Лудаман: дыягназ ці тып характару?

Шмат хто кажа, што лудоманы – гэта хворыя людзі. Але ці сапраўды гэта так? Магчыма, гэмблеры гуляюць не толькі з прычыны залежнасці, а таму, што іх лад жыцця выключае іншае паводзіны?

Калі назіраць за вопытнымі лудоманамі, рана ці позна прыходзіць разуменне, што азарт ужо ўкладзены ў іх характар. Па-сутнасці, гэта спалучэнне розных рыс, якія ў рэшце рэшт фарміруюць мысленне, па-навуковаму якое называюць залежнасцю. Пры гэтым чалавек можа цудоўна разумець сутнасць праблемы і нават адкрыта пра гэта казаць публічна. Лудаману ўласціва патраціць на гульню ўсе ашчаджэнні, а потым узяць у доўг і так само прайграць іх. Чаму?

Справа ў тым, што азартная асоба, незалежна ад статусу і полу, не бачыць каштоўнасці ў грошах. Для залежнага сродкі – гэта звычайны расходны матэрыял, які можна дастаць нейкім чынам, напрыклад, зарабіць або пазычыць. І калі грошы сканчаюцца, большасць гэмблераў засмучаюцца не з-за самога факту іх страты, а таму, што немагчыма працягваць гульню.

Зусім відавочна, што лудоманамі не становяцца – імі нараджаюцца. У кожным з нас яшчэ ў маленстве праяўляюцца рысы ўцягнутасці. Такім чынам лудаман не абавязкова «падсаджаны» на азартныя гульні. Ён часта з’яўляецца вельмі добрым работнікам, бо ўмее адсякацца і цалкам пагружацца ў працэс. Калі правесці мінімальныя даследаванні і на іх падставе сабраць статыстыку, можна прыйсці да высновы, што іграмі часцей захопліваюцца людзі з дастаткам. Яны лёгка развітваюцца з вялікімі сумамі і зарабляюць болей за сярэдняе.

Залежнасць можа праяўляцца і ў шмат якіх іншых рэчах, такіх як вывучэнне чаго-небудзь або хобі, калі чалавек з трапятаннем і асцярожнасцю калекцыянуе, здаецца, бяссэнсоўныя рэчы.

Яшчэ адна адметнасць лудамана – паніжаны ўзровень страху. Напрыклад, уцягнутых у азарт асоб можна лёгка адрозніць па стылі кіравання аўтамабілем. Ім не будзе цяжка “выціснуць” усе 200 км/г на спідометры, пры гэтым не баячыся магчымых наступстваў. Такія людзі могуць лёгка ўвязацца ў канфліктную сітуацыю, не баючыся адстаяць свае прынцыпы або ўзяць на сябе вялікую адказнасць.

На падставе вышэйсказанага можна зрабіць зусім лагічны вывад, што меркаванне пра лудаманію як пра саму хваробу – памылковае. Хутчэй гэта набор пэўных якасцей, якія ў працэсе празмернага захаплення чымсьці даюць пра сябе знаць.

Уласна, неважна, якая менавіта залежнасць у чалавека – праблемы з алкаголем, наркотыкамі або бясконцае назапашванне смецця. Трэба прыняць сябе такім, які вы ёсць, вывучыць свае слабыя бакі і ў пэўны момант узяць волю ў кулак. Самакрытыкай і самапакавядзеннем вы зробіце сабе толькі горш. Не варта выклікаць яшчэ больш дэпрэсіўны стан. Дастаткова проста з цвярозым розумам паглядзець на праблемы і прыйсці да агульнага вырашэння.