Да чаго прыводзіць лудаманія

Сюжэты фільмаў і серыялаў відавочныя, выпадкі з жыцця банальныя. Хіба не заўважаў, што шчасце ўсміхаецца адным мудакам? Жыццё несправядлівае апрыёры. Ты можаш быць лядлівым мудаком і не прыкладаць высілкаў, але табе пашанцуе з працай і тёлкамі; табе не трэба вучыцца шмат гадоў – унікальны мозг дазваляе рубіць бабкі як Стив Джобс. Працуе пераважна выпадак, шчасце, уменне быць хітрым, але ўсё гэта не працуе, калі ты стаў лудоманам! Усе іграманы канчаюць прыкладна аднолькава – дрэнна. Не бывае «шчаслівых» гульцоў.

Асабіста я нікого не ведаю, хто застаўся задаволены ад гульні або мог сябе кантраляваць, дазваляючы катаць па святах з нагоды да нагоды. Лудаман заўсёды ідзе на дно, толькі хуткасць падзення ў ўсіх розная.

Наступствы азартных гульняў

Лудаманія – псіхічнае захворванне. У розныя гульнявыя моманты ў галаве вылучаюцца гармоны, падобныя да тых, што пры ўжыванні кокаіну. Пра банальны адрэналін я маўчу. Не заўважаў пасля гульні пачуццё прыгнёчанасці, стомы, жадання забіць х** на астаткі грошай, зьліць і ісці спаць? Прывітанне адрэналіну, дакладней – адкат пасля яго. Навошта ён патрэбны, ведае кожны школьнік. Яго ўздзеянне на арганізм павінна быць кароткатэрміновым – уцякаць ад тыгра, з жаху пераскачыць 5-метровы плот. Лудаман жа можа ўсю ноч сядзець і ёбашыць па макс бэце, знаходзячыся ў уцёках ад драпежніка. Я не лекар, але ведаю – у сувязі з гэтым у арганізме вылучаецца шмат рознай фігні, якая мабілізуе арганізм, потым яшчэ прадукты распаду. Увогуле, калі трахаеш сябе гульнёй, ліч бы з цягам часу будзе пізда тваім нырвам, зубам, сэрцу, ныркам, грошам. Акрамя псіхічнай ломкі дадай яшчэ і адрэналіновую.

А вы ў курсе, што ў распрацоўцы гульнявых аўтаматаў прымаюць удзел псіхолагі і псіхiatры?

Калі ты гулец, заўсёды думаеш, што не такі, як усе, што ты – пуп зямлі, што менавіта ты абраны. Уцяшаеш сябе, што гульня – толькі хобі, часовая забава. Рана ці позна прыйдзе канец тваім зберажэнням, сям’і, працы, калі яна звязаная з фінансамі. У цябе не будзе нармальнага адзення, але з’явяцца крэдыты. Так, ты можаш зарабляць у разы больш сваіх сяброў, але будзеш выглядаць горш – як гаўно, будзеш прасіць у іх да зарплаты. Азарт не забівае адразу, як куля, ён падобны да курэння – павольна, але верна ты сябе забіваеш. Пакуль не ўварвешся з галавой у крайнюю хню, ты не завяжаш. Яшчэ ніхто не сыходзіў нараніцы, будучы пераможцам, усе, хто кінуў, апусціліся на сацыяльнае дно. Цябе пастаянна будзе пераследаваць думка адаграцца за ўсе гады. Калі перайдзеш мяжу разумення, што гэта немагчыма, гульня будзе разглядацца як здабыча грошай. Любой гулец проста не разумее, якія ў яго кепскія перспектывы. Азарт можа міраваць у тваёй кроўцы падобна вiрусy гепатыту, а ў адзін цудоўны момант ты замажаешся на ўвесь век, праебеш усё, што меў і мог мець.

Волевыя церпяць больш. Харaктар такая справа: калі нешта не атрымліваецца – ідзём да ўпора, як бараны. Больш супраціўляешся – горш. Гульня ўсё роўна зламае. Гэта пытанне часу і нервоў. Слабаўныя дэградуюць як асобы: адзінота, бухло, злачыннасць.

Гульня адабярае ўсе цікавасці ў жыцці: сяброў, тёлак, зносіны, маладосць. Ах, ну так… кажаш, што прайграшы мабілізуюць і прымушаюць больш матываваць зарабляць? Давай-ка не піздзі, у большасці людзей такая мабілізацыя – гэта махаць часцей лапатай. Няма апраўдання гульні. Кожны сука знойдзе сваё дно. Мне спатрэбілася 10 гадоў гульні. Пісал пра сябе.
Источник: http://last-play.net/ludomania/