Разважанні пра лайв-гульні.

Раней мне вельмі падабалася гуляць у онлайн лайв- гульні.

Але чым даўжэй я гуляў, тым больш назапашвалася нейкіх “неверагодных супадзенняў”. Прычым і ў маю, і не ў маю карысць.

І з цягам часу, каб пераканацца ў шчырасці, або ў яе адсутнасці ў лайв- гульнях я рабіў наступнае:

Ставіў камеру (не запіс з экрана, а менавіта камеру) у рэжым павольнай здымкі, і потым проста лічў колькасць кадраў, за якія адзін сектар змяняўся на іншы. Потым параўноўваў, натуральна, левыя і правыя круцільні асобна. Тады круціцца правае кручэнне, сектар змяняўся на наступны за N кадраў (не памятаю дакладную колькасць), далей сектар змяняўся на наступны за N+3 кадры, далей – N+3+5 і г.д.

Так вось, калі правае кручэнне параўнаць з правым кручэннем з іншых спінаў, то бачна, што прысутнічае тармазенне ў большае, або меншае ступені.

Можа быць і так: кола на аднолькавай вуглавой хуткасці (існуюць праграмы, што яе вымяраюць) праходзіць пэўны сектар, а вынік – адрозніваецца на 6-8 сектараў!!!!

Паспрабуйце самі))))

Што датычыць карт – шафл-машына – гэта інструмент махлярства гульца.

Тэарэтычна шафл-машына “бачыць” карты, як і софт бачыць іх праз шчыліну ў сталоўцы, якая размешчана перад боксам з картамі. Адпаведна можа размясціць карты ў патрэбным парадку, тым больш кампутар, які кіруе інфармацыяй са стала, ужо “ведае” ўсе стаўкі))))

Кубікі, якія скачуць на барабанах – тое ж самае, кожны раз розны час, на працягу якога кубік падкідваецца барабанам.

Так што ўсе “лайв” гульні – гэта спектакль, кіраваны софтам, з зададзенымі параметрамі ртп, вось толькі іх не правяраюць, у адрозненне ад слотаў ліцэнзуючыя органы.