Гуляць ці не гуляць?

Часта гульцы самі сябе пытаюць: «Зачем я играю?». Здаецца, прычын некалькі і яны відавочныя – хочацца развесяліцца, рызыкнуць або палепшыць матэрыяльнае становішча. Але на самой справе ўсё адбываецца інакш. Уявіце, у запойнага лудамана ёсць 1000 долараў. Ён думае, куды іх патраціць і, зразумела, у галаву прыходзіць думка пра казіно. Гулец не спяшаецца ўсё адразу прайграць, а для пачатку ставіць 50 долараў. Калі не пашанцуе, яго мучыць жаданне адыграцца, і ён прайграе яшчэ 100 долараў. Потым яшчэ 100, потым 200, 500 і праз некалькі дзён грошай як нібы і не было.

Уся справа ў чалавечым мозгу. Пытанне пра тое, каб спыніцца, задаецца самому сабе як раз у апошнюю чаргу. На першым месцы стаіць атрыманне дофаміна – гармону шчасця, які вырабляе мозг. Гэты працэс можна апісаць як узнагароду за выкананую працу. Калі лудаману ўдаецца, ён атрымлівае задавальненне, да якога вельмі хутка прывыкае. У выніку гулец прайграе ўсе грошы ў надзеі атрымаць чарговую порцыю шчасця.

Па-першае, трэба выразна ўсвядоміць, колькі вы гатовы патраціць на азартныя гульні. Лепш, каб гэта была нейкая сума, падзеленая на месяц, тыдзень або дзень. Найцяжэйшае – прымусіць сябе спыніцца ў патрэбны момант, калі справа імкнецца да ліміту. А што калі пачне шчасціць? У такім выпадку таксама неабходна прыгальмаваць. Калі вам моцна пашанцавала, гэта не гарантыя, што наступны спін або стаўка будуць такімі ж шчаслівымі. Памятайце – казіно ніколі не сыходзіць у мінус.

Калі гэты спосаб не дапамагае, у вас не хапае сілы волі або ёсць іншыя прычыны, вы можаце штучна сябе абмежаваць. Напрыклад, перавесці грошы чалавеку, якому давяраеце, і які будзе вылучаць загадзя абумоўленую суму на казіно і не больш. Нават калі вы прасілі або ўмольвалі яго даць яшчэ.

Яшчэ адзін прыём – пакідаць для гульні невялікія сумы. Напрыклад, у вас ёсць 500 долараў. Знясіце, скажам, 400 з іх і трымайце наяўнымі ў сябе дома, вылучыўшы на казіно 100 у.е. Калі грошы на рахунку скончацца, ёсць шанец, што вам проста ляніва будзе ісці ў банк або да тэрмінала.

Так ці іначай, самым важным крокам у жыцці лудамана з’яўляецца ўсведамленне наяўнасці залежнасці. Бо 90% выздараўлення залежыць ад чалавека і яго прызнанняў самому сабе. Не менш важная падтрымка блізкіх, сяброў і знаёмых. З душэўнай апорай хвароба пераносіцца значна лягчэй і эфектыўней. Акрамя таго, існуе нямала цэнтраў, якія аказваюць прафесійную дапамогу іграманам. Ваша задача – не адварочвацца ад праблемы, а прыняць яе такой, якая яна ёсць.