуму ў дзясяты раз упэўніваюць не здаваць. Потым што будзеш рабіць у чатырох сценах? А можа ўзяць і адыграцца? Але вопыт мінулых баёў астуджае запал. Мой тэлефон пяць разоў здаваўся ў ломбард, у апошні раз я нават не прыйшоў з ім развітацца. Проста кінууў.

Грошы як фактар настрою

Грошы – твой генератар жыцця. Само наяўнасць падразумявае радасць. Якая гульня – скажаш ты?
– пажыць бы па-нормальнаму, вырашыць праблемы. Ты мог бы закласьці ў пятнаццаты раз айфон, але ўспамінаеш з затрымкай, што засталася толькі старая нокія. Дурны аналіз паказаў, што быць на сувязі лепш, чым тры соткі ў кішэні. Дзіўна, цяпер рэдка хто адважыцца не мець тэлефона, не мець грошы – гэта норма. І ўсім пафіг, лянівы ты ці ігрок – цябе ўсюды аднолькава пошлюць на хуй! Толькі ў патомнага жабрака мараль і самаацэнка ляжаць у каленах, а ганарлівы лудаман – носіць сцяг гонару і маралі, усё хуйня, пазбаўленьні да чарговага заробку, які ўжо дакладна не праебу. Толькі бомж не бачыць перспектывы, імі камандуюць рэфлексы – есці, спаць, піць; усё распісана на два дні, далей – а далей будзе відаць. Ты ж маеш сэнс, у цябе ёсць тыл – праца, сэнс – дажыть да зарплаты. Дажыць, блядзь? Ты ебаная праграма, якая працуе ў цыкле: праца – слот – чаканьне – слот – праца. Чаканьне – даволі сумная хуйня, скажу я вам, калі проста «траціш» час. Ты прае..ў усе перспектывы, час працуе супраць цябе, ты таксама працуеш, толькі на дзядзьку, потым яшчэ на другога дзядзьку, які спіць і бачыць твае дэпазіты. На галаве ёсць валасы, на грудзях, у падпахах, але на тваіх яйцах няма валасоў. Табе чаго не хапае? Псс, хлопчык, не хочаш трохі гульні? Гульні, блядзь, кажу я, а не ікры. Ты сур’ёзна думаў тут пожывіцца? Усе смяюцца з наіўных маладых дзяўчат, і адразу ж трахаюць цынічна, а жанчыне здаецца каханне. Блядзь, мы ж як цялькі! Усё ў кропку. Ой, да не піздзі, наяўнасьць хуйні пад нагамі не вырашае.

Лудаман і граблі

І вось ты зноў ночуеш у пад’езьдзе, у котры раз, блядь, спытаюся? Пятнаццаты? Не, усё ж ёсць спартыўная дысцыпліна – хадзіць па граблях. Зноў нехае курыць. Чаму нельга загадзя купіць праязны білет, ежу, папоўніць мабілку, аддаць 2 к крэдыту, набыць новыя тапкі і кашулю? Сапраўды каму ты задаеш гэтыя пытаньні? Сабе что-лі? Ды і сам разумееш, што мала сэнсу дуболобу нешта тлумачыць.

Твой зуб, якому ты сказаў – пачакай да зарплаты, бясшумна згніў і адваліўся кавалкамі, ён напэўна ўжо быў лечаны, без нерваў, моцна не балеў і тэрпеў, у прынцыпе разам з табой. Ён бы яшчэ прасядзеў, але другі год на адкрытым паветры…Ты лудаман, табе некалі балець. Гульня не павінна спыняцца. Ну хаця б паветра бясплатнае, ўздыхні пасьля праебу. Як, пагана? Ды нармалёва, 3 пачкі за ноч такому чэмпіёну што гарошына слону. Пахуй, сёння губім сябе, хутка зарплата.

Новы год, дзень нараджэння, канец месяца – у тваім жыцці нічога не мяняецца, ты ўпэўнены, што ў наступным годзе гульняў не будзе. Праходзіць пяты, але ўпэўненасць, блядь, не праходзіць. Новы год у пад’ездзе? Што-небудзь новенькае. Нічога, у наступным дакладна.

Не ной, бо лудка загартоўвае. Ты кожны дзень вырашаеш купу кампрамісаў – паехаць на аўтобусе ці пайсці пешшу, а на кану толькі пачак цыгарэт. А заўтра што курыць? Ды похуй, прагуляемся, у боты няма дзюрай, але выгляд стомлены, горш ім не будзе. Яшчэ блядь Цоя ўспомніш тут – «калі ў кішэні пачак, цыгарэт і бла бла». Значыць усё не так ужо дрэнна на сёння? – ды, нярухаўна, думаеш ты, абкурыўшыся ад скупасці. Сігі яны яшчэ і голад прыкручваюць, і час забіваюць, які ты атрымаў, паслаўшы аўтобус нахуй. Гондайся на сябе, ты спартанец, пазбаўленьні цярпіш, загартаваны ж! Лол, ды цябе ссунулі ўжо даўно з горы, і не пазбаўленьні, а крушэньне цярпіш. Хутка прабойны з’явяцца ў бахілах.

Ладна, у наступным годзе дакладна.
Источник: http://last-play.info/ludka/