Ці лечыцца ігральная залежнасць (лудаманія)?

Самае галоўнае зразумець – ці ёсць залежнасць? Звычайна цяжкія хворыя яе адмаўляюць, а «фальшывыя залежныя», якія лёгка маглі б кінуць, але не хочуць, бо ім падабаецца гуляць, – лічаць, што яны пацярпелі ад залежнасці. І часта вінавацяць у сваіх бедах гульню, а не сябе асабіста. Гэта нагадвае жаночую оперу тыпу «вінаваціць у сваіх праблемах навакольных». Насамрэч працэнт «канчатковых» лудоманаў малы, не скажу дакладна, але лічба выглядае дзесяць-дваццаць адсоткаў, не больш. Што трымае астатнюю большасць? Я вам скажу. Жаднасць да халявы і лёгкіх грошай, нежаданне працаваць. Лудаманія не зусім «хвароба», хутчэй гэта гульня на чалавечых заганах, у гэтым выпадку – на жаднасці. Набяру просты прыклад. Дапусцім, вы перасталі гуляць.

Верагодна многія кідалі паліць. Што адчувалі? Першыя дні быў поўны піздзец, хочацца лезці на сцяну, праз тыдзень-дзве заставаліся слабенькія імпульсы, потым фізічны боль пераставаў, і разам з ім сыходзіў кашаль, задышка, шэры колер твару. Па аналогіі: калі кінулі гуляць, сыходзяць даўгі, праблемы, нервы. Часам сняцца кашмары: нібы закурыў, зрваўся, прачынаешся ў халодным поту, вінавацячы сябе, што слабеў, зразумеўшы, што гэта сон – палёгка. Ну і жывем нейкі час спакойна. Але сука, яксьці сумна, дай-ка закуру. А потым – блядь, я не вінаваты, гэта ўсе сябры і кола зносін, яны вінаватыя…

Лудаманія і замкнёнае кола

Страшна не само адмаўленне хваробы, а выдумванне яе. Што горш – быць дурнем ці прыпадаць пад дурня? Не кожны здольны прызнаць, што ён хворы. Пасля прайгрышу ўсе пішам адзі, якія мы хворыя, залежныя і ахуенна няшчасныя. Прысумаваем і прысягаем, што вось, канец – завязка. Але не трэба блытаць эмоцыі з шчырым прызнаннем. Так, большасць мокрых прасцінаў напісаныя пасля няўдалай гульні. Пасля ўдалая пісалі? Патрэбны час, каб усвядоміць сваё стаўленне да гульні, пасляігравыя эмоцыі – гэта толькі ахоўная рэакцыя арганізма, наступства выкіду розных гармонаў у кроў, жаданне зняць стрэс, паплакацца сярод сваіх. Хто кідалі гуляць сур’ёзна? Не жартую, прачнуўся раніцай, з грашыма і з разуменнем «мне гэта не патрэбна»?

Дзіўна, што амаль нідзе не пішуць, што многіх лудоманаў трымае ў тэме адно замкнёнае кола. Гэта даўгі і адсутнасць цярпення, недахоп часу на іх вырашэнне або адкладванне. Уяўляеце свае перспектывы, калі набралі мільён крэдытаў, а ў вас зарплата 20 тысяч, прычым некаторыя маюць жонку з дзецьмі. Калі ты адзін – табе пашанцавала: жонка рана сыходзіла, не паспеў нарадзіць – ты шчасліўчык. Хоць па меншай меры будзеш церпець адзін. Дрэнна цягнуць усіх на дно за сабой, абрэзаў сваю вяроўку і ляці ў свабодным падзенні ў прапасць гульні. Мэта такой катэгорыі гульцоў – адмазваць неабходную суму для вырашэння праблем, пагасіць жыццёвыя неўладкі крэдытаў. Так, так, не толькі ў гуляючых праблемы з-за грошай, дакладней – іх адсутнасці, многія сем’і распадаюцца з прычыны банальнай галечы. Жонка, асабліва сённяшняя, яна ж сямейнае вогнішча, што тапіцца купюрамі. Скончылася лафура – дом астыў, ну то бок любоў, хаця якая нахуй любоў, калі з-за грошай? Не, каханне ўсё ж такі ёсць. Проста ў жанчын яно сваё, у нас, мужчын – сваё.

Вось і круціцца такі бедняга ад заробку да заробку. Усяляк, намотвае на свае колы жыцця хлусню, пакуль не заглухне, увязнуўшы.

Кожны здаровы чалавек разумее, што яму бліжэйшыя некалькі гадоў працаваць на крэдыты, пры тым на якія нічога не купіў, а проста прайграў, падарыў дзядзьку, блядь, да кожны заб’е хуй на ўсё. Забухае, праспіцца, зноў налее. І будзе блядь гуляць, пакуль не ўбачыць прасвятленне. Белка ў коле. Замкнёнае кола.

Добра, многія з часам выкручваюцца, вырашаюць праблемы. Перастаюць гуляць. А цяпер можна ўспомніць пра цыгарэту. Здаецца ўсё добра, доктар сказаў: – рака не будзе, даўгоў няма, чаму б зноў не закурыць? Я толькі адну..

Так залежныя вы ці не?
Крыніца: http://last-play.org/лечится-ли-игровая-зависимость-лудом/